பாடல் தேடல் – பாடல் முதல் அடி – அகர வரிசையில்

1.தேசீய கீதங்கள் 2.தோத்திரப் பாடல்கள்(பக்திப் பாடல்கள்) 3.வேதாந்தப் பாடல்கள் (ஞானப் பாடல்கள்) 4.பல்வகைப் பாடல்கள் 5.தனிப் பாடல்கள்
6.சுயசரிதை 7.கண்ணன் பாட்டு 8.பாஞ்சாலி சபதம் 9.குயில் பாட்டு 10.வசன கவிதை
11.பிற்சேர்க்கை(புதிய பாடல்கள்) பாடல் தேடல் - பாடல் முதல் அடி - அகர வரிசையில்

உள் தலைப்புகள்

அக்கினிக் குஞ்சொன்று கண்டேன்
அங்கமே தளர்வு எய்திய
அச்சமில்லை அச்சமில்லை
அருவி போலக் கவி பொழிய
அருளுக்கு நிவேதனமாய்
அல்லா அல்லா அல்லா
அறத்தினால் வீழ்ந்துவிட்டாய்
அன்பிற்கினிய இந்தியா
அன்னாய் இங்கு உனைக் கூறப்
அன்னியர்தமக்கு அடிமை அல்லவே
அன்னை நல் நாட்டின் மக்காள்
ஆங்கு ஒரு கல்லை வாயிலில்
ஆசை முகம் மறந்து போச்சே
ஆடுவோமே பள்ளுப் பாடுவோமே
ஆத்தி சூடி இளம்பிறை அணிந்து
ஆதி சிவன் பெற்றுவிட்டான் என்னை
ஆதிப் பரம்பொருளின் ஊக்கம்
ஆயிரத்து எழுநூற்று ஐம்பத்தாறு
ஆயிரம் கோடி அறிஞர்கள்
ஆயிரம் தெய்வங்கள் உண்டென்று தேடி
ஆரியம் என்ற பெரும் பெயர்
இடியேறு சார்பிலுற
இதம் தரு மனையின் நீங்கி
இந்த மெய்யும் கரணமும் பொறியும்
இந்தத் தெய்வம் நமக்கு
இந்தப் புவிதனில் வாழும்
இயற்கை என்று உரைப்பார் சிலர்
இரும்பைக் காய்ச்சி
இவ்வுரை கேட்ட துச்சாதனன்
இவ்வுலகம் இனியது
இன்னும் ஒரு முறை சொல்வேன்
இனி ஒரு தொல்லையும் இல்லை
இனிய நீர்ப் பெருக்கினை
ஈசன் வந்து சிலுவையில் மாண்டான்
உண்ணஉண்ணத் தெவிட்டாத
உண்மை அறிந்தவர் உன்னைக்
உலகத்து நாயகியே எங்கள் முத்துமாரி
உலகைத் துறந்தீர்
உள்ளும் புறமுமாய் உள்ளது
உனையே மயல்கொண்டேன் வள்ளீ
உஜ்ஜயினீ நித்ய கல்யாணீ
எங்கள் கண்ணம்மா
எங்கள் வேள்விக் கூடம் மீதில்
எங்கிருந்து வருகுவதோ ஒலி
எங்கோ வாழ்
எங்ஙனம் சென்றிருந்தீர்

எடுத்த காரியம் யாவினும் வெற்றி
எண்ணிய முடிதல் வேண்டும்

எண்ணிலாத பொருள் குவைதானும்
எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய்
எந்த நேரமும் நின் மையல் ஏறுதடீ
எந்தையும் தாயும் மகிழ்ந்து குலாவி
எல்லாம் ஆகிக் கலந்து
எல்லையில்லாததோர் வானக்
என்று தணியும் இந்தச் சுதந்திர தாகம்
என்றும் இருக்க உளங்கொண்டாய்
எனக்கு முன்னே சித்தர் பலர்
எனப் பல பேசி இறைஞ்சிடப்படுவதாய்
ஒரு வீட்டு மேடையிலே
ஒளி தருவது யாது
ஓடி விளையாடு பாப்பா
ஓம் எனப் பெரியோர்கள் என்றும்
ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம்
ஓம் சக்தி சக்தி சக்தி என்று சொல்லு
ஓய் திலகரே நம்ம ஜாதிக் கடுக்குமோ
கடமை புரிவார் இன்புறுவார்
கடலின் மீது கதிர்களை வீசி
கடலே காற்றைப் பரப்புகின்றது
கண் இரண்டும் இமையால்
கண்டதொரு காட்சி
கண்ணன் திருவடி எண்ணுக
கண்ணன் பிறந்தான்
கண்ணன் மனநிலையைத் தங்கமே
கண்ணில் தெரியும் பொருளினைக்
கண்ணிலான் காலில்
கதைகள் சொல்லிக் கவிதை எழுது
கரணமும் தனுவும் நினக்கெனத்
கரும்புத் தோட்டத்திலே
கவிதையும் அரும் சுவை
களக்கமுறும் மார்லி நடம்
கற்பனையூர் என்ற நகர்
கனவென்ன கனவே
கனிகள் கொண்டுதரும் கண்ணன்
காக்கைச் சிறகினிலே நந்தலாலா
காட்டு வழிதனிலே அண்ணே
காணி நிலம் வேண்டும் பராசக்தி
காதல் காதல் காதல்
காயிலே புளிப்பதென்னே
காலமாம் வனத்தில் அண்டக் கோல
காலா உனை நான் சிறு புல் என
காலை இளம்பரிதி வீசும்
காலைத் துயிலெழுந்து
காலைப் பொழுதினிலே
காவென்று கத்திடும் காக்கை
காற்றடிக்குது கடல் குமுறுது
காற்று வெளியிடைக் கண்ணம்மா
குடுகுடு குடுகுடு குடுகுடு
கும்மியடி தமிழ்நாடு முழுதும்
குயிலனாய் நின்னொடு குலவி
கூலி மிகக் கேட்பார்
கையைச் சக்தி தனக்கே கருவியாக்கு
சக்தி சக்தி சக்தீ சக்தீ சக்தி சக்தி
சக்தி பதமே சரண்
சக்தி பெறும் பாவாணர் சாற்று பொருள்
சக்தி வெள்ளத்திலே ஞாயிறு
சந்திரன் ஒளியில் அவளைக் கண்டேன்
சந்திரன் ஒளியை ஈசன் சமைத்து
சாகா வரம் அருள்வாய்
சாத்திரங்கள் பல தேடினேன்
சித்தாந்தச் சாமி திருக்கோயில்
சிறந்து நின்ற சிந்தையோடு
சின்னஞ்சிறு கிளியே கண்ணம்மா
சுட்டும் விழிச்சுடர்தான் கண்ணம்மா
சுருதியின்கண் முனிவரும்
சுருதியும் அரிய உபநிடதத்தின்
செத்த பிறகு சிவலோகம்
செந்தண்மை பூண்டு ஒழுகும்
செந்தமிழ்நாடெனும் போதினிலே
செம்பரிதி ஒளிபெற்றான்
செல்வத்துள் பிறந்தனமா
சென்றது இனி மீளாது
சொல் ஒன்று வேண்டும்
சொல்ல வல்லாயோ கிளியே
சொந்த நாட்டில் பரர்க்கு அடிமைசெய்தே
ஜய சோம ஜய சோம ஜய சோம தேவா
ஜய பேரிகை கொட்டடா
ஜய ஜய பவானி ஜய ஜய பாரதம்
ஜயம் உண்டு பயம் இல்லை மனமே
தகத் தகத் தகத் தகதக என்று ஆடோமோ
தஞ்சம் உலகினில் எங்கணும் இன்றி
தண்ணீர்விட்டோ வளர்த்தோம் சர்வேசா
தன்னை மறந்து சகல உலகினையும்
தாதையர் குருதியின் சாய்ந்து
தாயின் மணிக்கொடி பாரீர்
தாருக வனத்தினிலே
திக்குக்கள் எட்டும் சிதறி
திக்குத் தெரியாத காட்டில்
திரு வளர் வாழ்க்கை கீர்த்தி
திருவே நினைக் காதல் கொண்டேனே
திருவைப் பணிந்து நித்தம்
தில்லித் துருக்கர் செய்த வழக்கமடி
தினையின் மீது பனை
தீ வளர்த்திடுவோம்
தீர்த்தக் கரையினிலே
தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளை
துன்பம் இலாத நிலையே சக்தி
தூண்டில் புழுவினைப் போல்
தெளிவுறவே அறிந்திடல்
தேகி முதம் தேகி
தேடி உனைச் சரணடைந்தேன்
தேவனே என் அருமை
தேவி நம் பாரதபூமி
தொண்டு செய்யும் அடிமை
தொன்று நிகழ்ந்தது அனைத்தும்
தோகை மேல் உலவும் கந்தன்
தோதகம் எத்தெனை அத்தனை
நல்லதோர் வீணை செய்தே
நளிர் மணி நீரும் நயம்படு கனிகளும்
நாட்டில் எங்கும் சுதந்திர வாஞ்சையை
நாடு இழந்து மக்களையும்
நாம் என்ன செய்வோம் துணைவரே
நாமகட்குப் பெரும் தொண்டு இயற்றிப்
நான்காம் நாள் என்னை
நித்தம் உனை வேண்டி
நித்தர் எனும் தென் இளசை

நிலாவையும் வானத்து மீனையும்
நிற்பதுவே நடப்பதுவே
நின்னைச் சரணடைந்தேன்
நின்னையே ரதி என்று நினைக்கிறேனடி
நெஞ்சில் உரமும் இன்றி
நெஞ்சு பொறுக்குதிலையே
நெஞ்சுக்கு நீதியும் தோளுக்கு வாளும்
நேரம் மிகுந்தது இன்னும்
பக்தியினாலே
பகைமை முற்றி முதிர்ந்திடும்
பகைவனுக்கு அருள்வாய்
பச்சை மணிக் கிளியே
பச்சை முந்திரித் தேம்பழம்
பச்சைக்குழந்தையடி
பச்சைத் திருமயில் வீரன்
பந்தைத் தெறு முலை
பல்லாண்டு வாழ்ந்து ஒளிர்க
பாபேந்திரியம் செறுத்த எங்கள்
பாயும் ஒளி நீ எனக்கு
பாரதசமுதாயம் வாழ்கவே
பாரததேசம் என்று பெயர் சொல்லுவார்
பாரி வாழ்ந்திருந்த சீர்த்திப்
பாருக்குள்ளே நல்ல நாடு
பாவியர் சபைதனிலே
பிள்ளைப் பிராயத்திலே
பீடத்தில் ஏறிக்கொண்டாள்
புன்னகையும் இன்னிசையும்
பூட்டைத் திறப்பது கையாலே

பூமிக்கு எனை அனுப்பினான்

பூலோக குமாரி
பெண்கள் விடுதலை பெற்ற
பெண்மை வாழ்க என்று
பெற்ற தாயும்
பேயவள் காண் எங்கள் அன்னை
பேயாய் உழலும் சிறுமனமே
பேரருள் கடவுள் திருவடி ஆணை
பொழுது புலர்ந்தது யாம் செய்த
பொன் அவிர் மேனிச் சுபத்திரை
போற்றி உலகு ஒரு மூன்றையும்
போற்றி போற்றி ஓர் ஆயிரம்
மங்கியதோர் நிலவினிலே
மண் வெட்டிக் கூலி

மண்ணுலகத்து மக்களே
மண்ணுலகின் மீதினிலே எக்காலும்
மல் ஆர் திண் தோள் பாஞ்சாலன்
மலரின் மேவு திருவே

மற்றை நாள் கண்ட மரத்தே
மன்னர் குலத்தினிடைப்
மன்னும் இமயமலை எங்கள் மலையே
மனதில் உறுதி வேண்டும்
மனம் எனும் பெண்ணே வாழி
மாகாளி பராசக்தி உருசியநாட்டினில்
மாதவன் சக்தியினைச் செய்ய
மாதா பராசக்தி வையம் எலாம்
மாலைப் பொழுதில் ஒரு மேடை
முருகா முருகா முருகா
முன் நாளில் இராமபிரான்
முன்னை இலங்கை அரக்கர்
மோகத்தைக் கொன்றுவிடு
மோகனப் பாட்டு முடிவு பெற
யாணர்க் குறையுளாம் இந்து
யாதுமாகி நின்றாய் காளி
யாதுமாகி நின்றாய் காளி
யாம் அறிந்த மொழிகளிலே
யானேயாகி என்னலால் பிறவாய்
வந்தேமாதரம் என்போம்
வந்தேமாதரம் ஜய வந்தேமாதரம்
வயலிடையினிலே செழு நீர்
வருக செல்வ வாழ்க மன் நீயே
வருவாய் வருவாய் வருவாய் கண்ணா
வலிமையற்ற தோளினாய் போ
வாராய் கவிதையாம் மணிப் பெயர்க்
வாராய் நிலவே வையத் திருவே
வாழ்க திலகன் நாமம்
வாழ்க நிரந்தரம் வாழ்க தமிழ்மொழி
வாழ்க நீ எம்மான்
வாழ்க மனைவியாம் கவிதைத்
வாழ்வு முற்றும் கனவு எனக் கூறிய
வாழிய செந்தமிழ் வாழ்க நல் தமிழர்
வான நடுவிலே மாட்சியுற

வானம் எங்கும் பரிதியின் சோதி
வானில் பறக்கின்ற புள் எலாம்
விட்டு விடுதலையாகி நிற்பாய்
விடுதலை விடுதலை விடுதலை
விடுதலைக்கு மகளிர் எல்லோரும்
விண்டுரைக்க அறிய அரியதாய்
விண்ணகத்தே இரவிதனை
விண்ணும் மண்ணும் தனி ஆளும்
வில்லினை ஒத்த புருவ/ம் வளர்த்தனை
விளக்கிலே திரி நன்கு

வீர சுதந்திரம் வேண்டி நின்றார்
வீரத் திருவிழிப் பார்வையும்
வீரர் முப்பத்திரண்டு கோடி விளைவித்த
வெடிபடு மண்டத்து இடி பல தாளம்போட
வெள்ளைத் தாமரைப் பூவில் இருப்பாள்
வெள்ளைத் திரையாய்
வெற்றி எட்டுத் திக்கும் எட்டக்

வேண்டுமடி எப்போதும் விடுதலை
வேத வானில் விளங்கி
வேய் இனிக்க இசைத்திடும்
வேளாளன் சிறைபுகுந்தான்

வையகத்தே சடவஸ்து இல்லை
வையம் முழுதும் படைத்து அளிக்கின்ற

&1 தேசீய கீதங்கள்
** பாரத நாடு

@1 வந்தேமாதரம்
**ராகம் – நாதநாமக்கிரியை : தாளம் – ஆதி
**பல்லவி

#0
வந்தேமாதரம் என்போம் எங்கள்
மாநிலத் தாயை வணங்குதும் என்போம்
**சரணங்கள்

#1
ஜாதி மதங்களைப் பாரோம் உயர்
ஜன்மம் இத் தேசத்தில் எய்தினராயின்
வேதியராயினும் ஒன்றே அன்றி
வேறு குலத்தினராயினும் ஒன்றே

#2
ஈனப் பறையர்களேனும் அவர்
எம்முடன் வாழ்ந்து இங்கு இருப்பவர் அன்றோ
சீனத்தர் ஆய்விடுவாரோ பிற
தேசத்தர் போல் பல தீங்கு இழைப்பாரோ

#3
ஆயிரம் உண்டு இங்கு ஜாதி எனில்
அன்னியர் வந்து புகல் என்ன நீதி ஓர்
தாயின் வயிற்றில் பிறந்தோர் தம்முள்
சண்டை செய்தாலும் சகோதரர் அன்றோ

#4
ஒன்றுபட்டால் உண்டு வாழ்வே நம்மில்
ஒற்றுமை நீங்கில் அனைவர்க்கும் தாழ்வே
நன்றிது தேர்ந்திடல் வேண்டும் இந்த
ஞானம் வந்தால் பின் நமக்கு எது வேண்டும்

#5
எப்பதம் வாய்த்திடுமேனும் நம்மில்
யாவர்க்கும் அந்த நிலை பொதுவாகும்
முப்பது கோடியும் வாழ்வோம் வீழில்
முப்பது கோடி முழுமையும் வீழ்வோம்

#6
புல் அடிமைத் தொழில் பேணிப் பண்டு
போயின நாட்களுக்கு இனி மனம் நாணித்
தொல்லை இகழ்ச்சிகள் தீர இந்தத்
தொண்டு நிலைமையைத் தூவென்று தள்ளி

@2 ஜய வந்தே மாதரம்
**ராகம் – ஹிந்துஸ்தானி பியாக் : தாளம் – ஆதி
**பல்லவி

#0
வந்தேமாதரம் ஜய
வந்தேமாதரம்
**சரணங்கள்

#1
ஜய ஜய பாரத ஜய ஜய பாரத
ஜய ஜய பாரத ஜய ஜய ஜய ஜய

#2
ஆரிய பூமியில் நாரியரும் நர
சூரியரும் சொலும் வீரிய வாசகம்

#3
நொந்தேபோயினும் வெந்தே மாயினும்
நம் தேசத்தர் உவந்தே சொல்வது

#4
ஒன்றாய் நின்று இனி வென்றாயினும் உயிர்
சென்றாயினும் வலி குன்றாது ஓதுவம்

@3 நாட்டு வணக்கம்
**ராகம் – காம்போதி : தாளம் – ஆதி

#1
எந்தையும் தாயும் மகிழ்ந்து குலாவி இருந்ததும் இ நாடே அதன்
முந்தையர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்து முடிந்ததும் இ நாடே அவர்
சிந்தையில் ஆயிரம் எண்ணம் வளர்ந்து சிறந்ததும் இ நாடே இதை
வந்தனை கூறி மனத்தில் இருத்தி என் வாயுற வாழ்த்தேனோ இதை
வந்தேமாதரம் வந்தேமாதரம் என்று வணங்கேனோ

#2
இன் உயிர் தந்து எமை ஈன்று வளர்த்து அருள் ஈந்ததும் இ நாடே எங்கள்
அன்னையர் தோன்றி மழலைகள் கூறி அறிந்ததும் இ நாடே அவர்
கன்னியர் ஆகி நிலவினில் ஆடிக் களித்ததும் இ நாடே தங்கள்
பொன் உடல் இன்புற நீர் விளையாடி இல் போந்ததும் இ நாடே இதை
வந்தேமாதரம் வந்தேமாதரம் என்று வணங்கேனோ

#3
மங்கையராய் அவர் இல்லறம் நன்கு வளர்த்ததும் இ நாடே அவர்
தங்க மதலைகள் ஈன்று அமுது ஊட்டித் தழுவியது இ நாடே மக்கள்
துங்கம் உயர்ந்து வளர்கெனக் கோயில்கள் சூழ்ந்ததும் இ நாடே பின்னர்
அங்கு அவர் மாய அவர் உடல் பூம் துகள் ஆர்ந்ததும் இ நாடே இதை
வந்தேமாதரம் வந்தேமாதரம் என்று வணங்கேனோ

@4 பாரத நாடு
**ராகம் – இந்துஸ்தானி : தாளம் – தோடி
**பல்லவி

#0
பாருக்குள்ளே நல்ல நாடு எங்கள்
பாரத நாடு
**சரணங்கள்

#1
ஞானத்திலே பரமோனத்திலே உயர்
மானத்திலே அன்னதானத்திலே
கானத்திலே அமுதாக நிறைந்த
கவிதையிலே உயர் நாடு

#2
தீரத்திலே படை வீரத்திலே நெஞ்சில்
ஈரத்திலே உபகாரத்திலே
சாரத்திலே மிகு சாத்திரம் கண்டு
தருவதிலே உயர் நாடு

#3
நன்மையிலே உடல் வன்மையிலே செல்வப்
பன்மையிலே மறத் தன்மையிலே
பொன் மயில் ஒத்திடும் மாதர்தம் கற்பின்
புகழினிலே உயர் நாடு

#4
ஆக்கத்திலே தொழில் ஊக்கத்திலே புய
வீக்கத்திலே உயர் நோக்கத்திலே
காக்கத் திறல் கொண்ட மல்லர்தம் சேனைக்
கடலினிலே உயர் நாடு

#5
வண்மையிலே உளத் திண்மையிலே மனத்
தண்மையிலே மதி நுண்மையிலே
உண்மையிலே தவறாத புலவர்
உணர்வினிலே உயர் நாடு

#6
யாகத்திலே தவ வேகத்திலே தனி
யோகத்திலே பல போகத்திலே
ஆகத்திலே தெய்வ பக்திகொண்டார்தம்
அருளினிலே உயர் நாடு

#7
ஆற்றினிலே சுனை ஊற்றினிலே தென்றல்
காற்றினிலே மலைப் பேற்றினிலே
ஏற்றினிலே பயன் ஈந்திடும் காலி
இனத்தினிலே உயர் நாடு

#8
தோட்டத்திலே மரக் கூட்டத்திலே கனி
ஈட்டத்திலே பயிர் ஊட்டத்திலே
தேட்டத்திலே அடங்காத நதியின்
சிறப்பினிலே உயர் நாடு

@5 பாரத தேசம்
**ராகம் புன்னாகவராளி
**பல்லவி

#0
பாரத தேசம் என்று பெயர் சொல்லுவார் மிடிப்
பயம் கொல்லுவார் துயர்ப் பகை வெல்லுவார்
**சரணங்கள்

#1
வெள்ளிப் பனிமலையின் மீது உலவுவோம் அடி
மேலைக் கடல் முழுதும் கப்பல் விடுவோம்
பள்ளித் தலம் அனைத்தும் கோயில் செய்குவோம் எங்கள்
பாரத தேசம் என்று தோள் கொட்டுவோம்

#2
சிங்களத் தீவினுக்கு ஓர் பாலம் அமைப்போம்
சேதுவை மேடுறுத்தி வீதி சமைப்போம்
வங்கத்தில் ஓடி வரும் நீரின் மிகையால்
மையத்து நாடுகளில் பயிர்செய்குவோம்

#3
வெட்டுக் கனிகள் செய்து தங்கம் முதலாம்
வேறு பல பொருளும் குடைந்தெடுப்போம்
எட்டுத் திசைகளிலும் சென்று இவை விற்றே
எண்ணும் பொருள் அனைத்தும் கொண்டுவருவோம்

#4
முத்துக் குளிப்பதொரு தென்கடலிலே
மொய்த்து வணிகர் பல நாட்டினர் வந்தே
நத்தி நமக்கு இனிய பொருள் கொணர்ந்தே
நம் அருள் வேண்டுவது மேற்கரையிலே

#5
சிந்து நதியின் மிசை நிலவினிலே
சேர நல் நாட்டு இளம்பெண்களுடனே
சுந்தரத் தெலுங்கினில் பாட்டிசைத்துத்
தோணிகள் ஓட்டி விளையாடி வருவோம்

#6
கங்கை நதிப்புறத்துக் கோதுமைப் பண்டம்
காவிரி வெற்றிலைக்கு மாறுகொள்ளுவோம்
சிங்க மராட்டியர்தம் கவிதை கொண்டு
சேரத்துத் தந்தங்கள் பரிசளிப்போம்

#7
காசி நகர்ப் புலவர் பேசும் உரை தான்
காஞ்சியில் கேட்பதற்கோர் கருவி செய்வோம்
ராசபுத்தானத்து வீரர்தமக்கு
நல் இயல் கன்னடத்துத் தங்கம் அளிப்போம்

#8
பட்டினில் ஆடையும் பஞ்சினில் உடையும்
பண்ணி மலைகள் என வீதி குவிப்போம்
கட்டித் திரவியங்கள் கொண்டுவருவார்
காசினி வணிகருக்கு அவை கொடுப்போம்

#9
ஆயுதம் செய்வோம் நல்ல காகிதம் செய்வோம்
ஆலைகள் வைப்போம் கல்விச் சாலைகள் வைப்போம்
ஒயுதல்செய்யோம் தலைசாயுதல் செய்யோம்
உண்மைகள் சொல்வோம் பல வண்மைகள் செய்வோம்

#10
குடைகள் செய்வோம் உழு படைகள் செய்வோம்
கோணிகள் செய்வோம் இரும்பு ஆணிகள் செய்வோம்
நடையும் பறப்பும் உணர் வண்டிகள் செய்வோம்
ஞாலம் நடுங்க வரும் கப்பல்கள் செய்வோம்

#11
மந்திரம் கற்போம் வினைத் தந்திரம் கற்போம்
வானை அளப்போம் கடல் மீனை அளப்போம்
சந்திரமண்டலத்து இயல் கண்டு தெளிவோம்
சந்தி தெருப் பெருக்கும் சாத்திரம் கற்போம்

#12
காவியம் செய்வோம் நல்ல காடு வளர்ப்போம்
கலை வளர்ப்போம் கொல்லர் உலை வளர்ப்போம்
ஓவியம் செய்வோம் நல்ல ஊசிகள் செய்வோம்
உலகத் தொழில் அனைத்தும் உவந்து செய்வோம்

#13
சாதி இரண்டு ஒழிய வேறு இல்லை என்றே
தமிழ்மகள் சொல்லிய சொல் அமிழ்தம் என்போம்
நீதி நெறியினின்று பிறர்க்கு உதவும்
நேர்மையர் மேலவர் கீழவர் மற்றோர்

@6 எங்கள் நாடு
**ராகம் பூபாளம்

#1
மன்னும் இமயமலை எங்கள் மலையே
மாநிலம் மீது இது போல் பிறிது இலையே
இன் நறு நீர்க் கங்கையாறு எங்கள் யாறே
இங்கு இதன் மாண்பிற்கு எதிர் ஏது வேறே
பன்னரும் உபநிட நூல் எங்கள் நூலே
பார் மிசை ஏது ஒரு நூல் இது போலே
பொன் ஒளிர் பாரத நாடு எங்கள் நாடே
போற்றுவம் இஃதை எமக்கு இல்லை ஈடே

#2
மா ரத வீரர் மலிந்த நல் நாடு
மா முனிவோர் பலர் வாழ்ந்த பொன் நாடு
நாரத கான நலம் திகழ் நாடு
நல்லன யாவையும் நாடுறு நாடு
பூரண ஞானம் பொலிந்த நல் நாடு
புத்தர் பிரான் அருள் பொங்கிய நாடு
பாரத நாடு பழம் பெரு நாடே
பாடுவம் இஃதை எமக்கு இலை ஈடே

#3
இன்னல் வந்து உற்றிடும் போது அதற்கு அஞ்சோம்
ஏழையர் ஆகி இனி மண்ணில் துஞ்சோம்
தன்னலம் பேணி இழி தொழில் கற்போம்
தாய்த்திருநாடு எனில் இனிக் கையை விரியோம்
கன்னலும் தேனும் கனியும் இன் பாலும்
கதலியும் செந்நெலும் நல்கும் எக்காலும்
உன்னத ஆரிய நாடு எங்கள் நாடே
ஓதுவம் இஃதை எமக்கு இல்லை ஈடே

@7 ஜய பாரத

#1
சிறந்து நின்ற சிந்தையோடு தேயம் நூறு வென்று இவள்
மறம் தவிர்ந்து அ நாடர் வந்து வாழி சொன்ன போழ்தினும்
இறந்து மாண்பு தீரம் மிக்க ஏழ்மை கொண்ட போழ்தினும்
அறம் தவிர்க்கிலாது நிற்கும் அன்னை வெற்றி கொள்கவே

#2
நூறு கோடி நூல்கள் செய்து நூறு தேயவாணர்கள்
தேறும் உண்மை கொள்ள இங்கு தேடி வந்த நாளினும்
மாறுகொண்டு கல்லி தேய வண்மை தீர்ந்த நாளினும்
ஈறு நிற்கும் உண்மை ஒன்று இறைஞ்சி நிற்பள் வாழ்கவே

#3
வில்லர் வாழ்வு குன்றி ஓய வீர வாளும் மாயவே
வெல்லு ஞானம் விஞ்சியோர் செய் மெய்மை நூல்கள் தேயவும்
சொல்லும் இவ் அனைத்தும் வேறு சூழ நன்மையும் தர
வல்ல நூல் கெடாது காப்பள் வாழி அன்னை வாழியே

#4
தேவர் உண்ணும் நல் மருந்து சேர்ந்த கும்பம் என்னவும்
மேவுவார் கடற்கண் உள்ள வெள்ள நீரை ஒப்பவும்
பாவ நெஞ்சினோர் நிதம் பறித்தல் செய்வராயினும்
ஓவிலாத செல்வம் இன்னும் ஓங்கும் அன்னை வாழ்கவே

#5
இதம் தரும் தொழில்கள் செய்து இரும் புவிக்கு நல்கினள்
பதம் தரற்கு உரியவாய பல் மதங்கள் நாட்டினள்
விதம் பெறும் பல் நாட்டினர்க்கு வேறு ஒர் உண்மை தோற்றவே
சுதந்திரத்தில் ஆசை இன்று தோற்றினாள்-மன் வாழ்கவே

@8 பாரத மாதா
**தான தனந்தன தான தனந்தன
**தானனத் தானா னே

#1
முன்னை இலங்கை அரக்கர் அழிய
முடித்த வில் யாருடை வில் எங்கள்
அன்னை பயங்கரி பாரததேவி நல்
ஆரிய ராணியின் வில்

#2
இந்திரசித்தன் இரண்டு துண்டாக
எடுத்த வில் யாருடை வில் எங்கள்
மந்திரத் தெய்வம் பாரதராணி
வயிரவிதன்னுடை வில்

#3
ஒன்று பரம்பொருள் நாம் அதன் மக்கள்
உலகு இன்பக் கேணி என்றே மிக
நன்று பல் வேதம் வரைந்த கை பாரத
நாயகிதன் திருக்கை

#4
சித்தமயம் இவ் உலகம் உறுதி நம்
சித்தத்தில் ஓங்கிவிட்டால் துன்பம்
அத்தனையும் வெல்லலாம் என்று சொன்ன சொல்
ஆரிய ராணியின் சொல்

#5
சகுந்தலை பெற்றதோர் பிள்ளை சிங்கத்தினைத்
தட்டி விளையாடி நன்று
உகந்ததோர் பிள்ளை முன் பாரதராணி
ஒளியுறப் பெற்ற பிள்ளை

#6
காண்டிவம் ஏந்தி உலகினை வென்றது
கல் ஒத்த தோள் எவர் தோள் எம்மை
ஆண்டு அருள்செய்பவள் பெற்று வளர்ப்பவள்
ஆரியர் தேவியின் தோள்

#7
சாகும் பொழுதில் இரு செவிக் குண்டலம்
தந்தது எவர் கொடைக் கை சுவைப்
பாகு மொழியில் புலவர்கள் போற்றிடும்
பாரதராணியின் கை

#8
போர்க்களத்தே பரஞான மெய்க் கீதை
புகன்றது எவருடை வாய் பகை
தீர்க்கத் திறம் தரு பேரினள் பாரத
தேவி மலர் திருவாய்

#9
தந்தை இனி துறந்தான் அரசாட்சியும்
தையலர்தம் உறவும் இனி
இந்த உலகில் விரும்புகிலேன் என்றது
எம் அனை செய்த உள்ளம்

#10
அன்பு சிவம் உலகத் துயர் யாவையும்
அன்பினில் போகும் என்றே இங்கு
முன்பு மொழிந்து உலகு ஆண்டதோர் புத்தன்
மொழி எங்கள் அன்னை மொழி

#11
மிதிலை எரிந்திட வேதப் பொருளை
வினவும் சனகன் மதி தன்
மதியினில் கொண்டதை நின்று முடிப்பது
வல்ல நம் அன்னை மதி

#12
தெய்வீகச் சாகுந்தலம் எனும் நாடகம்
செய்தது எவர் கவிதை அயன்
செய்வது அனைத்தின் குறிப்பு உணர் பாரத
தேவி அருள் கவிதை

@9 எங்கள் தாய்
**(காவடிச் சிந்தில் ஆறுமுக வடிவேலவனே என்ற மெட்டு)

#1
தொன்று நிகழ்ந்தது அனைத்தும் உணர்ந்திடு
சூழ் கலைவாணர்களும் இவள்
என்று பிறந்தவள் என்று உணராத
இயல்பினளாம் எங்கள் தாய்

#2
யாரும் வகுத்தற்கு அரிய பிராயத்த
ளாயினுமே எங்கள் தாய் இந்தப்
பாருள் எந்நாளும் ஓர் கன்னிகை என்னப்
பயின்றிடுவாள் எங்கள் தாய்

#3
முப்பது கோடி முகம் உடையாள் உயிர்
மொய்ம்புற ஒன்று உடையாள் இவள்
செப்பு மொழி பதினெட்டு உடையாள் எனில்
சிந்தனை ஒன்று உடையாள்

#4
நாவினில் வேதம் உடையவள் கையில்
நலம் திகழ் வாள் உடையாள் தனை
மேவினர்க்கு இன் அருள்செய்பவள் தீயரை
வீட்டிடு தோள் உடையாள்

#5
அறுபது கோடி தடக்கைகளாலும்
அறங்கள் நடத்துவள் தாய் தனைச்
செறுவது நாடி வருபவரைத் துகள்
செய்து கிடத்துவள் தாய்

#6
பூமியினும் பொறை மிக்கு உடையாள் பெறும்
புண்ணிய நெஞ்சினள் தாய் எனில்
தோம் இழைப்பார் முன் நின்றிடுங்கால் கொடும்
துர்க்கை அனையவள் தாய்

#7
கற்றைச் சடை மதி வைத்த துறவியைக்
கைதொழுவாள் எங்கள் தாய் கையில்
ஒற்றைத் திகிரி கொண்டு ஏழுலகு ஆளும்
ஒருவனையும் தொழுவாள்

#8
யோகத்திலே நிகரற்றவள் உண்மையும்
ஒன்று என நன்று அறிவாள் உயர்
போகத்திலேயும் நிறைந்தவள் எண்ணரும்
பொன் குவை தான் உடையாள்

#9
நல் அறம் நாடிய மன்னரை வாழ்த்தி
நயம்புரிவாள் எங்கள் தாய் அவர்
அல்லவராயின் அவரை விழுங்கிப் பின்
ஆனந்தக் கூத்திடுவாள்

#10
வெண்மை வளர் இமயாசலன் தந்த
விறல்மகளாம் எங்கள் தாய் அவன்
திண்மை மறையினும் தான் மறையாள் நித்தம்
சீருறுவாள் எங்கள் தாய்

@10 வெறி கொண்ட தாய்
**ராகம் -ஆபோகி : தாளம் – ரூபகம்

#1
பேயவள் காண் எங்கள் அன்னை பெரும்
பித்துடையாள் எங்கள் அன்னை
காய் தழல் ஏந்திய பித்தன்தனைக்
காதலிப்பாள் எங்கள் அன்னை

#2
இன் இசையாம் இன்பக் கடலில் எழுந்து
எற்றும் அலைத் திரள் வெள்ளம்
தன்னிடை மூழ்கித் திளைப்பாள் அங்குத்
தாவிக் குதிப்பாள் எம் அன்னை

#3
தீம் சொல் கவிதை அம் சோலைதனில்
தெய்வீக நல் மணம் வீசும்
தேம் சொரி மா மலர் சூடி மது
தேக்கி நடிப்பாள் எம் அன்னை

#4
வேதங்கள் பாடுவள் காணீர் உண்மை
வேல் கையில் பற்றிக் குதிப்பாள்
ஓதரும் சாத்திரம் கோடி உணர்ந்து
ஓதி உலகு எங்கும் விதைப்பாள்

#5
பாரதப் போர் எனில் எளிதோ விறல்
பார்த்தன் கை வில்லிடை ஒளிர்வாள்
மா ரதர் கோடி வந்தாலும் கணம்
மாய்த்துக் குருதியில் திளைப்பாள்

@11 பாரத மாதா திருப்பள்ளி எழுச்சி

#1
பொழுது புலர்ந்தது யாம் செய்த தவத்தால்
புன்மை இருள் கணம் போயின யாவும்
எழு பசும் பொன் சுடர் எங்கணும் பரவி
எழுந்து விளங்கியது அறிவு எனும் இரவி
தொழுது உனை வாழ்த்தி வணங்குதற்கு இங்கு உன்
தொண்டர் பல் ஆயிரர் சூழ்ந்து நிற்கின்றோம்
விழி துயில்கின்றனை இன்னும் எம் தாயே
வியப்பு இது காண் பள்ளியெழுந்தருளாயே

#2
புள்ளினம் ஆர்த்தன ஆர்த்தன முரசம்
பொங்கியது எங்கும் சுதந்திர நாதம்
வெள்ளிய சங்கம் முழங்கின கேளாய்
வீதி எலாம் அணுகுற்றனர் மாதர்
தெள்ளிய அந்தணர் வேதமும் நின்றன்
சீர்த் திருநாமமும் ஓதி நிற்கின்றார்
அள்ளிய தெள் அமுது அன்னை எம் அன்னை
ஆருயிரே பள்ளியெழுந்தருளாயே

#3
பருதியின் பேரொளி வானிடைக் கண்டோம்
பார் மிசை நின் ஒளி காணுதற்கு அளந்தோம்
கருதி நின் சேவடி அணிவதற்கு என்றே
கனிவுறு நெஞ்சக மலர் கொடுவந்தோம்
சுருதிகள் பயந்தனை சாத்திரம் கோடி
சொல்லரு மாண்பின ஈன்றனை அம்மே
நிருதர்கள் நடுக்குறச் சூல் கரத்து ஏற்றாய்
நிர்மலையே பள்ளியெழுந்தருளாயே

#4
நின் எழில் விழி அருள் காண்பதற்கு எங்கள்
நெஞ்சகத்து ஆவலை நீ அறியாயோ
பொன் அனையாய் வெண்பனி முடி இமயப்
பொருப்பினன் ஈந்த பெரும் தவப்பொருளே
என்ன தவங்கள் செய்து எத்தனை காலம்
ஏங்குவம் நின் அருட்கு ஏழையம் யாமே
இன்னமும் துயிலுதியேல் இது நன்றோ
இன் உயிரே பள்ளியெழுந்தருளாயே

#5
மதலையர் எழுப்பவும் தாய் துயில்வாயோ
மாநிலம் பெற்றவள் இஃது உணராயோ
குதலை மொழிக்கு இரங்காது ஒரு தாயோ
கோமகளே பெரும் பாரதர்க்கு அரசே
விதமுறு நின் மொழி பதினெட்டும் கூறி
வேண்டியவாறு உனைப் பாடுதும் காணாய்
இதமுற வந்து எமை ஆண்டு அருள்செய்வாய்
ஈன்றவளே பள்ளியெழுந்தருளாயே

@12 பாரத மாதா நவரத்தின மாலை
**(இப்பாடல்களில் முறையே ஒன்பது இரத்தினங்களின் பெயர்கள் இயற்கைப் பொருளிலேனும்
** சிலேடைப் பொருளிலேனும் வழங்கப் பட்டிருக்கின்றன)
**(காப்பு)

#1
வீரர் முப்பத்திரண்டு கோடி விளைவித்த
பாரதமாதாவின் பதமலர்க்கே சீர் ஆர்
நவரத்னமாலை இங்கு நான் சூட்டக் காப்பாம்
சிவ ரத்ந மைந்தன் திறம்
**(வெண்பா)

#2
திறம் மிக்க நல் வயிரச் சீர் திகழும் மேனி
அறம் மிக்க சிந்தை அறிவு பிற நலங்கள்
எண்ணற்றன பெறுவார் இந்தியா என்ற நின்றன்
கண் ஒத்த பேர் உரைத்தக்கால்
**(கட்டளை கலித்துறை)

#3
காலன் எதிர்ப்படில் கைகூப்பிக் கும்பிட்டுக் கம்பனமுற்று
ஓலமிட்டு ஓடி மறைந்து ஒழிவான் பகை ஒன்று உளதோ
நீலக் கடல் ஒத்த கோலத்தினாள் மூன்று நேத்திரத்தாள்
காலக் கடலுக்கு ஓர் பாலமிட்டாள் அன்னை கால் படினே
**(எண்சீர் கழிநெடி லாசிரிய விருத்தம்)

#4
அன்னையே அந்நாளில் அவனிக்கு எல்லாம்
ஆணிமுத்துப் போன்ற மணிமொழிகளாலே
பன்னி நீ வேதங்கள் உபநிடதங்கள்
பரவு புகழ்ப் புராணங்கள் இதிகாசங்கள்
இன்னும் பல நூல்களிலே இசைத்த ஞானம்
என் என்று புகழ்ந்து உரைப்போம் அதனை இந்நாள்
மின்னுகின்ற பேரொளி காண் காலம் கொன்ற
விருந்து காண் கடவுளுக்கு ஓர் வெற்றி காணே
**(ஆசிரியப்பா)

#5
வெற்றி கூறு-மின் வெண்சங்கு ஊது-மின்
கற்றவராலே உலகு காப்புற்றது
உற்றது இங்கு இந்நாள் உலகினுக்கு எல்லாம்
இற்றை நாள் வரையினும் அறம் இலா மறவர்
குற்றமே தமது மகுடமாக் கொண்டோர்
மற்றை மனிதரை அடிமைப்படுத்தலே
முற்றிய அறிவின் முறை என்று எண்ணுவார்
பற்றை அரசர் பழிபடு படையுடன்
சொற்றை நீதி தொகுத்து வைத்திருந்தார்
இற்றை நாள்
பாரில் உள்ள பல நாட்டினர்க்கும்
பாரதநாடு புது நெறி பழக்கல்
உற்றது இங்கு இந்நாள் உலகு எலாம் புகழ
இன்ப வளம் செறி பண் பல பயிற்றும்
கவீந்திரன் ஆகிய ரவீந்திரநாதன்
சொற்றது கேளீர் புவி மிசை இன்று
மனிதர்க்கு எல்லாம் தலைப்படு மனிதன்
தர்மமே உருவமாம் மோஹனதாஸ
கர்ம சந்திர காந்தி என்று உரைத்தான்
அத்தகைக் காந்தியை அரசியல் நெறியிலே
தலைவனாக் கொண்டு புவி மிசைத் தருமமே
அரசியலதனிலும் பிற இயல் அனைத்திலும்
வெற்றி தரும் என வேதம் சொன்னதை
முற்றும் பேண முற்பட்டு நின்றார்
பாரத மக்கள் இதனால் படைஞர் தம்
செருக்கு ஒழிந்து உலகில் அறம் திறம்பாத
கற்றோர் தலைப்படக் காண்போம் விரைவிலே
**(தரவு கொச்சக் கலிப்பா)

#6
ஊது-மினோ வெற்றி ஒலி-மினோ வாழ்த்தொலிகள்
ஓது-மினோ வேதங்கள் ஓங்கு-மினோ ஓங்கு-மினோ
தீது சிறிதும் பயிலாச் செம்மணி மா நெறி கண்டோம்
வேதனைகள் இனி வேண்டா விடுதலையோ திண்ணமே
**(வஞ்சி விருத்தம்)

#7
திண்ணம் காணீர் பச்சை
வண்ணன் பாதத்து ஆணை
எண்ணம் கெடுதல் வேண்டா
திண்ணம் விடுதலை திண்ணம்
**(கலிப்பா)

#8
விடுதலை பெறுவீர் விரைவா நீர்
வெற்றி கொள்வீர் என்று உரைத்து எங்கும்
கெடுதல் இன்றி நம் தாய்த்திருநாட்டின்
கிளர்ச்சிதன்னை வளர்ச்சிசெய்கின்றான்
சுடுதலும் குளிரும் உயிர்க்கு இல்லை
சோர்வு வீழ்ச்சிகள் தொண்டருக்கு இல்லை
எடு-மினோ அறப் போரினை என்றான்
எம் கோமேதகம் ஏந்திய காந்தி
**(அறுசீர் விருத்தம்)

#9
காந்தி சேர் பதுமராகக் கடி மலர் வாழ் ஸ்ரீதேவி
போந்து நிற்கின்றாள் இன்று பாரதப் பொன் நாடு எங்கும்
மாந்தர் எல்லோரும் சோர்வை அச்சத்தை மறந்துவிட்டார்
காந்தி சொல் கேட்டார் காண்பார் விடுதலை கணத்தினுள்ளே
**(எழுசீர்க் கழிநெடி லாசிரிய விருத்தம்)

#10
கணம் எனும் என்றன் கண் முன்னே வருவாய் பாரததேவியே கனல் கால்
இணை விழி ஆலவாயமாம் சிங்க முதுகினில் ஏறி வீற்றிருந்தே
துணை நினை வேண்டும் நாட்டினர்க்கு எல்லாம் துயர் கெட விடுதலை அருளி
மணி நகைபுரிந்து திகழ் திருக்கோலம் கண்டு நான் மகிழ்ந்திடுமாறே

@13 பாரத தேவியின் திருத் தசாங்கம்
**நாமம்
**(காம்போதி)

#1
பச்சை மணிக் கிளியே பாவி எனக்கே யோகப்
பிச்சை அருளியதாய் பேருரையாய் இச் சகத்தில்
பூரணமா ஞானப் புகழ் விளக்கை நாட்டுவித்த
பாரதமாதேவி எனப் பாடு
**நாடு
**(வசந்தா)

#2
தேன் ஆர் மொழிக் கிள்ளாய் தேவி எனக்கு ஆனந்த
மானாள் பொன் நாட்டை அறிவிப்பாய் வான் நாடு
பேர் இமய வெற்பு முதல் பெண் குமரி ஈறாகும்
ஆரிய நாடு என்றே அறி
**நகர்
**(மணியரங்கு)

#3
இன் மழலைப் பைங்கிளியே எங்கள் உயிர் ஆனாள்
நன்மையுற வாழும் நகர் எது-கொல் சின்மயமே
நான் என்று அறிந்த நனி பெரியோர்க்கு இன் அமுது
தான் என்ற காசித் தலம்
**ஆறு
**(சுருட்டி)

#4
வண்ணக் கிளி வந்தேமாதரம் என்று ஓதுவரை
இன்னல் அறக் காப்பாள் யாறு உரையாய் நன்னர் செயத்
தான் போம் வழி எலாம் தன்மமொடு பொன் விளைக்கும்
வான் போந்த கங்கை என வாழ்த்து
**மலை
**(கானடா)

#5
சோலைப் பசுங்கிளியே தொன் மறைகள் நான்கு உடையாள்
வாலை வளரும் மலை கூறாய் ஞாலத்துள்
வெற்பு ஒன்றும் ஈடு இலதாய் விண்ணில் முடி தாக்கும்
பொற்பு ஒன்று வெள்ளைப் பொருப்பு
**ஊர்தி
**(தன்யாசி)

#6
சீரும் சிறப்பும் உயர் செல்வமும் ஓர் எண்ணற்றாள்
ஊரும் புரவி உரை தத்தாய் தேரின்
பரி மிசை ஊர்வாள் அல்லள் பார் அனைத்தும் அஞ்சும்
அரி மிசையே ஊர்வாள் அவள்
**படை
**(முகாரி)

#7
கருணை உருவானாள் காய்ந்து எழுங்கால் கிள்ளாய்
செருநரை வீழ்த்தும் படை என் செப்பாய் பொருபவர் மேல்
தண் அளியால் வீழாது வீழின் தகைப்பு அரிதாம்
திண்ணமுறு வான் குலிசம் தேறு
**முரசு
**(செஞ்சுருட்டி)

#8
ஆசை மரகதமே அன்னை திருமுன்றிலிடை
ஓசை வளர் முரசம் ஓதுவாய் பேசுகவோ
சத்தியமே செய்க தருமமே என்று ஒலிசெய்
முத்தி தரும் வேத முரசு
**தார்
**(பிலகரி)

#9
வாராய் இளஞ்சுகமே வந்திப்பார்க்கு என்றும் இடர்
தாராள் புனையும் மணித் தார் கூறாய் சேராரை
முற்றாக் குறுநகையால் முற்றுவித்துத் தான் ஒளிர்வாள்
பொன் தாமரைத் தார் புனைந்து
**கொடி
**(கேதாரம்)

#10
கொடிப் பவள வாய்க் கிள்ளாய் சூத்திரமும் தீங்கும்
மடிப்பவளின் வெல் கொடிதான் மற்று என் அடிப்பணிவார்
நன்று ஆரத் தீயார் நலிவுறவே வீசும் ஒளி
குன்றா வயிரக் கொடி

@14 தாயின் மணிக்கொடி பாரீர்
**(பாரத நாட்டுக் கொடியினைப் புகழ்தல்)
**தாயுமானவர் ஆனந்தக் களிப்பு மெட்டு
**பல்லவி

#0
தாயின் மணிக்கொடி பாரீர் அதைத்
தாழ்ந்து பணிந்து புகழ்ந்திட வாரீர்
**சரணங்கள்

#1
ஓங்கி வளர்ந்ததோர் கம்பம் அதன்
உச்சியின் மேல் வந்தேமாதரம் என்றே
பாங்கின் எழுதித் திகழும் செய்ய
பட்டொளி வீசிப் பறந்தது பாரீர்

#2
பட்டுத் துகில் எனலாமோ அதில்
பாய்ந்து சுழற்றும் பெரும் புயல் காற்று
மட்டு மிகுந்து அடித்தாலும் அதை
மதியாது அவ் உறுதிகொள் மாணிக்கப் படலம்

#3
இந்திரன் வச்சிரம் ஓர்பால் அதில்
எங்கள் துருக்கர் இளம்பிறை ஓர்பால்
மந்திரம் நடுவுறத் தோன்றும் அதன்
மாண்பை வகுத்திட வல்லவன் யானோ

#4
கம்பத்தின் கீழ் நிற்றல் காணீர் எங்கும்
காணரும் வீரர் பெரும் திருக்கூட்டம்
நம்பற்குரியர் அவ் வீரர் தங்கள்
நல் உயிர் ஈந்தும் கொடியினைக் காப்பார்

#5
அணியணியாய் அவர் நிற்கும் இந்த
ஆரியக் காட்சி ஓர் ஆனந்தம் அன்றோ
பணிகள் பொருந்திய மார்பும் விறல்
பைம் திரு ஓங்கும் வடிவமும் காணீர்

#6
செந்தமிழ்நாட்டுப் பொருநர் கொடும்
தீக் கண் மறவர்கள் சேரன்றன் வீரர்
சிந்தை துணிந்த தெலுங்கர் தாயின்
சேவடிக்கே பணிசெய்திடு துளுவர்

#7
கன்னடர் ஒட்டியரோடு போரில்
காலனும் அஞ்சக் கலக்கும் மராட்டர்
பொன் நகர்த் தேவர்கள் ஒப்ப நிற்கும்
பொற்புடையார் இந்துஸ்தானத்து மல்லர்

#8
பூதலம் முற்றிடும் வரையும் அறப்
போர் விறல் யாவும் மறுப்புறும் வரையும்
மாதர்கள் கற்புள்ள வரையும் பாரில்
மறைவரும் கீர்த்திகொள் ரஜபுத்ர வீரர்

#9
பஞ்சநதத்துப் பிறந்தோர் முன்னைப்
பார்த்தன் முதல் பலர் வாழ்ந்த நல் நாட்டார்
துஞ்சும் பொழுதினும் தாயின் பதத்
தொண்டு நினைந்திடும் வங்கத்தினோரும்

#10
சேர்ந்ததைக் காப்பது காணீர் அவர்
சிந்தையின் வீரம் நிரந்தரம் வாழ்க
தேர்ந்தவர் போற்றும் பரத நிலத்
தேவி துவஜம் சிறப்புற வாழ்க

@15 பாரத ஜனங்களின் தற்கால நிலைமை
**நொண்டிச் சிந்து

#1
நெஞ்சு பொறுக்குதிலையே இந்த நிலைகெட்ட மனிதரை நினைந்துவிட்டால்
அஞ்சியஞ்சிச் சாவார் இவர் அஞ்சாத பொருள் இல்லை அவனியிலே
வஞ்சனைப் பேய்கள் என்பார் இந்த மரத்தில் என்பார் அந்தக் குளத்தில் என்பார்
துஞ்சுது முகட்டில் என்பார் மிகத் துயர்ப்படுவார் எண்ணிப் பயப்படுவார்

#2
மந்திரவாதி என்பார் சொன்ன மாத்திரத்திலே மனக்கிலி பிடிப்பார்
யந்திர சூனியங்கள் இன்னும் எத்தனை ஆயிரம் இவர் துயர்கள்
தந்த பொருளைக் கொண்டே ஜனம் தாங்குவர் உலகத்தில் அரசர் எல்லாம்
அந்த அரசியலை இவர் அஞ்சுதரு பேய் என்று எண்ணி நெஞ்சம் அயர்வார்

#3
சிப்பாயைக் கண்டு அஞ்சுவார் ஊர்ச் சேவகன் வருதல் கண்டு மனம் பதைப்பார்
துப்பாக்கி கொண்டு ஒருவன் வெகு தூரத்தில் வரக் கண்டு வீட்டில் ஒளிவார்
அப்பால் எவனோ செல்வான் அவன் ஆடையைக் கண்டு பயந்து எழுந்து நிற்பார்
எப்போதும் கைகட்டுவார் இவர் யாரிடத்தும் பூனைகள் போல் ஏங்கி நடப்பார்

#4
நெஞ்சு பொறுக்குதிலையே இந்த நிலைகெட்ட மனிதரை நினைந்துவிட்டால்
கொஞ்சமோ பிரிவினைகள் ஒரு கோடி என்றால் அது பெரிதாமோ
ஐந்து தலைப் பாம்பு என்பான் அப்பன் ஆறு தலை என்று மகன் சொல்லிவிட்டால்
நெஞ்சு பிரிந்திடுவார் பின்பு நெடுநாள் இருவரும் பகைத்திருப்பார்

#5
சாத்திரங்கள் ஒன்றும் காணார் பொய்ச் சாத்திரப் பேய்கள் சொல்லும் வார்த்தை நம்பியே
கோத்திரம் ஒன்றாய் இருந்தாலும் ஒரு கொள்கையில் பிரிந்தவனைக் குலைத்து இகழ்வார்
தோத்திரங்கள் சொல்லி அவர்தாம் தமைச் சூதுசெய்யும் நீசர்களைப் பணிந்திடுவார்
ஆத்திரம்கொண்டே இவன் சைவன் இவன் அரிபக்தன் என்று பெரும் சண்டையிடுவார்

#6
நெஞ்சு பொறுக்குதிலையே இதை நினைந்து நினைந்திடினும் வெறுக்குதிலையே
கஞ்சி குடிப்பதற்கிலார் அதன் காரணங்கள் இவை என்னும் அறிவுமிலார்
பஞ்சமோ பஞ்சம் என்றே நிதம் பரிதவித்தே உயிர் துடிதுடித்துத்
துஞ்சி மடிகின்றாரே இவர் துயர்களைத் தீர்க்க ஓர் வழி இலையே

#7
எண்ணிலா நோயுடையார் இவர் எழுந்து நடப்பதற்கும் வலிமையிலார்
கண்ணிலாக் குழந்தைகள் போல் பிறர் காட்டிய வழியில் சென்று மாட்டிக்கொள்வார்
நண்ணிய பெரும் கலைகள் பத்து நாலாயிரம் கோடி நயந்துநின்ற
புண்ணிய நாட்டினிலே இவர் பொறியற்ற விலங்குகள் போல வாழ்வார்

@16 போகின்ற பாரதமும் வருகின்ற பாரதமும்
**(போகின்ற பாரதத்தைச் சபித்தல்)

#1
வலிமையற்ற தோளினாய் போ போ போ
மார்பிலே ஒடுங்கினாய் போ போ போ
பொலிவிலா முகத்தினாய் போ போ போ
பொறி இழந்த விழியினாய் போ போ போ
ஒலி இழந்த குரலினாய் போ போ போ
ஒளி இழந்த மேனியாய் போ போ போ
கிலி பிடித்த நெஞ்சினாய் போ போ போ
கீழ்மை என்றும் வேண்டுவாய் போ போ போ

#2
இன்று பாரதத்திடை நாய் போல
ஏற்றம் இன்றி வாழுவாய் போ போ போ
நன்று கூறில் அஞ்சுவாய் போ போ போ
நாண் இலாது கெஞ்சுவாய் போ போ போ
சென்றுபோன பொய் எலாம் மெய்யாகச்
சிந்தைகொண்டு போற்றுவாய் போ போ போ
வென்று நிற்கும் மெய் எலாம் பொய்யாக
விழி மயங்கி நோக்குவாய் போ போ போ

#3
வேறுவேறு பாஷைகள் கற்பாய் நீ
வீட்டு வார்த்தை கற்கிலாய் போ போ போ
நூறு நூல்கள் போற்றுவாய் மெய் கூறும்
நூலில் ஒத்து இயல்கிலாய் போ போ போ
மாறுபட்ட வாதமே ஐந்நூறு
வாயில் நீள ஓதுவாய் போ போ போ
சேறுபட்ட நாற்றமும் தூறும் சேர்
சிறிய வீடு கட்டுவாய் போ போ போ

#4
ஜாதி நூறு சொல்லுவாய் போ போ போ
தருமம் ஒன்று இயற்றிலாய் போ போ போ
நீதி நூறு சொல்லுவாய் காசு ஒன்று
நீட்டினால் வணங்குவாய் போ போ போ
தீது செய்வது அஞ்சிலாய் நின் முன்னே
தீமை நிற்கில் ஓடுவாய் போ போ போ
சோதி மிக்க மணியிலே காலத்தால்
சூழ்ந்த மாசு போன்றனை போ போ போ
**(வருகின்ற பாரதத்தை வாழ்த்தல்)

#5
ஒளிபடைத்த கண்ணினாய் வா வா வா
உறுதிகொண்ட நெஞ்சினாய் வா வா வா
களிபடைத்த மொழியினாய் வா வா வா
கடுமை கொண்ட தோளினாய் வா வா வா
தெளிவு பெற்ற மதியினாய் வா வா வா
சிறுமை கண்டு பொங்குவாய் வா வா வா
எளிமை கண்டு இரங்குவாய் வா வா வா
ஏறு போல் நடையினாய் வா வா வா

#6
மெய்ம்மை கொண்ட நூலையே அன்போடு
வேதம் என்று போற்றுவாய் வா வா வா
பொய்ம்மை கூறல் அஞ்சுவாய் வா வா வா
பொய்ம்மை நூல்கள் எற்றுவாய் வா வா வா
நொய்ம்மையற்ற சிந்தையாய் வா வா வா
நோய்களற்ற உடலினாய் வா வா வா
தெய்வ சாபம் நீங்கவே நங்கள் சீர்த்
தேசம் மீது தோன்றுவாய் வா வா வா

#7
இளைய பாரதத்தினாய் வா வா வா
எதிரிலா வலத்தினாய் வா வா வா
ஒளி இழந்த நாட்டிலே நின்றேறும்
உதயஞாயிறு ஒப்பவே வா வா வா
களை இழந்த நாட்டிலே முன் போலே
கலை சிறக்க வந்தனை வா வா வா
விளையும் மாண்பு யாவையும் பார்த்தன் போல்
விழியினால் விளக்குவாய் வா வா வா

#8
வெற்றி கொண்ட கையினாய் வா வா வா
விநயம் நின்ற நாவினாய் வா வா வா
முற்றி நின்ற வடிவினாய் வா வா வா
முழுமை சேர் முகத்தினாய் வா வா வா
கற்றல் ஒன்று பொய்க்கிலாய் வா வா வா
கருதியது இயற்றுவாய் வா வா வா
ஒற்றுமைக்குள் உய்யவே நாடு எல்லாம்
ஒரு பெரும் செயல் செய்வாய் வா வா வா

@17 பாரத சமுதாயம்
**ராகம் பியாக்
**தாளம் திஸ்ர ஏகதாளம்
**பல்லவி

#0
பாரத சமுதாயம் வாழ்கவே வாழ்க வாழ்க
பாரத சமுதாயம் வாழ்கவே ஜய ஜய ஜய
**அனுபல்லவி
முப்பது கோடி ஜனங்களின் சங்கம் முழுமைக்கும் பொது உடைமை
ஒப்பிலாத சமுதாயம் உலகத்துக்கு ஒரு புதுமை வாழ்க
**சரணங்கள்

#1
மனிதர் உணவை மனிதர் பறிக்கும் வழக்கம் இனி உண்டோ
மனிதர் நோக மனிதர் பார்க்கும் வாழ்க்கை இனி உண்டோ புலனில்
வாழ்க்கை இனியுண்டோ நம்மில் அந்த வாழ்க்கை இனி உண்டோ
இனிய பொழில்கள் நெடிய வயல்கள் எண்ணரும் பெரு நாடு
கனியும் கிழங்கும் தானியங்களும் கணக்கின்றித் தரும் நாடு இது
கணக்கின்றித் தரும் நாடு நித்தநித்தம் கணக்கின்றித் தரும் நாடு வாழ்க

#2
இனி ஒரு விதிசெய்வோம் அதை எந்த நாளும் காப்போம்
தனி ஒருவனுக்கு உணவு இலை எனில் ஜகத்தினை அழித்திடுவோம் வாழ்க

#3
எல்லா உயிர்களிலும் நானே இருக்கிறேன் என்று உரைத்தான் கண்ணபெருமான்
எல்லாரும் அமரநிலை எய்தும் நல் முறையை இந்தியா உலகிற்கு அளிக்கும் ஆம்
இந்தியா உலகிற்கு அளிக்கும் ஆம் ஆம் இந்தியா உலகிற்கு அளிக்கும் வாழ்க

#4
எல்லாரும் ஓர் குலம் எல்லாரும் ஓர் இனம் எல்லாரும் இந்திய மக்கள்
எல்லாரும் ஓர் நிறை எல்லோரும் ஓர் விலை எல்லாரும் இ நாட்டு மன்னர் நாம்
எல்லாரும் இ நாட்டு மன்னர் ஆம் எல்லாரும் இ நாட்டு மன்னர் வாழ்க

@18 ஜாதீய கீதம்
**(பங்கிம் சந்திர சட்டோ பாத்தியாயர் எழுதிய வந்தே மாதரம் கீதத்தின் மொழிபெயர்ப்பு)

#1
இனிய நீர்ப் பெருக்கினை இன் கனி வளத்தினை
தனி நறு மலயத் தண் கால் சிறப்பினை
பைம் நிறப் பழனம் பரவிய வடிவினை

#2
வெண்ணிலாக் கதிர் மகிழ் விரித்திடும் இரவினை
மலர் மணிப் பூத் திகழ் மரன் பல செறிந்தனை
குறுநகை இன்சொலார் குலவிய மாண்பினை
நல்குவை இன்பம் வரம் பல நல்குவை

#3
முப்பது கோடி வாய் நின் இசை முழங்கவும்
அறுபது கோடி தோள் உயர்ந்து உனக்கு ஆற்றவும்
திறனிலாள் என்று உனை யாவனே செப்புவன்
அரும் திறல் உடையாய் அருளினைப் போற்றி
பொருந்தலர் படை புறத்து ஒழித்திடும் பொற்பினை

#4
நீயே வித்தை நீயே தருமம்
நீயே இதயம் நீயே மருமம்
உடலகத்து இருக்கும் உயிரும்-மன் நீயே

#5
தடம் தோள் அகலாச் சக்தி நீ அம்மே
சித்தம் நீங்காது உறு பக்தியும் நீயே
ஆலயம்தோறும் அணிபெற விளங்கும்
தெய்விக வடிவமும் தேவி இங்கு உனதே

#6
ஒரு பது படை கொளும் உமையவள் நீயே
கமல மெல் இதழ்களில் களித்திடும் கமலை நீ
வித்தை நன்கு அருளும் வெண்மலர்த் தேவி நீ

#7
போற்றி வான் செல்வி புரையிலை நிகரிலை
இனிய நீர்ப் பெருக்கினை இன் கனி வளத்தினை
சாமள நிறத்தினை சரளமாம் தகையினை
இனிய புன்முறுவலாய் இலங்கு நல் அணியினை
தரித்து எமைக் காப்பாய் தாயே போற்றி
**(* மூலப் பாடலில் ஏழு கோடி என்றே குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது
** ஆனால் அது வங்காளத்தை மட்டுமே குறித்தது)

@19 ஜாதீய கீதம்
**(புதிய மொழிபெயர்ப்பு)

#1
நளிர் மணி நீரும் நயம்படு கனிகளும்
குளிர் பூம் தென்றலும் கொழும் பொழில் பசுமையும்
வாய்ந்து நன்கு இலகுவை வாழிய அன்னை

#2
தெள் நிலவதனில் சிலிர்த்திடும் இரவும்
தண் இயல் விரி மலர் தாங்கிய தருக்களும்
புன்னகை ஒளியும் தேமொழிப் பொலிவும்
வாய்ந்தனை இன்பமும் வரங்களும் நல்குவை

#3
கோடிகோடி குரல்கள் ஒலிக்கவும்
கோடிகோடி புயத் துணை கொற்றம் ஆர்
நீடு பல் படை தாங்கி முன் நிற்கவும்
கூடு திண்மை குறைந்தனை என்பது என்
ஆற்றலின் மிகுந்தனை அரும் பதம் கூட்டுவை
மாற்றலர் கொணர்ந்த வன் படை ஓட்டுவை

#4
அறிவும் நீ தருமம் நீ உள்ளம் நீ அதனிடை
மருமம் நீ உடற்கண் வாழ்ந்திடும் உயிர் நீ
தோளிடை வன்பு நீ நெஞ்சகத்து அன்பு நீ
ஆலயம்தோறும் அணிபெற விளங்கும்
தெய்வச் சிலை எலாம் தேவி இங்கு உனதே

#5
பத்துப் படை கொளும் பார்வதி தேவியும்
கமலத்து இதழ்களில் களித்திடும் கமலையும்
அறிவினை அருளும் வாணியும் அன்னை நீ

#6
திரு நிறைந்தனை தன்னிகர் ஒன்றிலை தீது தீர்ந்தனை நீர் வளம் சார்ந்தனை
மருவு செய்களின் நல் பயன் மல்குவை வளனின் வந்ததோர் பைம் நிறம் வாய்ந்தனை
பெருகும் இன்பம் உடையை குறுநகை பெற்று ஒளிர்ந்தனை பல் பணி பூண்டனை
இரு நிலத்தின் வந்து எம் உயிர் தாங்குவை எங்கள் தாய் நின் பாதங்கள் இறைஞ்சுவாம்
** தமிழ்நாடு

@20 செந்தமிழ் நாடு

#1
செந்தமிழ்நாடு எனும் போதினிலே இன்பத்
தேன் வந்து பாயுது காதினிலே எங்கள்
தந்தையர் நாடு என்ற பேச்சினிலே ஒரு
சக்தி பிறக்குது மூச்சினிலே

#2
வேதம் நிறைந்த தமிழ்நாடு உயர்
வீரம் செறிந்த தமிழ்நாடு நல்ல
காதல் புரியும் அரம்பையர் போல் இளம்
கன்னியர் சூழ்ந்த தமிழ்நாடு

#3
காவிரி தென்பெண்ணை பாலாறு தமிழ்
கண்டதோர் வையை பொருனை நதி என
மேவிய யாறு பல ஓடத் திரு
மேனி செழித்த தமிழ்நாடு

#4
முத்தமிழ் மா முனி நீள் வரையே நின்று
மொய்ம்புறக் காக்கும் தமிழ்நாடு செல்வம்
எத்தனை உண்டு புவி மீதே அவை
யாவும் படைத்த தமிழ்நாடு

#5
நீலத் திரைக் கடல் ஓரத்திலே நின்று
நித்தம் தவம்செய் குமரி எல்லை வட
மாலவன் குன்றம் இவற்றிடையே புகழ்
மண்டிக் கிடக்கும் தமிழ்நாடு

#6
கல்வி சிறந்த தமிழ்நாடு புகழ்க்
கம்பன் பிறந்த தமிழ்நாடு நல்ல
பல்விதமாயின சாத்திரத்தின் மணம்
பார் எங்கும் வீசும் தமிழ்நாடு

#7
வள்ளுவன்தன்னை உலகினுக்கே தந்து
வான் புகழ் கொண்ட தமிழ்நாடு நெஞ்சை
அள்ளும் சிலப்பதிகாரம் என்று ஓர் மணி
யாரம் படைத்த தமிழ்நாடு

#8
சிங்களம் புட்பகம் சாவகம் ஆதிய
தீவு பலவினும் சென்று ஏறி அங்கு
தங்கள் புலிக்கொடி மீன்கொடியும் நின்று
சால்புறக் கண்டவர் தாய்நாடு

#9
விண்ணை இடிக்கும் தலை இமயம் எனும்
வெற்பை அடிக்கும் திறனுடையார் சமர்
பண்ணிக் கலிங்கத்து இருள் கெடுத்தார் தமிழ்ப்
பார்த்திவர் நின்ற தமிழ்நாடு

#10
சீன மிசிரம் யவனர் அகம் இன்னும்
தேசம் பலவும் புகழ் வீசிக் கலை
ஞானம் படைத் தொழில் வாணிபமும் மிக
நன்று வளர்த்த தமிழ்நாடு

@21 தமிழ்த் தாய்
**தன் மக்களை புதிய சாத்திரம் வேண்டுதல்
**(தாயுமானவர் ஆனந்தக் களிப்புச் சந்தம்)

#1
ஆதி சிவன் பெற்றுவிட்டான் என்னை
ஆரிய மைந்தன் அகத்தியன் என்று ஓர்
வேதியன் கண்டு மகிழ்ந்தே நிறை
மேவும் இலக்கண செய்துகொடுத்தான்

#2
மூன்று குலத் தமிழ் மன்னர் என்னை
மூண்ட நல் அன்போடு நித்தம் வளர்த்தார்
ஆன்ற மொழிகளினுள்ளே உயர்
ஆரியத்திற்கு நிகர் என வாழ்ந்தேன்

#3
கள்ளையும் தீயையும் சேர்த்து நல்ல
காற்றையும் வான வெளியையும் சேர்த்துத்
தெள்ளு தமிழ்ப் புலவோர்கள் பல
தீம் சுவைக் காவியம் செய்துகொடுத்தார்

#4
சாத்திரங்கள் பல தந்தார் இந்தத்
தாரணி எங்கும் புகழ்ந்திட வாழ்ந்தேன்
நேத்திரம் கெட்டவன் காலன்தன் முன்
நேர்ந்தது அனைத்தும் துடைத்து முடிப்பான்

#5
நன்று என்றும் தீது என்றும் பாரான் முன்
நாடும் பொருள்கள் அனைத்தையும் வாரிச்
சென்றிடும் காட்டு வெள்ளம் போல் வையச்
சேர்க்கை அனைத்தையும் கொன்று நடப்பான்

#6
கன்னிப் பருவத்தில் அந்நாள் என்றன்
காதில் விழுந்த திசைமொழி எல்லாம்
என்னென்னவோ பெயர் உண்டு பின்னர்
யாவும் அழிவுற்றிருந்தன கண்டீர்

#7
தந்தை அருள் வலியாலும் முன்பு
சான்ற புலவர் தவ வலியாலும்
இந்தக் கணமட்டும் காலன் என்னை
ஏறிட்டுப் பார்க்கவும் அஞ்சியிருந்தான்

#8
இன்று ஒரு சொல்லினைக் கேட்டேன் இனி
ஏது செய்வேன் எனது ஆருயிர் மக்காள்
கொன்றிடல் போல் ஒரு வார்த்தை இங்கு
கூறத் தகாதவன் கூறினன் கண்டீர்

#9
புத்தம் புதிய கலைகள் பஞ்ச
பூதச் செயல்களின் நுட்பங்கள் கூறும்
மெத்த வளருது மேற்கே அந்த
மேன்மைக் கலைகள் தமிழினில் இல்லை

#10
சொல்லவும் கூடுவதில்லை அவை
சொல்லும் திறமை தமிழ்மொழிக்கு இல்லை
மெல்லத் தமிழ் இனிச் சாகும் அந்த
மேற்கு மொழிகள் புவி மிசை ஓங்கும்

#11
என்று அந்தப் பேதை உரைத்தான் ஆ
இந்த வசை எனக்கு எய்திடலாமோ
சென்றிடுவீர் எட்டுத் திக்கும் கலைச்
செல்வங்கள் யாவும் கொணர்ந்து இங்கு சேர்ப்பீர்

#12
தந்தை அருள் வலியாலும் இன்று
சார்ந்த புலவர் தவ வலியாலும்
இந்தப் பெரும் பழி தீரும் புகழ்
ஏறிப் புவி மிசை என்றும் இருப்பேன்

@22 தமிழ்

#1
யாம் அறிந்த மொழிகளிலே தமிழ்மொழி போல் இனிதாவது எங்கும் காணோம்
பாமரராய் விலங்குகளாய் உலகு அனைத்தும் இகழ்ச்சி சொலப் பான்மை கெட்டு
நாமமது தமிழர் எனக் கொண்டு இங்கு வாழ்ந்திடுதல் நன்றோ சொல்லீர்
தேமதுரத் தமிழோசை உலகம் எலாம் பரவும் வகை செய்தல் வேண்டும்

#2
யாம் அறிந்த புலவரிலே கம்பனைப் போல் வள்ளுவர் போல் இளங்கோவைப் போல்
பூமிதனில் யாங்கணுமே பிறந்ததில்லை உண்மை வெறும் புகழ்ச்சி இல்லை
ஊமையராய்ச் செவிடர்களாய்க் குருடர்களாய் வாழ்கின்றோம் ஒரு சொல் கேளீர்
சேமமுற வேண்டும் எனில் தெரு எல்லாம் தமிழ் முழக்கம் செழிக்கச் செய்வீர்

#3
பிற நாட்டு நல் அறிஞர் சாத்திரங்கள் தமிழ்மொழியில் பெயர்த்தல் வேண்டும்
இறவாத புகழுடைய புது நூல்கள் தமிழ்மொழியில் இயற்றல் வேண்டும்
மறைவாக நமக்குள்ளே பழங்கதைகள் சொல்வதில் ஓர் மகிமை இல்லை
திறமான புலமை எனில் வெளிநாட்டோர் அதை வணக்கம்செய்தல் வேண்டும்

#4
உள்ளத்தில் உண்மை ஒளி உண்டாயின் வாக்கினிலே ஒளி உண்டாகும்
வெள்ளத்தின் பெருக்கைப் போல் கலைப் பெருக்கும் கவிப் பெருக்கும் மேவுமாயின்
பள்ளத்தில் வீழ்ந்திருக்கும் குருடர் எல்லாம் விழி பெற்றுப் பதவி கொள்வார்
தெள்ளுற்ற தமிழ் அமுதின் சுவை கண்டார் இங்கு அமரர் சிறப்புக் கண்டார்

@23 தமிழ்மொழி வாழ்த்து
**தான தனத்தன தான தனத்தன தானன தந்தா னே

#1
வாழ்க நிரந்தரம் வாழ்க தமிழ்மொழி வாழிய வாழியவே
வானம் அளந்தது அனைத்தும் அளந்திடும் வண் மொழி வாழியவே

#2
ஏழ் கடல் வைப்பினும் தன் மணம் வீசி இசை கொண்டு வாழியவே
எங்கள் தமிழ்மொழி எங்கள் தமிழ்மொழி என்றென்றும் வாழியவே

#3
சூழ் கலி நீங்கத் தமிழ்மொழி ஓங்கத் துலங்குக வையகமே
தொல்லை வினை தரு தொல்லை அகன்று சுடர்க தமிழ்நாடே

#4
வாழ்க தமிழ்மொழி வாழ்க தமிழ்மொழி வாழ்க தமிழ்மொழியே
வானம் அறிந்தது அனைத்தும் அறிந்து வளர் மொழி வாழியவே

@24 தமிழச் சாதி

#1
எனப் பல பேசி இறைஞ்சிடப்படுவதாய்
நாட்பட நாட்பட நாற்றமும் சேறும்
பாசியும் புதைந்து பயன் நீர் இலதாய்
நோய்க்களம் ஆகி அழிக எனும் நோக்கமோ
விதியே விதியே தமிழச் சாதியை 5
என் செய நினைத்தாய் எனக்கு உரையாயோ
சார்வினுக்கு எல்லாம் தகத்தக மாறித்
தன்மையும் தனது தருமமும் மாயாது
என்றும் ஓர் நிலையாய் இருந்து நின் அருளால்
வாழ்ந்திடும் பொருளோடு வகுத்திடுவாயோ 10
தோற்றமும் புறத்துத் தொழிலுமே காத்து மற்று
உள்ளுறு தருமமும் உண்மையும் மாறிச்
சிதைவற்று அழியும் பொருள்களில் சேர்ப்பையோ
அழியாக் கடலோ அணி மலர்த் தடமோ
வானுறு மீனோ மாளிகை விளக்கோ 15
கற்பகத் தருவோ காட்டிடை மரமோ
விதியே தமிழச் சாதியை எவ்வகை
விதித்தாய் என்பதன் மெய் எனக்கு உணர்த்துவாய்
ஏனெனில்
சிலப்பதிகாரச் செய்யுளைக் கருதியும் 20
திருக்குறள் உறுதியும் தெளிவும் பொருளின்
ஆழமும் விரிவும் அழகும் கருதியும்
எல்லை ஒன்று இன்மை எனும் பொருள் அதனைக்
கம்பன் குறிகளால் காட்டிட முயலும்
முயற்சியைக் கருதியும் முன்பு நான் தமிழச் 25
சாதியை அமரத்தன்மை வாய்ந்தது என்று
உறுதிகொண்டிருந்தேன் ஒரு பதினாயிரம்
சனிவாய்ப் பட்டும் தமிழச் சாதிதான்
உள்ளுடைவு இன்றி உயர்த்திடு நெறிகளைக்
கண்டு எனது உள்ளம் கலங்கிடாது இருந்தேன் 30
ஆப்பிரிக்கத்துக் காப்பிரி நாட்டிலும்
தென்முனை அடுத்த தீவுகள் பலவினும்
பூமிப் பந்தின் கீழ்ப்புறத்து உள்ள
பற்பல தீவினும் பரவி இவ் எளிய
தமிழச் சாதி தடி உதையுண்டும் 35
கால் உதையுண்டும் கயிற்று அடியுண்டும்
வருந்திடும் செய்தியும் மாய்ந்திடும் செய்தியும்
பெண்டிரை மிலேச்சர் பிரித்திடல் பொறாது
செத்திடும் செய்தியும் பசியால் சாதலும்
பிணிகளால் சாதலும் பெரும் தொலை உள்ள தம் 40
நாட்டினைப் பிரிந்த நலிவினால் சாதலும்
இஃது எலாம் கேட்டும் எனது உளம் அழிந்திலேன்
தெய்வம் மறவார் செயும் கடன் பிழையார்
ஏதுதான் செயினும் ஏதுதான் வருந்தினும்
இறுதியில் பெருமையும் இன்பமும் பெறுவார் 45
என்பது என் உளத்து வேர் அகழ்ந்திருத்தலால்
எனினும்
இப் பெரும் கொள்கை இதயம் மேல் கொண்டு
கலங்கிடாதிருந்த எனைக் கலக்குறுத்தும்
செய்தி ஒன்று அதனைத் தெளிவுறக் கேட்பாய் 50
ஊனமற்று எவைதாம் உறினுமே பொறுத்து
வானமும் பொய்க்கின் மடிந்திடும் உலகு போல்
தானமும் தவமும் தாழ்ந்திடல் பொறுத்து
ஞானமும் பொய்க்க நசிக்கும் ஓர் சாதி
சாத்திரம் கண்டாய் சாதியின் உயர்த் தலம் 55
சாத்திரம் இன்றேல் சாதி இல்லை
பொய்ம்மைச் சாத்திரம் புகுந்திடும் மக்கள்
பொய்ம்மை ஆகிப் புழு என மடிவார்
நால்வகைக் குலத்தார் நண்ணும் ஓர் சாதியில்
அறிவுத் தலைமையாற்றிடும் தலைவர் 60
மற்று இவர் வகுப்பதே சாத்திரம் ஆகும்
இவர்தாம்
உடலும் உள்ளமும் தன்வசம் இலராய்
நெறி பிழைத்து இகழ்வுறு நிலைமையில் வீழினும்
பெரிது இலை பின்னும் மருந்து இதற்கு உண்டு 65
செய்கையும் சீலமும் குன்றிய பின்னரும்
உய்வகைக்கு உரிய வழி சில உளவாம்
மற்று இவர்
சாத்திரம் அதாவது மதியிலே தழுவிய
கொள்கை கருத்து குளிர்ந்திடும் நோக்கம் 70
ஈங்கு இதில் கலக்கம் எய்திடுமாயின்
மற்று அதன் பின்னர் மருந்து ஒன்று இல்லை
இந்நாள் எமது தமிழ்நாட்டிடையே
அறிவுத் தலைமை தமது எனக் கொண்டார்
தம்மிலே இரு வகை தலைபடக் கண்டேன் 75
ஒருசார்
மேற்றிசை வாழும் வெண்ணிறமக்களின்
செய்கையும் நடையும் தீனியும் உடையும்
கொள்கையும் மதமும் குறிகளும் நம்முடை
யவற்றினும் சிறந்தன ஆதலின் அவற்றை 80
முழுதுமே தழுவி மூழ்கிடின் அல்லால்
தமிழச் சாதி தரணி மீது இராது
பொய்த்து அழிவு எய்தல் முடிபு எனப் புகழும்
நன்றடா நன்று நாம் இனி மேற்றிசை
வழி எலாம் தழுவி வாழ்குவம் எனிலோ 85
ஏ ஏ அஃது உமக்கு இசையாது என்பர்
உயிர் தரும் மேற்றிசை நெறிகளை உவந்து நீர்
தழுவிடா வண்ணம் தடுத்திடும் பெரும் தடை
பல அவை நீங்கும் பான்மையை வல்ல
என்று அருள்புரிவர் இதன் பொருள் சீமை 90
மருந்துகள் கற்ற மருத்துவர் தமிழச்
சாதியின் நோய்க்குத் தலையசைத்து ஏகினர்
என்பதே ஆகும் இஃது ஒரு சார்பாம்
பின் ஒரு சார்பினர் வைதிகப் பெயரோடு
நமது மூதாதையர் நாற்பதிற்று ஆண்டின் 95
முன் இருந்தவரோ முந்நூற்று ஆண்டிற்கு
அப்பால் வாழ்ந்தவர்-கொல்லோ ஆயிரம்
ஆண்டின் முன்னவரோ ஐயாயிரமோ
பவுத்தரே நாடு எலாம் பல்கிய காலத்
தவரோ புராணம் ஆக்கிய காலமோ 100
சைவரோ வைணவ சமயத்தாரோ
இந்திரன் தானே தனிமுதல் கடவுள்
என்று நம் முன்னோர் ஏந்திய வைதிகக்
காலத்தவரோ கருத்திலாதவர்தாம்
எமது மூதாதையர் என்பது இங்கு எவர்-கொல் 105
நமது மூதாதையர் நயமுறக் காட்டிய
ஒழுக்கமும் நடையும் கிரியையும் கொள்கையும்
ஆங்கு அவர் காட்டிய அவ்வப்படியே
தழுவிடின் வாழ்வு தமிழர்க்கு உண்டு
எனில் அது தழுவல் இயன்றிடா வண்ணம் 110
கலி தடைபுரிவன் கலியின் வலியை
வெல்லலாகாது என விளம்புகின்றனரால்
நாசம் கூறும் நாட்டுவயித்தியர்
இவராம் இங்கு இவ் இருதலைக்கொள்ளியின்
இடையே நம்மவர் எப்படி உய்வர் 115
விதியே விதியே தமிழச் சாதியை
என் செயக் கருதியிருக்கின்றாயடா
**விதி
மேலே நீ கூறிய விநாசப் புலவரை
நம்மவர் இகழ்ந்து நன்மையும் அறிவும்
எத்திசைத்து எனினும் யாவரே காட்டினும் 120
மற்றவை தழுவி வாழ்வீராயின்
அச்சம் ஒன்று இல்லை ஆரிய நாட்டின்
அறிவும் பெருமையும்

@25 வாழிய செந்தமிழ்
**(ஆசிரியப்பா)

#1
வாழிய செந்தமிழ் வாழ்க நல் தமிழர்
வாழிய பாரத மணித் திருநாடு
இன்று எமை வருத்தும் இன்னல்கள் மாய்க
நன்மை வந்து எய்துக தீது எலாம் நலிக
அறம் வளர்ந்திடுக மறம் மடிவுறுக
ஆரிய நாட்டினர் ஆண்மையோடு இயற்றும்
சீரிய முயற்சிகள் சிறந்து மிக்கு ஓங்குக
நம் தேயத்தினர் நாள்தொறும் உயர்க
வந்தேமாதரம் வந்தேமாதரம்
** சுதந்திரம்

@26 சுதந்திரப் பெருமை
**( தில்லை வெளியிலே கலந்துவிட்டாலவர்
** திரும்பியும் வருவாரோ என்னும் வர்ணமெட்டு)

#1
வீர சுதந்திரம் வேண்டி நின்றார் பின்னர்
வேறொன்று கொள்வாரோ என்றும்
ஆரமுது உண்ணுதற்கு ஆசைகொண்டார் கள்ளில்
அறிவைச் செலுத்துவாரோ

#2
புகழும் நல் அறமுமே அன்றி எல்லாம் வெறும்
பொய் என்று கண்டாரேல் அவர்
இகழுறும் ஈனத் தொண்டு இயற்றியும் வாழ்வதற்கு
இச்சையுற்றிருப்பாரோ

#3
பிறந்தவர் யாவரும் இறப்பது உறுதி எனும்
பெற்றியை அறிந்தாரேல் மானம்
துறந்து அறம் மறந்தும் பின் உயிர்கொண்டு வாழ்வது
சுகம் என்று மதிப்பாரோ

#4
மானுட ஜன்மம் பெறுவதற்கு அரிது எனும்
வாய்மையை உணர்ந்தாரேல் அவர்
ஊனுடல் தீயினும் உண்மை நிலைதவற
உடன்படுமாறு உளதோ

#5
விண்ணில் இரவிதனை விற்றுவிட்டு எவரும் போய்
மின்மினி கொள்வாரோ
கண்ணினும் இனிய சுதந்திரம் போன பின்
கைகட்டிப் பிழைப்பாரோ

#6
மண்ணில் இன்பங்களை விரும்பிச் சுதந்திரத்தின்
மாண்பினை இழப்பாரோ
கண் இரண்டும் விற்றுச் சித்திரம் வாங்கினால்
கைகொட்டிச் சிரியாரோ

#7
வந்தேமாதரம் என்று வணங்கிய பின்
மாயத்தை வணங்குவரோ
வந்தேமாதரம் ஒன்றே தாரகம்
என்பதை மறப்பாரோ

@27 சுதந்திரப் பயிர்
** கண்ணிகள்

#1
தண்ணீர்விட்டோ வளர்த்தோம் சர்வேசா இப் பயிரைக்
கண்ணீரால் காத்தோம் கருகத் திருவுளமோ

#2
எண்ணம் எலாம் நெய்யாக எம் உயிரினுள் வளர்ந்த
வண்ண விளக்கு இஃது மடியத் திருவுளமோ

#3
ஓராயிர வருடம் ஓய்ந்து கிடந்த பினர்
வாராது போல வந்த மா மணியைத் தோற்போமோ

#4
தர்மமே வெல்லுமேனும் சான்றோர் சொல் பொய் ஆமோ
கர்ம விளைவுகள் யாம் கண்டது எலாம் போதாதோ

#5
மேலோர்கள் வெம் சிறையில் வீழ்ந்துகிடப்பதுவும்
நூலோர்கள் செக்கடியில் நோவதுவும் காண்கிலையோ

#6
எண்ணற்ற நல்லோர் இதயம் புழுங்கி இரு
கண்ணற்ற சேய் போல் கலங்குவதும் காண்கிலையோ

#7
மாதரையும் மக்களையும் வன்கண்மையால் பிரிந்து
காதல் இளைஞர் கருத்து அழிதல் காணாயோ

#8
எந்தாய் நீ தந்த இயற்பொருள் எலாம் இழந்து
நொந்தார்க்கு நீ அன்றி நோவு அழிப்பார் யார் உளரோ

#9
இன்பச் சுதந்திரம் நின் இன் அருளால் பெற்றது அன்றோ
அன்பற்ற மாக்கள் அதைப் பறித்தால் காவாயோ

#10
வான மழை இல்லையென்றால் வாழ்வு உண்டோ எந்தை சுயா
தீனம் எமக்கு இல்லையென்றால் தீனர் எது செய்வோமே

#11
நெஞ்சகத்தே பொய் இன்றி நேர்ந்தது எலாம் நீ தருவாய்
வஞ்சகமோ எங்கள் மனத் தூய்மை காணாயோ

#12
பொய்க்கோ உடலும் பொருள் உயிரும் வாட்டுகிறோம்
பொய்க்கோ தீராது புலம்பித் துடிப்பதுமே

#13
நின்பொருட்டு நின் அருளால் நின் உரிமை யாம் கேட்டால்
என்பொருட்டு நீ தான் இரங்காதிருப்பதுவோ

#14
இன்று புதிதாய் இரக்கின்றோமோ முன்னோர்
அன்று கொடு வாழ்ந்த அருமை எலாம் ஓராயோ

#15
நீயும் அறமும் நிலத்து இருத்தல் மெய்யானால்
ஓயும் முனர் எங்களுக்கு இவ் ஓர் வரம் நீ நல்குதியே

@28 சுதந்திர தாகம்
**ராகம் கமாஸ்
**தாளம் ஆதி

#1
என்று தணியும் இந்தச் சுதந்திர தாகம்
என்று மடியும் எங்கள் அடிமையின் மோகம்
என்று எமது அன்னை கை விலங்குகள் போகும்
என்று எமது இன்னல்கள் தீர்ந்து பொய் ஆகும்
அன்றொரு பாரதம் ஆக்க வந்தோனே
ஆரியர் வாழ்வினை ஆதரிப்போனே
வென்றி தரும் துணை நின் அருள் அன்றோ
மெய் அடியோம் இன்னும் வாடுதல் நன்றோ

#2
பஞ்சமும் நோயும் நின் மெய் அடியார்க்கோ
பாரினில் மேன்மைகள் வேறு இனி யார்க்கோ
தஞ்சமடைந்த பின் கைவிடலோமோ
தாயும் தன் குழந்தையைத் தள்ளிடப்போமோ
அஞ்சல் என்று அருள்செயும் கடமை இல்லாயோ
ஆரிய நீயும் நின் அறம் மறந்தாயோ
வெம் செயல் அரக்கரை வீட்டிடுவோனே
வீர சிகாமணி ஆரியர் கோனே

@29 சுதந்திர தேவியின் துதி

#1
இதம் தரு மனையின் நீங்கி இடர் மிகு சிறைப்பட்டாலும்
பதம் திரு இரண்டும் மாறிப் பழி மிகுந்து இழிவுற்றாலும்
விதம் தரு கோடி இன்னல் விளைந்து எனை அழித்திட்டாலும்
சுதந்திரதேவி நின்னைத் தொழுதிடல் மறக்கிலேனே

#2
நின் அருள்பெற்றிலாதார் நிகரிலாச் செல்வரேனும்
பன்னருங் கல்வி கேள்வி படைத்து உயர்ந்திட்டாரேனும்
பின்னரும் எண்ணிலாத பெருமையில் சிறந்தாரேனும்
அன்னவர் வாழ்க்கை பாழாம் அணிகள் வேய் பிணத்தோடு ஒப்பார்

#3
தேவி நின் ஒளி பெறாத தேயம் ஓர் தேயம் ஆமோ
ஆவி அங்கு உண்டோ செம்மை அறிவு உண்டோ ஆக்கம் உண்டோ
காவிய நூல்கள் ஞானக் கலைகள் வேதங்கள் உண்டோ
பாவியர் அன்றோ நிந்தன் பாலனம் படைத்திலாதார்

#4
ஒழிவறு நோயில் சாவார் ஊக்கம் ஒன்று அறியமாட்டார்
கழிவுறு மாக்கள் எல்லாம் இகழ்ந்திடக் கடையில் நிற்பார்
இழிவறு வாழ்க்கை தேரார் கனவிலும் இன்பம் காணார்
அழிவுறு பெருமை நல்கும் அன்னை நின் அருள்பெறாதார்
** வேறு

#5
தேவி நின் அருள் தேடி உளம் தவித்து
ஆவியும் தமது அன்பும் அளிப்பவர்
மேவி நிற்பது வெம் சிறையாயினும்
தாவில் வானுலகு என்னத் தகுவதே

#6
அம்மை உன்றன் அருமை அறிகிலார்
செம்மை என்று இழி தொண்டினைச் சிந்திப்பார்
இம்மை இன்பங்கள் எய்து பொன் மாடத்தை
வெம்மையார் புன் சிறை எனல் வேண்டுமே

#7
மேற்றிசைப் பல நாட்டினர் வீரத்தால்
போற்றி நினைப் புது நிலை எய்தினர்
கூற்றினுக்கு உயிர் கோடி கொடுத்தும் நின்
பேற்றினைப் பெறுவேம் எனல் பேணினர்

#8
அன்ன தன்மைகொள் நின்னை அடியனேன்
என்ன கூறி இசைத்திட வல்லனே
பின்னமுற்றுப் பெருமை இழந்து நின்
சின்னமற்று அழி தேயத்தில் தோன்றினேன்

#9
பேரறத்தினைப் பேணுதல் வேலியே
சோர வாழ்க்கை துயர் மிடி ஆதிய
கார் அறுக்கக் கதித்திடு சோதியே
வீரருக்கு அமுதே நினை வேண்டுவேன்

@30 விடுதலை
**ராகம் பிலகரி

#1
விடுதலை விடுதலை விடுதலை

#2
பறையருக்கும் இங்கு தீயர் புலையருக்கும் விடுதலை
பரவரோடு குறவருக்கும் மறவருக்கும் விடுதலை
திறமை கொண்ட தீமையற்ற தொழில் புரிந்து யாவரும்
தேர்ந்த கல்வி ஞானம் எய்தி வாழ்வம் இந்த நாட்டிலே

#3
ஏழை என்றும் அடிமை என்றும் எவனும் இல்லை ஜாதியில்
இழிவுகொண்ட மனிதர் என்பது இந்தியாவில் இல்லையே
வாழி கல்வி செல்வம் எய்தி மனமகிழ்ந்து கூடியே
மனிதர் யாரும் ஒரு நிகர் சமானமாக வாழ்வமே

#4
மாதர்தம்மை இழிவுசெய்யும் மடமையைக் கொளுத்துவோம்
வைய வாழ்வுதன்னில் எந்த வகையினும் நமக்குள்ளே
தாதர் என்ற நிலைமை மாறி ஆண்களோடு பெண்களும்
சரிநிகர் சமானமாக வாழ்வம் இந்த நாட்டிலே

@31 சுதந்திரப் பள்ளு
**(பள்ளர் களியாட்டம்)
**ராகம் – வராளி : தாளம் – ஆதி
**பல்லவி

#0
ஆடுவோமே பள்ளுப் பாடுவோமே
ஆனந்த சுதந்திரம் அடைந்துவிட்டோம் என்று

#1
பார்ப்பானை ஐயர் என்ற காலமும் போச்சே வெள்ளைப்
பரங்கியைத் துரை என்ற காலமும் போச்சே பிச்சை
ஏற்பாரைப் பணிகின்ற காலமும் போச்சே நம்மை
ஏய்ப்போருக்கு ஏவல் செய்யும் காலமும் போச்சே

#2
எங்கும் சுதந்திரம் என்பதே பேச்சு நாம்
எல்லோரும் சமம் என்பது உறுதியாச்சு
சங்கு கொண்டே வெற்றி ஊதுவோமே இதைத்
தரணிக்கெல்லாம் எடுத்து ஓதுவோமே

#3
எல்லோரும் ஒன்று என்னும் காலம் வந்ததே பொய்யும்
ஏமாற்றும் தொலைகின்ற காலம் வந்ததே இனி
நல்லோர் பெரியர் என்னும் காலம் வந்ததே கெட்ட
நயவஞ்சக்காரருக்கு நாசம் வந்ததே

#4
உழவுக்கும் தொழிலுக்கும் வந்தனைசெய்வோம் வீணில்
உண்டு களித்திருப்போரை நிந்தனைசெய்வோம்
விழலுக்கு நீர் பாய்ச்சி மாயமாட்டோம் வெறும்
வீணருக்கு உழைத்து உடலம் ஓயமாட்டோம்

#5
நாம் இருக்கும் நாடு நமது என்பது அறிந்தோம் இது
நமக்கே உரிமையாம் என்பது அறிந்தோம் இந்தப்
பூமியில் எவர்க்கும் இனி அடிமைசெய்யோம் பரி
பூரணனுக்கே அடிமைசெய்து வாழ்வோம்
** தேசிய இயக்கப் பாடல்கள்

@32 சத்ரபதி சிவாஜி
**(தன் சைனியத்திற்குக் கூறியது)

#1
ஜய ஜய பவானி ஜய ஜய பாரதம்
ஜய ஜய மாதா ஜய ஜய துர்க்கா
வந்தேமாதரம் வந்தேமாதரம்
சேனைத் தலைவர்காள் சிறந்த மந்திரிகாள்
யானைத் தலைவரும் அரும் திறல் வீரர்காள் 5
அதி ரத மன்னர்காள் துரகத்து அதிபர்காள்
எதிரிகள் துணுக்குற இடித்திடு பதாதிகாள்
வேல் எறி படைகாள் சூல் எறி மறவர்காள்
காலன் உருக்கொளும் கணை துரந்திடுவீர்
மற்றும் ஆயிர விதம் பற்றலர்தம்மைச் 10
செற்றிடும் திறன் உடைத் தீர ரத்தினங்காள்
யாவிரும் வாழிய யாவிரும் வாழிய
தேவி நுந்தமக்கு எலாம் திருவருள் புரிக
மாற்றலர்தம் புலை நாற்றமே அறியா
ஆற்றல் கொண்டு இருந்தது இவ் அரும் புகழ் நாடு 15
வேதநூல் பழிக்கும் வெளித் திசை மிலேச்சர்
பாதமும் பொறுப்பளோ பாரததேவி
வீரரும் அவர் இசை விரித்திடு புலவரும்
பார் எலாம் பெரும் புகழ் பரப்பிய நாடு
தர்மமே உருவமாத் தழைத்த பேரரசரும் 20
நிர்மல முனிவரும் நிறைந்த நல் நாடு
வீரரைப் பெறாத மேன்மை தீர் மங்கையை
ஊரவர் மலடி என்று உரைத்திடும் நாடு
பாரதப் பூமி பழம் பெரும் பூமி
நீர் அதன் புதல்வர் இ நினைவு அகற்றாதீர் 25
பாரத நாடு பார்க்கு எலாம் திலகம்
நீர் அதன் புதல்வர் இ நினைவு அகற்றாதீர்
வானகம் முட்டும் இமய மால் வரையும்
ஏனைய திசைகளில் இரும் திரைக் கடலும்
காத்திடும் நாடு கங்கையும் சிந்துவும் 30
தூத் திரை யமுனையும் சுனைகளும் புனல்களும்
இன் அரும் பொழில்களும் இணையிலா வளங்களும்
உன்னத மலைகளும் ஒளிர்தரு நாடு
பைம் நிறப் பழனம் பசியிலாது அளிக்க
மை நிற முகில்கள் வழங்கும் பொன் நாடு 35
தேவர்கள் வாழ்விடம் திறல் உயர் முனிவர்
ஆவலோடு அடையும் அரும் புகழ் நாடு
ஊனம் ஒன்று அறியா ஞான மெய்ப் பூமி
வானவர் விழையும் மாட்சியார் தேயம்
பாரத நாட்டு இசை பகர யான் வல்லனோ 40
நீர் அதன் புதல்வர் நினைவு அகற்றாதீர்
தாய்த்திருநாட்டைத் தறுகண் மிலேச்சர்
பேய்த் தகை கொண்டோர் பெருமையும் வன்மையும்
ஞானமும் அறியா நவைபுரி பகைவர்
வானகம் அடக்க வந்திடும் அரக்கர் போல் 45
இந்நாள் படை கொணர்ந்து இன்னல்செய்கின்றார்
ஆலயம் அழித்தலும் அருமறை பழித்தலும்
பாலரை விருத்தரைப் பசுக்களை ஒழித்தலும்
மாதர் கற்பழித்தலும் மறைவர் வேள்விக்கு
ஏதமே சூழ்வதும் இயற்றி நிற்கின்றார் 50
சாத்திரத் தொகுதியைத் தாழ்த்துவைக்கின்றார்
கோத்திர மங்கையர் குலம் கெடுக்கின்றார்
எண்ணில துணைவர்காள் எமக்கு இவர் செயும் துயர்
கண்ணியம் மறுத்தனர் ஆண்மையும் கடிந்தனர்
பொருளினைச் சிதைத்தனர் மருளினை விதைத்தனர் 55
திண்மையை அழித்துப் பெண்மை இங்கு அளித்தனர்
பாரதப் பெரும் பெயர் பழிப் பெயர் ஆக்கினர்
சூரர்தம் மக்களைத் தொழும்பராய்ப் புரிந்தனர்
வீரியம் அழிந்து மேன்மையும் ஒழிந்து நம்
ஆரியர் புலையருக்கு அடிமைகள் ஆயினர் 60
மற்று இதைப் பொறுத்து வாழ்வதோ வாழ்க்கை
வெற்றிகொள் புலையர் தாள் வீழ்ந்து-கொல் வாழ்வீர்
மொக்குகள் தான் தோன்றி முடிவது போல
மக்களாய்ப் பிறந்தோர் மடிவது திண்ணம்
தாய்த்திருநாட்டைத் தகர்த்திடும் மிலேச்சரை 65
மாய்த்திட விரும்பான் வாழ்வும் ஓர் வாழ்வு-கொல்
மானம் என்று இலாது மாற்றலர் தொழும்பாய்
ஈனமுற்று இருக்க எவன்-கொலோ விரும்புவன்
தாய் பிறன் கைப்படச் சகிப்பவன் ஆகி
நாய் என வாழ்வோன் நமரில் இங்கு உளனோ 70
பிச்சை வாழ்வு உகந்து பிறருடை ஆட்சியில்
அச்சமுற்று இருப்போன் ஆரியன் அல்லன்
புன் புலால் யாக்கையைப் போற்றியே தாய்நாட்டு
அன்பிலாது இருப்போன் ஆரியன் அல்லன்
மாட்சி தீர் மிலேச்சர் மனப்படி ஆளும் 75
ஆட்சியில் அடங்குவோன் ஆரியன் அல்லன்
ஆரியத் தன்மை அற்றிடும் சிறியர்
யார் இவண் உளர் அவர் யாண்டேனும் ஒழிக
படை முகத்து இறந்து பதம் பெற விரும்பாக்
கடைபடு மாக்கள் என் கண் முன் நில்லாதீர் 80
சோதரர்தம்மைத் துரோகிகள் அழிப்ப
மாதரர் நலத்தின் மகிழ்பவன் மகிழ்க
நாடு எலாம் பிறர் வசம் நண்ணுதல் நினையான்
வீடு சென்று ஒளிக்க விரும்புவோன் விரும்புக
தேசமே நலிவொடு தேய்ந்திட மக்களின் 85
பாசமே பெரிது எனப் பார்ப்பவன் செல்க
நாட்டுளார் பசியினால் நலிந்திடத் தன் வயிறு
ஊட்டுதல் பெரிது என உண்ணுவோன் செல்க
ஆணுருக்கொண்ட பெண்களும் அலிகளும்
வீணில் இங்கு இருந்து எனை வெறுத்திடல் விரும்பேன் 90
ஆரியர் இரு-மின் ஆண்கள் இங்கு இரு-மின்
வீரியம் மிகுந்த மேன்மையோர் இரு-மின்
மானமே பெரிது என மதிப்பவர் இரு-மின்
ஈனமே பொறாத இயல்பினர் இரு-மின்
தாய்நாட்டு அன்புறு தனையர் இங்கு இரு-மின் 95
மாய் நாள் பெருமையின் மாய்பவர் இரு-மின்
புலையர்தம் தொழும்பைப் பொறுக்கிலார் இரு-மின்
கலையறு மிலேச்சரைக் கடிபவர் இரு-மின்
ஊரவர் துயரில் நெஞ்சு உருகுவீர் இரு-மின்
சோர நெஞ்சிலாத் தூயவர் இரு-மின் 100
தேவி தாள் பணியும் தீரர் இங்கு இரு-மின்
பாவியர் குருதியைப் பருகுவார் இரு-மின்
உடலினைப் போற்றா உத்தமர் இரு-மின்
கடல் மடுப்பினும் மனம் கலங்கலர் உதவு-மின்
வம்-மினோ துணைவீர் மருட்சிகொள்ளாதீர் 105
நம்மின் ஓர் ஆற்றலை நாழிகைப் பொழுது எனும்
புல்லிய மாற்றலர் பொறுக்க வல்லார்-கொல்
மெல்லிய திருவடி வீறுடைத் தேவியின்
இன் அருள் நமக்கு ஓர் இரும் துணை ஆகும்
பன்னரும் புகழுடைப் பார்த்தனும் கண்ணனும் 110
வீமனும் துரோணனும் வீட்டுமன்தானும்
ராமனும் வேறு உள இரும் திறல் வீரரும்
நல் துணைபுரிவர் வானக நாடுறும்
வெற்றியே அன்றி வேறு எதும் பெறுகிலேம்
பற்றறு முனிவரும் ஆசிகள் பகர்வார் 115
செற்று இனி மிலேச்சரைத் தீர்த்திட வம்-மின்
ஈட்டியால் சிரங்களை வீட்டிட எழு-மின்
நீட்டிய வேல்களை நேர் இருந்து எறி-மின்
வாளுடை முனையினும் வயம் திகழ் சூலினும்
ஆளுடைக் கால்கள் அடியினும் தேர்களின் 120
உருளையின் இடையினும் மாற்றலர் தலைகள்
உருளையில் கண்டு நெஞ்சு உவப்புற வம்-மின்
நம் இதம் பெரு வளம் நலிந்திட விரும்பும்
வன்மியை வேரறத் தொலைத்த பின் அன்றோ
ஆண் எனப்பெறுவோம் அன்றி நாம் இறப்பினும் 125
வானுறு தேவர் மணி உலகு அடைவோம்
வாழ்வமேல் பாரத வான் புகழ்த் தேவியைத்
தாழ்வினின்று உயர்த்திய தடம் புகழ் பெறுவோம்
போர் எனில் இது போர் புண்ணியத் திருப்போர்
பாரினில் இது போல் பார்த்திடற்கு எளிதோ 130
ஆட்டினைக் கொன்று வேள்விகள் இயற்றி
வீட்டினைப் பெறுவான் விரும்புவார் சிலரே
நெஞ்சகக் குருதியை நிலத்திடை வடித்து
வஞ்சகம் அழிக்கும் மாமகம் புரிவம் யாம்
வேள்வியில் இது போல் வேள்வி ஒன்று இல்லை 135
தவத்தினில் இது போல் தவம் பிறிது இல்லை
முன்னையோர் பார்த்தன் முனைத் திசை நின்று
தன் எதிர் நின்ற தளத்தினை நோக்கிட
மாதுலர் சோதரர் மைத்துனர் தாதையர்
காதலின் நண்பர் கலை தரு குரவர் என்று 140
இன்னவர் இருத்தல் கண்டு இதயம் நொந்தோனாய்த்
தன் அரும் தெய்விகச் சாரதி முன்னர்
ஐயனே இவர் மீது அம்பையோ தொடுப்பேன்
வையகத்து அரசும் வானக ஆட்சியும்
போயினும் இவர்தமைப் போரினில் வீழ்த்தேன் 145
மெய்யினில் நடுக்கம் மேவுகின்றதுவால்
கையினில் வில்லும் கழன்று வீழ்கின்றது
வாய் உலர்கின்றது மனம் பதைக்கின்றது
ஓய்வுறும் கால்கள் உலைந்தது சிரமும்
வெற்றியை விரும்பேன் மேன்மையை விரும்பேன் 150
சுற்றம் இங்கு அறுத்துச் சுகம் பெறல் விரும்பேன்
எனை இவர் கொல்லினும் இவரை யான் தீண்டேன்
சினை அறுத்திட்ட பின் செய்வதோ ஆட்சி
எனப் பல கூறி அவ் இந்திரன் புதல்வன்
கனப் படை வில்லைக் களத்தினில் எறிந்து 155
சோர்வோடு வீழ்ந்தனன் சுருதியின் முடிவாய்த்
தேர்வயின் நின்ற நம் தெய்விகப் பெருமான்
வில் எறிந்து இருந்த வீரனை நோக்கி
புல்லிய அறிவொடு புலம்புகின்றனையால்
அறத்தினைப் பிரிந்த சுயோதனாதியரைச் 160
செறுத்து இனி மாய்ப்பது தீமை என்கின்றாய்
உண்மையை அறியாய் உறவையே கருதிப்
பெண்மைகொண்டு ஏதோ பிதற்றி நிற்கின்றாய்
வஞ்சகர் தீயர் மனிதரை வருத்துவோர்
நெஞ்சகத் தருக்கு உடை நீசர்கள் இன்னோர் 165
தம்மொடு பிறந்த சகோதரராயினும்
வெம்மையோடு ஒறுத்தல் வீரர்தம் செயலாம்
ஆரிய நீதி நீ அறிகிலை போலும்
பூரியர் போல் மனம் புழுங்குறலாயினை
அரும் புகழ் தேய்ப்பதும் அனாரியத் தகைத்தும் 170
பெரும் பதத் தடையுமாம் பெண்மை எங்கு எய்தினை
பேடிமை அகற்று நின் பெருமையை மறந்திடேல்
ஈடிலாப் புகழினாய் எழுகவோ எழுக என்று
மெய்ஞ்ஞானம் நம் இறையவர் கூறக்
குன்று எனும் வயிரக் கொற்ற வான் புயத்தோன் 175
அறமே பெரிது என அறிந்திடும் மனத்தனாய்
மறமே உருவுடை மாற்றலர் தம்மைச்
சுற்றமும் நோக்கான் தோழமை மதியான்
பற்றலர்தமை எலாம் பார்க்கு இரையாக்கினன்
விசயன் அன்று இருந்த வியன் புகழ் நாட்டில் 180
இசையும் நல் தவத்தால் இன்று வாழ்ந்திருக்கும்
ஆரிய வீரர்காள் அவருடை மாற்றலர்
தேரில் இ நாட்டினர் செறிவுடை உறவினர்
நம்மை இன்று எதிர்க்கும் நயனிலாப் புல்லோர்
செம்மை தீர் மிலேச்சர் தேசமும் பிறிதாம் 185
பிறப்பினில் அன்னியர் பேச்சினில் அன்னியர்
சிறப்புடை ஆரியச் சீர்மையை அறியார்

@33 கோக்கலே சாமியார் பாடல்
**(இராமலிங்க சுவாமிகள் களக்கமறப் பொதுநடனம் நான் கண்டுகொண்ட
** தருணம் என்று பாடிய பாட்டைத் திரித்துப் பாடியது)
களக்கமுறும் மார்லி நடம் கண்டுகொண்ட தருணம்
கடைச் சிறியேன் உளம் பூத்துக் காய்த்ததொரு காய்தான்
விளக்கமுறப் பழுத்திடுமோ வெம்பி விழுந்திடுமோ
வெம்பாது விழினும் என்றன் கரத்தில் அகப்படுமோ
வளர்த்த பழம் கர்சான் என்ற குரங்கு கவர்ந்திடுமோ
மற்று இங்ஙன் ஆட்சிசெய்யும் அணில் கடித்துவிடுமோ
துளக்கமற யான் பெற்று இங்கு உண்ணுவனோ அல்லால்
தொண்டை விக்குமோ ஏதும் சொல் அரியதாமோ

@34 தொண்டு செய்யும் அடிமை
**(சுயராஜ்யம் வேண்டுமென்ற பாரதவாசிக்கு ஆங்கிலேய
** உத்தியோகஸ்தன் கூறுவது)
**நந்தனார் சரித்திரத்திலுள்ள மாடு தின்னும் புலையா உனக்கு
** மார்கழித் திருநாளா என்ற பாட்டின் வர்ணமெட்டு

#1
தொண்டு செய்யும் அடிமை உனக்கு
சுதந்திர நினைவோடா
பண்டு கண்டது உண்டோ அதற்குப்
பாத்திரம் ஆவாயோ

#2
ஜாதிச் சண்டை போச்சோ உங்கள்
சமயச் சண்டை போச்சோ
நீதி சொல்ல வந்தாய் கண் முன்
நிற்கொணாது போடா

#3
அச்சம் நீங்கினாயோ அடிமை
ஆண்மை தாங்கினாயோ
பிச்சை வாங்கிப் பிழைக்கும் ஆசை
பேணுதல் ஒழித்தாயோ

#4
கப்பல் ஏறுவாயோ அடிமை
கடலைத் தாண்டுவாயோ
குப்பை விரும்பும் நாய்க்கே அடிமை
கொற்றத் தவிசும் உண்டோ

#5
ஒற்றுமை பயின்றாயோ அடிமை
உடம்பில் வலிமை உண்டோ
வெற்றுரை பேசாதே அடிமை
வீரியம் அறிவாயோ

#6
சேர்ந்து வாழுவீரோ உங்கள்
சிறுமைக் குணங்கள் போச்சோ
சோர்ந்து வீழ்தல் போச்சோ உங்கள்
சோம்பரைத் துடைத்தீரோ

#7
வெள்ளை நிறத்தைக் கண்டால் பதறி
வெருவலை ஒழித்தாயோ
உள்ளது சொல்வேன் கேள் சுதந்திரம்
உனக்கு இல்லை மறந்திடடா

#8
நாடு காப்பதற்கே உனக்கு
ஞானம் சிறிதும் உண்டோ
வீடு காக்கப் போடா அடிமை
வேலை செய்யப் போடா

#9
சேனை நடத்துவாயோ தொழும்புகள்
செய்திட விரும்புவாயோ
ஈனமான தொழிலே உங்களுக்கு
இசைவது ஆகும் போடா

@35 நம்ம ஜாதிக் கடுக்குமோ
** (புதிய கட்சித் தலைவரை நோக்கி நிதானக் கட்சியார் சொல்லுதல்)
** ஓய் நந்தனாரே நம்ம ஜாதிக் கடுக்குமோ நியாயந் தானோ நீர் சொல்லும்
** என்ற வர்ணமெட்டு
**பல்லவி

#0
ஓய் திலகரே நம்ம ஜாதிக்கு அடுக்குமோ
செய்வது சரியோ சொல்லும்
**கண்ணிகள்

#1
முன் அறியாப் புது வழக்கம் நீர்
மூட்டிவிட்டது இந்தப் பழக்கம் இப்போது
எ நகரிலும் இது முழக்கம் மிக
இடும்பை செய்யும் இந்த ஒழுக்கம்

#2
சுதந்திரம் என்கிற பேச்சு எங்கள்
தொழும்புகள் எல்லாம் வீணாய்ப் போச்சு இது
மதம்பிடித்தது போல் ஆச்சு எங்கள்
மனிதர்க்கு எல்லாம் வந்தது ஏச்சு

#3
வெள்ளை நிறத்தவர்க்கே ராஜ்யம் அன்றி
வேறெவர்க்கும் அது தியாஜ்யம் சிறு
பிள்ளைகளுக்கே உபதேசம் நீர்
பேசிவைத்தது எல்லாம் மோசம்

@36 நாம் என்ன செய்வோம்
**(நாம் என்ன செய்வோம் புலையரே இந்தப் பூமியிலில்லாத
** புதுமையைக் கண்டோம் என்ற வர்ணமெட்டு)
**ராகம் புன்னாகவராளி
**தாளம் ரூபகம்
**பல்லவி

#0
நாம் என்ன செய்வோம் துணைவரே இந்தப்
பூமியில் இல்லாத புதுமையைக் கண்டோம்
**சரணங்கள்

#1
திலகன் ஒருவனாலே இப்படி ஆச்சு
செம்மையும் தீமையும் இல்லாமலே போச்சு
பல திசையும் துஷ்டர் கூட்டங்கள் ஆச்சு
பையல்கள் நெஞ்சில் பயம் என்பதே போச்சு

#2
தேசத்தில் எண்ணற்ற பேர்களும் கெட்டார்
செய்யும் தொழில் முறை யாவரும் விட்டார்
பேசுவோர் வார்த்தை தாதா சொல்லிவிட்டார்
பின்வரவு அறியாமல் சுதந்திரம் தொட்டார்

#3
பட்டம் பெற்றோர்க்கு மதிப்பு என்பதும் இல்லை
பரதேசப் பேச்சில் மயங்குபவர் இல்லை
சட்டம் மறந்தோர்க்குப் பூஜை குறைவில்லை
சர்க்காரிடம் சொல்லிப்பார்த்தும் பயன் இல்லை

#4
சீமைத் துணி என்றால் உள்ளம் கொதிக்கிறார்
சீர் இல்லை என்றாலோ எட்டி மிதிக்கிறார்
தாம் எத்தையோ வந்தே என்று துதிக்கிறார்
தரமற்ற வார்த்தைகள் பேசிக் குதிக்கிறார்

@37 பாரத தேவியின் அடிமை
**(நந்தன் சரித்திரத்திலுள்ள ஆண்டைக் கடிமைக்காரன் அல்லவே என்ற பாட்டின்
**வர்ணமெட்டையும் கருத்தையும் பின்பற்றி எழுதியது)
**பல்லவி

#0
அன்னியர்தமக்கு அடிமை அல்லவே நான்
அன்னியர்தமக்கு அடிமை அல்லவே
**சரணங்கள்

#1
மன்னிய புகழ் பாரத தேவி
தன் இரு தாள் இணைக்கு அடிமைக்காரன்

#2
இலகு பெரும் குணம் யாவைக்கும் எல்லையாம்
திலக முனிக்கு ஒத்த அடிமைக்காரன்

#3
வெய்ய சிறைக்குள்ளே புன்னகையோடு போம்
ஐயன் பூபேந்தரனுக்கு அடிமைக்காரன்

#4
காவலர் முன் நிற்பினும் மெய் தவறா எங்கள்
பாலர்தமக்கு ஒத்த அடிமைக்காரன்

#5
காந்து அனல் இட்டாலும் தர்மம் விடா ப்ரமம்
பாந்தவன் தாள் இணைக்கு அடிமைக்காரன்

@38 வெள்ளைக்கார விஞ்ச்துரை கூற்று
**ராகம் -தாண்டகம் : தாளம் – ஆதி

#1
நாட்டில் எங்கும் சுதந்திர வாஞ்சையை
நாட்டினாய் கனல் மூட்டினாய்
வாட்டி உன்னை மடக்கிச் சிறைக்குள்ளே
மாட்டுவேன் வலி காட்டுவேன்

#2
கூட்டம் கூடி வந்தேமாதரம் என்று
கோஷித்தாய் எமை தூஷித்தாய்
ஓட்டம் நாங்கள் எடுக்கவென்றே கப்பல்
ஓட்டினாய் பொருள் ஈட்டினாய்

#3எ
கோழைப்பட்ட ஜனங்களுக்கு உண்மைகள்
கூறினாய் சட்டம் மீறினாய்
ஏழைப்பட்டு இங்கு இறத்தல் இழிவு என்றே
ஏசினாய் வீரம் பேசினாய்

#4
அடிமைப் பேடிகள்தம்மை மனிதர்கள்
ஆக்கினாய் புன்மை போக்கினாய்
மிடிமை போதும் நமக்கு என்று இருந்தோரை
மீட்டினாய் ஆசை ஊட்டினாய்

#5
தொண்டு ஒன்றே தொழிலாக் கொண்டிருந்தோரைத்
தூண்டினாய் புகழ் வேண்டினாய்
கண்கண்ட தொழில் கற்க மார்க்கங்கள்
காட்டினாய் சோர்வை ஓட்டினாய்

#6
எங்கும் இந்த சுயராஜ்ய விருப்பத்தை
ஏவினாய் விதை தூவினாய்
சிங்கம் செய்யும் தொழிலைச் சிறுமுயல்
செய்யவோ நீங்கள் உய்யவோ

#7
சுட்டு வீழ்த்தியே புத்தி வருத்திச்
சொல்லுவேன் குத்திக் கொல்லுவேன்
தட்டிப் பேசுவோர் உண்டோ சிறைக்குள்ளே
தள்ளுவேன் பழி கொள்ளுவேன்

@39 தேசபக்தர் சிதம்பரம் பிள்ளை மறுமொழி

#1
சொந்த நாட்டில் பரர்க்கு அடிமைசெய்தே
துஞ்சிடோம் இனி அஞ்சிடோம்
எந்த நாட்டினும் இந்த அநீதிகள்
ஏற்குமோ தெய்வம் பார்க்குமோ

#2
வந்தேமாதரம் என்று உயிர் போம் வரை
வாழ்த்துவோம் முடி தாழ்த்துவோம்
எந்தம் ஆருயிர் அன்னையைப் போற்றுதல்
ஈனமோ அவமானமோ

#3
பொழுதெல்லாம் எங்கள் செல்வம் கொள்ளைகொண்டு
போகவோ நாங்கள் சாகவோ
அழுதுகொண்டு இருப்போமோ ஆண்பிள்ளைகள்
அல்லமோ உயிர் வெல்லமோ

#4
நாங்கள் முப்பது கோடி ஜனங்களும்
நாய்களோ பன்றிச் சேய்களோ
நீங்கள் மட்டும் மனிதர்களோ இது
நீதமோ பிடிவாதமோ

#5
பாரதத்திடை அன்பு செலுத்துதல்
பாபமோ மனஸ்தாபமோ
கூறும் எங்கள் மிடிமையைத் தீர்ப்பது
குற்றமோ இதில் செற்றமோ

#6
ஒற்றுமை வழி என்றே வழி என்பது
ஓர்ந்திட்டோம் நன்கு தேர்ந்திட்டோம்
மற்று நீங்கள் செய்யும் கொடுமைக்கு எல்லாம்
மலைவுறோம் சித்தம் கலைவுறோம்

#7
சதையைத் துண்டுதுண்டாக்கினும் உன் எண்ணம்
சாயுமோ ஜீவன் ஓயுமோ
இதயத்துள்ளே இலங்கு மஹா பக்தி
ஏகுமோ நெஞ்சம் வேகுமோ

@40 நடிப்புச் சுதேசிகள்
**(பழித்தறிவுறுத்தல்)
**கிளிக் கண்ணிகள்

#1
நெஞ்சில் உரமும் இன்றி நேர்மைத் திறமும் இன்றி
வஞ்சனை சொல்வாரடீ கிளியே
வாய்ச்சொல்லில் வீரரடி

#2
கூட்டத்தில் கூடி நின்று கூவிப் பிதற்றல் அன்றி
நாட்டத்தில் கொள்ளாரடீ கிளியே
நாளில் மறப்பாரடீ

#3
சொந்த அரசும் புவிச் சுகங்களும் மாண்புகளும்
அந்தகர்க்கு உண்டாகுமோ கிளியே
அலிகளுக்கு இன்பம் உண்டோ

#4
கண்கள் இரண்டு இருந்தும் காணும் திறமையற்ற
பெண்களின் கூட்டமடீ கிளியே
பேசிப் பயன் என்னடீ

#5
யந்திர சாலை என்பார் எங்கள் துணிகள் என்பார்
மந்திரத்தாலே எங்கும் கிளியே
மாங்கனி வீழ்வது உண்டோ

#6
உப்பு என்றும் சீனி என்றும் உள்நாட்டுச் சேலை என்றும்
செப்பித் திரிவாரடீ கிளியே
செய்வது அறியாரடீ

#7
தேவியர் மானம் என்றும் தெய்வத்தின் பக்தி என்றும்
நாவினால் சொல்வது அல்லால் கிளியே
நம்புதல் அற்றாரடீ

#8
மாதரைக் கற்பழித்து வன்கண்மை பிறர் செய்யப்
பேதைகள் போல் உயிரைக் கிளியே
பேணியிருந்தாரடீ

#9
தேவி கோயிலில் சென்று தீமை பிறர்கள் செய்ய
ஆவி பெரிது என்று எண்ணிக் கிளியே
அஞ்சிக்கிடந்தாரடீ

#10
அச்சமும் பேடிமையும் அடிமைச் சிறுமதியும்
உச்சத்தில் கொண்டாரடீ கிளியே
ஊமைச் சனங்களடீ

#11
ஊக்கமும் உள்வலியும் உண்மையில் பற்றும் இல்லா
மாக்களுக்கு ஓர்கணமும் கிளியே
வாழத் தகுதி உண்டோ

#12
மானம் சிறிது என்று எண்ணி வாழ்வு பெரிது என்று எண்ணும்
ஈனர்க்கு உலகம்தனில் கிளியே
இருக்க நிலைமை உண்டோ

#13
சிந்தையில் கள் விரும்பிச் சிவசிவ என்பது போல்
வந்தேமாதரம் என்பார் கிளியே
மனத்தில் அதனைக் கொள்ளார்

#14
பழமை பழமை என்று பாவனை பேசல் அன்றிப்
பழமை இருந்த நிலை கிளியே
பாமரர் ஏது அறிவார்

#15
நாட்டில் அவமதிப்பும் நாண் இன்றி இழி செல்வத்
தேட்டில் விருப்பும் கொண்டே கிளியே
சிறுமை அடைவாரடீ

#16
சொந்தச் சகோதரர்கள் துன்பத்தில் சாதல் கண்டும்
சிந்தை இரங்காரடீ கிளியே
செம்மை மறந்தாரடீ

#17
பஞ்சத்தும் நோய்களிலும் பாரதர் புழுக்கள் போல்
துஞ்சத் தம் கண்ணால் கண்டும் கிளியே
சோம்பிக் கிடப்பாரடீ

#18
தாயைக் கொல்லும் பஞ்சத்தைத் தடுக்க முயற்சியுறார்
வாயைத் திறந்து சும்மா கிளியே
வந்தேமாதரம் என்பார்
** தேசியத் தலைவர்கள்

@41 வாழ்க நீ எம்மான்
**மகாத்மா காந்தி பஞ்சகம்

#1
வாழ்க நீ எம்மான் இந்த வையத்து நாட்டில் எல்லாம்
தாழ்வுற்று வறுமை மிஞ்சி விடுதலை தவறிக் கெட்டுப்
பாழ்பட்டு நின்றதாம் ஓர் பாரததேசம்தன்னை
வாழ்விக்க வந்த காந்தி மஹாத்மா நீ வாழ்க வாழ்க

#2
அடிமை வாழ்வு அகன்று இ நாட்டார் விடுதலை ஆர்ந்து செல்வம்
குடிமையில் உயர்வு கல்வி ஞானமும் கூடி ஓங்கிப்
படி மிசைத் தலைமை எய்தும்படிக்கு ஒரு சூழ்ச்சி செய்தாய்
முடிவிலாக் கீர்த்தி பெற்றாய் புவிக்குள்ளே முதன்மையுற்றாய்
** வேறு

#3
கொடிய வெம் நாகபாசத்தை மாற்ற மூலிகை கொணர்ந்தவன் என்கோ
இடி மின்னல் தாங்கும் குடை செய்தான் என்கோ என் சொலிப் புகழ்வது இங்கு உனையே
விடிவிலாத் துன்பம் செயும் பராதீன வெம் பிணி அகற்றிடும் வண்ணம்
படி மிசைப் புதிதாச் சாலவும் எளிதாம்படிக்கு ஒரு சூழ்ச்சி நீ படைத்தாய்

#4
தன் உயிர் போலே தனக்கு அழிவு எண்ணும் பிறன் உயிர்தன்னையும் கணித்தல்
மன் உயிர் எல்லாம் கடவுளின் வடிவம் கடவுளின் மக்கள் என்று உணர்தல்
இன்ன மெய்ஞ்ஞானத் துணிவினை மற்று ஆங்கு இழிபடு போர் கொலை தண்டம்
பின்னியே கிடக்கும் அரசியலதனில் பிணைத்திடத் துணிந்தனை பெருமான்

#5
பெரும் கொலை வழியாம் போர் வழி இகழ்ந்தாய் அதனிலும் திறன் பெரிது உடைத்தாம்
அரும் கலைவாணர் மெய்த் தொண்டர்தங்கள் அற வழி என்று நீ அறிந்தாய்
நெருங்கிய பயன் சேர் ஒத்துழையாமை நெறியினால் இந்தியாவிற்கு
வரும் கதி கண்டு பகைத் தொழில் மறந்து வையகம் வாழ்க நல் அறத்தே

@42 குரு கோவிந்தர்

#1
ஆயிரத்து எழுநூற்று ஐம்பத்தாறு
விக்ரமன் ஆண்டு வீரருக்கு அமுதாம்
ஆனந்தபுரத்தில் ஆர்ந்து இனிது இருந்தனன்
பாஞ்சாலத்துப் படர் தரு சிங்கக்
குலத்தினை வகுத்த குருமணி ஆவான் 5
ஞானப் பெரும் கடல் நல் இசைக் கவிஞன்
வானம் வீழ்ந்து உதிரினும் வாள் கொடு தடுக்கும்
வீரர் நாயகன் மேதினி காத்த
குரு கோவிந்த சிங்கமாம் கோமகன்
அவன் திருக்கட்டளை அறிந்து பல் திசையினும் 10
பாஞ்சாலத்து உறு படைவலோர் நாள்தொறும்
நாள்தொறும் வந்து நண்ணுகின்றாரால்
ஆனந்தபுரத்தில் ஆயிரமாயிரம்
வீரர்கள் குருவின் விருப்பினைத் தெரிவான்
கூடிவந்து எய்தினர் கொழும் பொழில் இனங்களும் 15
புன்னகை புனைந்த புது மலர்த் தொகுதியும்
பைம் நிறம் விரிந்த பழனக் காட்சியும்
நல்வரவு ஆகுக நம்மனோர் வரவு என்று
ஆசிகள் கூறி ஆர்ப்பன போன்ற
புண்ணிய நாளில் புகழ் வளர் குரவன் 20
திருமொழி கேட்கச் செறிந்தனர் சீடர்கள்
யாது அவன் கூறும் என் எமக்கு அருளும்
எப் பணி விதித்து எமது ஏழேழ் பிறவியும்
இன்புடைத்து ஆக்கும் எனப் பல கருதி
மாலோன் திருமுனர் வந்து கண் உயர்த்தே 25
ஆக்கினை தெரிவான் ஆவலொடு துடிக்கும்
தேவரை ஒத்தனர் திடுக்கெனப் பீடத்து
ஏறி நின்றது காண் இளமையும் திறலும்
ஆதிபத் தகைமையும் அமைந்ததோர் உருவம்
விழிகளில் தெய்வப் பெரும் கனல் வீசிடத் 30
திருமுடி சூழ்ந்தோர் தேசி காத்திருப்ப
தூக்கிய கரத்தில் சுடர் உமிழ்ந்து இருந்தது
கூற நா நடுங்கும் ஓர் கொற்றக் கூர் வாள்
எண்ணிலா வீரர் இவ் உரு நோக்கி
வான்நின்று இறங்கிய மாந்திரிகன் முனர்ச் 35
சிங்கக் கூட்டம் திகைத்து இருந்தாங்கு
மோனமுற்று அடங்கி முடி வணங்கினரால்
வாள் நுனி காட்டி மாட்சியார் குரவன்
திருவுள நோக்கம் செப்புவன் தெய்வச்
சே இதழ் அசைவுறச் சினந்து ஓர் எரிமலை 40
குமுறுதல் போல் வெளிக் கொண்டன திருமொழி
வாள் இதை மனிதர் மார்பிடைக் குளிப்ப
விரும்புகின்றேன் யான் தீர்கிலா விடாய்கொள்
தருமத் தெய்வம் தான் பல குருதிப்
பல விழைகின்றதால் பக்தர்கள் நும்மிடை 45
நெஞ்சினைக் கிழித்து நிலம் மிசை உதிரம்
வீழ்த்தித் தேவியின் விடாயினைத் தவிர்ப்ப
யார் வருகின்றீர் என்னலும் சீடர்கள்
நடுங்கி ஓர்கணம் வரை நா எழாது இருந்தனர்
கம்மென ஓர் சிறுகணம் கழிவுற்றது 50
ஆங்கு இருந்தார் பல்லாயிரருள் ஒரு
வீரன் முன் வந்து விளம்புவான் இஃதே
குருமணி நின் ஒரு கொற்ற வாள் கிழிப்ப
விடாய் அறாத் தருமம் மேம்படு தெய்வதத்து
இரை என மாய்வன் ஏற்று அருள்புரிகவே 55
புன்னகை மலர்ந்தது புனித நல் வதனம்
கோயிலுள் அவனைக் குரவர் கோன் கொடுசெல
மற்று அதன் நின்றோர் மடுவின் வந்தால் எனக்
குருதிநீர் பாயக் குழாத்தினர் கண்டனர்
பார்-மின் சற்குரு பளீரெனக் கோயிலின் 60
வெளிப் போந்து ஆங்கு மேவினோர் முன்னம்
முதல் பலி முடித்து முகம் மலர்ந்தோனாய்
மின்னெனப் பாய்ந்து மீண்டு வந்து உற்றனன்
மீண்டும் அவ் உதிர வாள் விண் வழி தூக்கிப்
பின்வரு மொழிகள் பேசுபவன் குரவன் கோன் 65
மானுடர் நெஞ்சில் இவ் வாளினைப் பதிக்கச்
சித்தம் நான் கொண்டேன் தேவிதான் பின்னும் ஓர்
பலி கேட்கின்றாள் பக்தர்காள் நும்முளே
இன்னும் இங்கு ஒருவன் இரத்தமே தந்து இக்
காளியைத் தாகம் கழித்திடத் துணிவோன் 70
எவன் உளன் எனலும் இன்னும் ஓர் துணிவுடை
வீரன் முன் நின்று விருப்பினை உணர்த்தினன்
இவனையும் கோயிலுள் இனிது அழைத்து ஏகி
இரண்டாம் பலி முடித்து ஈண்டினன் குரவன்
குருதியைக் கண்டு குழாத்தினர் நடுங்கினர் 75
இங்ஙனம் மீண்டுமே இயற்றிப்
பலி ஓர் ஐந்து பரமன் அங்கு அளித்தனன்
அறத்தினைத் தமது ஓர் அறிவினால் கொண்ட
மட்டிலே மானிடர் மாண் பெறலாகார்
அறமது தழைப்ப நெஞ்சகம் காட்டி 80
வாள் குத்து ஏற்று மாய்பவர் பெரியோர்
அவரே மெய்மையோர் முத்தரும் அவரே
தோன்று நூறாயிரம் தொண்டர்தம்முள்ளே
அத்தகை நல்லரை அறிகுதல் வேண்டியே
தண் அருள் கடலாம் தகவு உயர் குரவன் 85
கொடுமை சேர் சோதனை புரிந்திடல் குறித்தனன்
அன்பின் மிகையால் ஆருயிர் நல்குவோர்
ஐவரைக் கண்ட பின் அவ் இயல் உடையார்
எண்ணிலர் உளர் எனத் துணிந்து இன்பு எய்தினன்
வெய்ய செங்குருதியின் வீழ்ந்து தாம் இறந்து 90
சொர்க்கம் உற்றார் எனத் தொண்டர் கொண்டிருக்கும்
ஐந்து நல் மணி எனும் ஐந்து முத்தரையும்
கோயிலுள் இருந்து பேரவை முனர்க் கொணர்ந்தான்
ஆர்த்தனர் தொண்டர் அரு வியப்பு எய்தினர்
விழிகளைத் துடைத்து மீளவும் நோக்கினர் 95
ஜய ஜய குருமணி ஜய குரு சிங்கம்
எனப் பல வாழிகள் இசைத்தனர் ஆடினர்
அப்போழ்து இன் அருள் அவதரித்து அனையான்
நல் சுடர்ப் பரிதி நகைபுரிந்தாங்கு
குறுநகை புரிந்து குறையறு முத்தர் 100
ஐவர்கள்தம்மையும் அகமுறத் தழுவி
ஆசிகள் கூறி அவையினை நோக்கிக்
கடல் முழக்கு என்ன முழங்குவன் காணீர்
காளியும் நமது கனக நல் நாட்டுத்
தேவியும் ஒன்று எனத் தேர்ந்த நல் அன்பர்காள் 105
நடுக்கம் நீர் எய்த நான் ஐம் முறையும்
பலியிடச் சென்றது பாவனை மன்ற
என் கரத்தால்-கொலோ நும் உயிர் எடுப்பன்
ஐம் முறைதானும் அன்பரை மறைத்து நும்
நெஞ்சகச் சோதனை நிகழ்த்தினன் யானே 110
தாய் மணி நாட்டின் உண்மைத் தனயர் நீர்
என்பது தெளிந்தேன் என் கர வாளால்
அறுத்தது இங்கு இன்று ஐந்து ஆடுகள் காண்பீர்
சோதனை வழியினும் துணிவினைக் கண்டேன்
களித்தது என் நெஞ்சம் கழிந்தன கவலைகள் 115
குரு கோவிந்தன் கொண்டதோர் தருமம்
சீடர்தம் மார்க்கம் எனப் புகழ் சிறந்தது
இன்னும் அ மார்க்கத்து இருப்பவர்தம் பெயர்
காலசா என்ப காலசா எனும் மொழி
முத்தர்தம் சங்க முறை எனும் பொருளது 120
முத்தர்தம் சபைக்கு மூலர்களாக மற்று
ஐவர் அன்னோர்தமை அருளினன் ஆரியன்
சமைந்தது காலசா எனும் பெயர்ச் சங்கம்
பாரதம் என்ற பழம் பெரு நாட்டினர்
ஆவி தேய்ந்து அழிந்திலர் ஆண்மையில் குறைந்திலர் 125
வீரமும் சிரத்தையும் வீந்திலர் என்று
புவியினோர் அறியப் புரிந்தனன் முனிவன்
அ நாள் முகுந்தன் அவதரித்து ஆங்கு ஓர்
தெய்விகத் தலைவன் சீருறத் தோன்றி
மண் மாசு அகன்ற வான்படு சொற்களால் 130
எழுப்பிடுங்காலை இறந்துதான் கிடக்கிலள்
இளமையும் துணிவும் இசைந்து நம் அன்னை
சாதியின் மானம் தாங்க முற்படுவள் என்று
உலகினோர் அறிவிடை உறுத்தினன் முனிவன்
ஐம் பெரும் பூதத்து அகிலமே சமைத்த 135
முன்னவன் ஒப்ப முனிவனும் ஐந்து
சீடர்கள் மூலமாத் தேசுறு பாரதச்
சாதியை வகுத்தனன் தழைத்தது தருமம்
கொடுங்கோல் பற்றிய புன்னகைக் குரிசிலர்
நடுங்குவராயினர் நகைத்தனள் சுதந்திரை 140
ஆயிரத்து எழுநூற்று ஐம்பத்தாறு
விக்கிரமார்க்கன் ஆண்டினில் வியன் புகழ்க்
குரு கோவிந்தன் கொற்றம் ஆர் சீடரைக்
கூட்டியே தெய்வக் கொலு ஒன்று அமைத்தனன்
காண்டற்கு அரிய காட்சி கவின் திகழ் 145
அரியாசனத்தில் அமர்ந்தனன் முனிவர் கோன்
சூழ்ந்திருந்தனர் உயிர்த் தொண்டர் தாம் ஐவரும்
தன் திருக்கரத்தால் ஆடைகள் சார்த்தி
மாலைகள் சூட்டி மதிப்புற இருத்திக்
கண்மணி போன்றோர் ஐவர் மேல் கனிந்து 150
குழைவுற வாழ்த்திக் குழாத்தினை நோக்கி
காண்டிரோ முதலாம் காலசா என்றனன்
நாடும் தருமமும் நன்கு இதில் காப்பான்
அமைந்தது இச் சங்கம் அறி-மின் நீர் என்றான்
அருகினில் ஓடிய ஆற்றினின்று ஐயன் 155
இரும்புச் சிறுகலத்து இன் நீர் கொணர்ந்து
வாள் முனை கொண்டு மற்று அதைக் கலக்கி
மந்திரம் ஓதினன் மனத்தினை அடக்கிச்
சித்தமே முழுதும் சிவத்திடை ஆக்கிச்
சபம் உரைத்திட்டான் சயப் பெரும் திரு அக் 160
கொலு முனர் வந்து குதித்து நின்றிட்டாள்
ஆற்றுநீர்தனையோ அடித்தது அத் திருவாள்
அயர்ந்துபோய் நின்ற அரும் புகழ் பாரதச்
சாதியின் திறல்கள்தம்மையே இயக்கி
நல் உயிர் நல்கினன் நாடு எலாம் இயங்கின 165
தவமுடை ஐவரைத் தன் முனர் நிறுத்தி
மந்திர நீரை மாசறத் தெளித்து
அருள் மயம் ஆகி அவர் விழி தீண்டினன்
பார்-மினோ உலகீர் பரமன் அம் கரத்தால்
அவர் விழி தீண்டிய அக்கணத்து அன்றே 170
நாடு அனைத்திற்கும் நல்வழி திறந்தது
சீடர்கள் அனைவரும் தீட்சை இஃது அடைந்தனர்
ஐயன் சொல்வான் அன்பர்காள் நீவிர்
செய்திடப்பெற்ற தீட்சையின் நாமம்
அமிர்தம் என்று அறி-மின் அரும் பேறாம் இது 175
பெற்றார் யாவரும் பேரருள் பெற்றார்
நுமக்கு இனித் தருமம் நுவன்றிடக் கேள்-மின்
ஒன்றாம் கடவுள் உலகிடைத் தோன்றிய
மானிடர் எல்லாம் சோதரர் மானிடர்
சமத்துவம் உடையார் சுதந்திரம் சார்ந்தவர் 180
சீடர்காள் குலத்தினும் செயலினும் அனைத்தினும்
இக்கணந்தொட்டு நீர் யாவிரும் ஒன்றே
பிரிவுகள் துடைப்பீர் பிரிதலே சாதல்
ஆரியர் சாதியுள் ஆயிரம் சாதி
வகுப்பவர் வகுத்து மாய்க நீர் அனைவிரும் 185
தருமம் கடவுள் சத்தியம் சுதந்திரம்
என்பவை போற்ற எழுந்திடும் வீரச்
சாதி ஒன்றனையே சார்ந்ததோர் ஆவீர்
அநீதியும் கொடுமையும் அழித்திடும் சாதி
மழித்திடல் அறியா வன்முகச் சாதி 190
இரும்பு முத்திரையும் இறுகிய கச்சையும்
கையினில் வாளும் கழன்றிடாச் சாதி
சோதர நட்புத் தொடர்ந்திடு சாதி
அரசன் இல்லாது தெய்வமே அரசா
மானுடர் துணைவரா மறமே பகையாக் 195
குடியரசு இயற்றும் கொள்கையார் சாதி
அறத்தினை வெறுக்கிலீர் மறத்தினைப் பொறுக்கிலீர்
தாய்த்திருநாட்டைச் சந்ததம் போற்றிப்
புகழொடு வாழ்-மின் புகழொடு வாழ்-மின்
என்று உரைத்து ஐயன் இன்புற வாழ்த்தினன் 200
அவன் அடி போற்றி ஆர்த்தனர் சீடர்கள்
குருகோவிந்தக் கோமகன் நாட்டிய
கொடி உயர்ந்து அசையக் குவலயம் புகழ்ந்தது
ஆடியே மாய்ந்தது அரங்கசீப் ஆட்சி

@43 தாதாபாய் நவுரோஜி

#1
முன் நாளில் இராமபிரான் கோதமனாதிய புதல்வர் முறையின் ஈன்று
பல் நாடு முடி வணங்கத் தலைமை நிறுத்திய எமது பரதகண்ட
மின்னாள் இங்கு இந்நாளின் முதியோளாய்ப் பிறர் எள்ள வீழ்ந்த காலை
அன்னாளைத் துயர் தவிர்ப்பான் முயல்வர் சில மக்கள் அவர் அடிகள் சூழ்வாம்

#2
அவ் அறிஞர் அனைவோர்க்கும் முதல்வனாம் மைந்தன்தன் அன்னை கண்ணீர்
எவ்வகையினும் துடைப்பேன் இன்றேல் என் உயிர் துடைப்பேன் என்னப் போந்து
யௌவன நாள் முதற்கொடு தான் எண்பதின் மேல் வயதுற்ற இன்றுகாறும்
செவ்வியுறத் தனது உடலம் பொருள் ஆவி யான் உழைப்புத் தீர்தல் இல்லான்

#3
கல்வியைப் போல் அறிவும் அறிவினைப் போலக் கருணையும் அக் கருணை போலப்
பல்வித ஊக்கங்கள் செயும் திறனும் ஒரு நிகரின்றிப் படைத்த வீரன்
வில் விறலால் போர்செய்தல் பயன் இலதாம் என அதனை வெறுத்தே உண்மைச்
சொல் விறலால் போர்செய்வோன் பிறர்க்கு இன்றித் தனக்கு உழையாத் துறவி ஆவோன்

#4
மாதா வாய்விட்டு அலற அதைச் சிறிதும் மதியாதே வாணாள் போக்கும்
தீதாவார் வரினும் அவர்க்கு இனிய சொலி நன்கு உணர்த்தும் செவ்வியாளன்
வேதாவாயினும் அவனுக்கு அஞ்சாமே உண்மை நெறி விரிப்போன் எங்கள்
தாதாவாய் விளங்குறு நல் தாதாபாய் நவுரோஜி சரணம் வாழ்க

#5
எண்பஃது ஆண்டு இருந்தவன் இனிப் பல்லாண்டு இருந்து எம்மை இனிது காக்க
பண்பு அல்ல நமக்கு இழைப்போர் அறிவு திருந்துக எமது பரதநாட்டுப்
பெண் பல்லார் வயிற்றினும் அ நவுரோஜி போல் புதல்வர் பிறந்து வாழ்க
விண் புல்லு மீன்கள் என அவன் அன்னார் எவ்வயினும் மிகுக-மன்னோ

@44 பூபேந்திர விஜயம்

#1
பாபேந்திரியம் செறுத்த எங்கள் விவேகானந்தப் பரமன் ஞான
ரூபேந்திரன்தனக்குப் பின்வந்தோன் விண்ணவர்தம் உலகை ஆள் ப்ர
தாபேந்திரன் கோபமுறினும் அதற்கு அஞ்சி அறம் தவிர்க்கிலாதான்
பூபேந்திரப் பெயரோன் பாரதநாட்டிற்கு அடிமைபூண்டு வாழ்வோன்

#2
வீழ்த்தல் பெறத் தருமம் எலாம் மறம் அனைத்தும் கிளைத்துவர மேலோர்தம்மைத்
தாழ்த்த தமர் முன் ஓங்க நிலைபுரண்டு பாதகமே ததும்பிநிற்கும்
பாழ்த்த கலியுகம் சென்று மற்றொரு உகம் அருகில் வரும் பான்மை தோன்றக்
காழ்த்த மன வீரமுடன் யுகாந்திரத்தின் நிலை இனிது காட்டிநின்றான்

#3
மண் ஆளும் மன்னர் அவன்றனைச் சிறைசெய்திட்டாலும் மாந்தர் எல்லாம்
கண்ணாகக் கருதியவன் புகழ் ஓதி வாழ்த்தி மனம் களிக்கின்றாரால்
எண்ணாது நல் பொருளைத் தீது என்பார் சிலர் உலகில் இருப்பர் அன்றே
விண் ஆரும் பரிதி ஒளி வெறுத்து ஒரு புள் இருள் இனிது விரும்பல் போன்றே

#4
இன்னாத பிறர்க்கு எண்ணான் பாரதநாட்டிற்கு இரங்கி இதயம் நைவான்
ஒன்னார் என்று எவரும் இலான் உலகு அனைத்தும் ஓருயிர் என்று உணர்ந்த ஞானி
அன்னானைச் சிறைப்படுத்தார் மேலோர்தம் பெருமை எதும் அறிகிலாதார்
முன் நாளில் துன்பு இன்றி இன்பம் வராது எனப் பெரியோர் மொழிந்தார் அன்றே

@45 வாழ்க திலகன் நாமம்
**பல்லவி

#0
வாழ்க திலகன் நாமம் வாழ்க வாழ்கவே
வீழ்க கொடுங்கோன்மை வீழ்க வீழ்கவே
**சரணங்கள்

#1
நாலு திசையும் ஸ்வாதந்தர்ய நாதம் எழுகவே
நரகம் ஒத்த அடிமை வாழ்வு நைந்து கழிகவே
ஏலு மனிதர் அறிவை அடர்க்கும் இருள் அழிகவே
எந்த நாளும் உலக மீதில் அச்சம் ஒழிகவே

#2
கல்வி என்னும் வலிமை கொண்ட கோட்டை கட்டினான நல்ல
கருத்தினால் அதனைச் சூழ்ந்து ஓர் அகழி வெட்டினான்
சொல் விளக்கம் என்றதனிடைக் கோயில் ஆக்கினான்
ஸ்வாதந்தர்யம் என்றதனிடைக் கொடியைத் தூக்கினான்

#3
துன்பம் என்னும் கடலைக் கடக்கும் தோணி அவன் பெயர்
சோர்வு என்னும் பேயை ஓட்டும் சூழ்ச்சி அவன் பெயர்
அன்பு எனும் தேன் ஊறித் ததும்பும் புது மலர் அவன் பேர்
ஆண்மை என்னும் பொருளைக் காட்டும் அறிகுறி அவன் பேர்

@46 திலகர் முனிவர் கோன்

#1
நாமகட்குப் பெரும் தொண்டு இயற்றிப் பல்
நாட்டினோர்தம் கலையிலும் அவ்வவர்
தாம் அகத்து வியப்பப் பயின்று ஒரு
சாத்திரக் கடல் என விளங்குவோன்
மாமகட்குப் பிறப்பிடமாக முன்
வாழ்ந்து இந்நாளில் வறண்டு அயர் பாரதப்
பூமகட்கு மனம் துடித்தே இவள்
புன்மை போக்குவல் என்ற விரதமே

#2
நெஞ்சகத்து ஓர் கணத்திலும் நீங்கிலான்
நீதமே ஓர் உரு எனத் தோன்றினோன்
வஞ்சகத்தைப் பகை எனக் கொண்டதை
மாய்க்குமாறு மனத்தில் கொதிக்கின்றோன்
துஞ்சுமட்டும் இப் பாரதநாட்டிற்கே
தொண்டு இழைக்கத் துணிந்தவர் யாவரும்
அஞ்செழுத்தினைச் சைவர் மொழிதல் போல்
அன்பொடு ஓதும் பெயருடை ஆரியன்

#3
வீரம் மிக்க மராட்டியர் ஆதரம்
மேவிப் பாரததேவி திருநுதல்
ஆர வைத்த திலகம் எனத் திகழ்
ஐயன் நல் இசைப் பாலகங்காதரன்
சேரலர்க்கு நினைக்கவும் தீ என
நின்ற எங்கள் திலக முனிவர் கோன்
சீர் அடிக் கமலத்தினை வாழ்த்துவேன்
சிந்தை தூய்மை பெறுக எனச் சிந்தித்தே

@47 லாஜபதி

#1
விண்ணகத்தே இரவிதனை வைத்தாலும் அதன் கதிர்கள் விரைந்து வந்து
கண்ணகத்தே ஒளி தருதல் காண்கிலமோ நின்னை அவர் கனன்று இ நாட்டு
மண்ணகத்தே வாழாது புறஞ்செய்தும் யாங்கள் எலாம் மறக்கொணாது எம்
எண்ணகத்தே லாஜபதி இடையின்றி நீ வளர்தற்கு என் செய்வாரே

#2
ஒரு மனிதன் தனைப் பற்றிப் பல நாடு கடத்தியவர்க்கு ஊறு செய்தல்
அருமை இலை எளிதின் அவர் புரிந்திட்டார் என்றிடினும் அந்த மேலோன்
பெருமையை நன்கு அறிந்தவனைத் தெய்வம் என நெஞ்சினுளே பெட்பில் பேணி
வரு மனிதர் எண்ணற்றார் இவரை எலாம் ஓட்டி எவர் வாழ்வது இங்கே

#3
பேரன்பு செய்தாரில் யாவரே பெரும் துயரம் பிழைத்துநின்றார்
ஆர் அன்பு நாரணன்பால் இரணியன் சேய் செய்ததனால் அவனுக்கு உற்ற
கோரங்கள் சொலத் தகுமோ பாரதநாட்டில் பக்தி குலவி வாழும்
வீரம் கொள் மனமுடையார் கொடும் துயரம் பல அடைதல் வியத்தற்கு ஒன்றோ

@48 லாஜபதியின் பிரலாபம்
**கண்ணிகள்

#1
நாடு இழந்து மக்களையும் நல்லாளையும் பிரிந்து
வீடு இழந்து இங்குற்றேன் விதியினை என் சொல்கேனே

#2
வேதமுனி போன்றோர் விருத்தராம் எந்தை இரு
பாதமலர் கண்டு பரவப் பெறுவேனோ

#3
ஆசைக் குமரன் அர்ச்சுனனைப் போல்வான்றன்
மாசற்ற சோதி வதனம் இனிக் காண்பேனோ

#4
அன்றிலைப் போன்று என்னை அரைக்கணமேனும் பிரிந்தால்
குன்றி மனம் சோர்வாள் இக் கோலம் பொறுப்பாளோ

#5
வீடும் உறவும் வெறுத்தாலும் என் அருமை
நாடு பிரிந்த நலிவினுக்கு என் செய்கேனே

#6
ஆதி மறை தோன்றிய நல் ஆரியநாடு எந்நாளும்
நீதி மறைவு இன்றி நிலைத்த திருநாடு

#7
சிந்து எனும் தெய்வத் திருநதியும் மற்று அதில் சேர்
ஐந்து மணி ஆறும் அளிக்கும் புனல் நாடு

#8
ஐம்புலனை வென்ற அறவோர்க்கும் மாற்றலர்தம்
வெம் புலனை வென்ற எண்ணில் வீரர்க்கும் தாய்நாடு

#9
நல் அறத்தை நாட்டுதற்கு நம் பெருமான் கௌரவராம்
புல்லியரைச் செற்று ஆழ்ந்த புனிதப் பெரு நாடு

#10
கல் நாணும் திண் தோள் கள வீரன் பார்த்தன் ஒரு
வில் நாண் ஒலி கேட்ட மேன்மைத் திருநாடு

#11
கன்னன் இருந்த கருணை நிலம் தர்மன் எனும்
மன்னன் அறங்கள் வளர்த்த புகழ் நாடு

#12
ஆரியர்தம் தர்ம நிலை ஆதரிப்பான் வீட்டுமனார்
நாரியர்தம் காதல் துறந்திருந்த நல் நாடு

#13
வீமன் வளர்த்த விறல் நாடு வில் அசுவத்
தாமன் இருந்து சமர்புரிந்த வீர நிலம்

#14
சீக்கர் எனும் எங்கள் நல் சிங்கங்கள் வாழ்தரு நல்
ஆக்கம் உயர் குன்றம் அடர்ந்திருக்கும் பொன் நாடு

#15
ஆரியர் பாழாகாது அருமறையின் உண்மை தந்த
சீரியர் மெய்ஞ்ஞான தயாநந்தர் திருநாடு

#16
என் அருமைப் பாஞ்சாலம் என்றேனும் காண்பேனோ
பன்னரிய துன்பம் படர்ந்து இங்கே மாய்வேனோ

#17
ஏதெல்லாம் பாரதத்தே இந்நாள் நடப்பனவோ
ஏதெல்லாம் யான் அறியாது என் மனிதர் பட்டனரோ

#18
என்னை நினைத்தும் இரங்குவரோ அல்லாது
பின்னைத் துயர்களில் என் பேரு மறந்திட்டாரோ

#19
தொண்டுபட்டு வாடும் என்றன் தூய பெரு நாட்டில்
கொண்டுவிட்டு அங்கு என்னை உடன் கொன்றாலும் இன்புறுவேன்

#20
எத்தனை ஜன்மங்கள் இருள் சிறையில் இட்டாலும்
தத்து புனல் பாஞ்சாலம்தனில் வைத்தால் வாடுகிலேன்

@49 வஉசிக்கு வாழ்த்து

#1
வேளாளன் சிறைபுகுந்தான் தமிழகத்தார் மன்னன் என மீண்டான் என்றே
கேளாத கதை விரைவில் கேட்பாய் நீ வருந்தலை என் கேண்மைக் கோவே
தாளாண்மை சிறிது-கொலோ யாம் புரிவேம் நீ இறைக்குத் தவங்கள் ஆற்றி
வேளாண்மை நின் துணைவர் பெறுக எனவே வாழ்த்துதி நீ வாழ்தி வாழ்தி

@50 மாஜினியின் சபதம் பிரதிக்கினை

#1
பேரருள் கடவுள் திருவடி ஆணை
பிறப்பு அளித்து எமை எலாம் புரக்கும்
தாரணி விளக்காம் என் அரு நாட்டின்
தவப் பெயரதன் மிசை ஆணை
பார வெம் துயர்கள் தாய்த்திருநாட்டின்
பணிக்கு எனப் பலவிதத்து உழன்ற
வீரர் நம் நாடு வாழ்க என வீழ்ந்த
விழுமியோர் திருப்பெயர் ஆணை

#2
ஈசன் இங்கு எனக்கும் என்னுடன் பிறந்தோர்
யாவர்க்கும் இயற்கையின் அளித்த
தேசம் இன்புறுவான் எனக்கு அவன் பணித்த
சீர் உயர் அறங்களின் ஆணை
மாசறு மெல் நல் தாயினைப் பயந்து என்
வழிக்கு எலாம் உறையுளாம் நாட்டின்
ஆசை இங்கு எவர்க்கும் இயற்கையாம் அன்றோ
அத்தகை அன்பின் மீது ஆணை

#3
தீயன புரிதல் முறை தவிர் உடைமை
செம்மை தீர் அரசியல் அநீதி
ஆயவற்று என் நெஞ்சு இயற்கையின் எய்தும்
அரும் பகை அதன் மிசை ஆணை
தேயம் ஒன்று அற்றேன் நற்குடிக்கு உரிய
உரிமைகள் சிறிதெனும் இல்லேன்
தூய சீர் உடைத்தாம் சுதந்திரத் துவசம்
துளங்கிலா நாட்டிடைப் பிறந்தேன்

#4
மற்றை நாட்டவர் முன் நின்றிடும் போழ்து
மண்டும் என் வெட்கத்தின் ஆணை
முற்றிய வீடு பெறுக எனப் படைப்புற்று
அச் செயல் முடித்திட வலிமை
அற்றதால் மறுகும் என் உயிர்க்கு அதனில்
ஆர்ந்த பேராவலின் ஆணை
நல் தவம்புரியப் பிறந்ததாயினும் இ
நலனறு மடிமையின் குணத்தால்

#5
வலி இழந்திருக்கும் என் உயிர்க்கு அதன்கண்
வளர்ந்திடும் ஆசை மீது ஆணை
மலிவுறு சிறப்பின் எம்முடை முன்னோர்
மாண்பதன் நினைவின் மீது ஆணை
மெலிவுடன் இந்நாள் யாங்கள் வீழ்ந்திருக்கும்
வீழ்ச்சியின் உணர்ச்சி மீது ஆணை
பொலிவுறு புதல்வர் தூக்கினில் இறந்தும்
புன் சிறைக் களத்திடை அழிந்தும்

#6
வேற்று நாடுகளில் அவர் துரத்துண்டும்
மெய் குலைந்து இறந்துமே படுதல்
ஆற்றகிலாராய் எம் அரு நாட்டின்
அன்னைமார் அழும் கணீர் ஆணை
மாற்றலர் எங்கள் கோடியர்க்கு இழைக்கும்
வகுக்கொணாத் துயர்களின் ஆணை
ஏற்ற இவ் ஆணை அனைத்தும் மேற்கொண்டே
யான் செயும் சபதங்கள் இவையே

#7
கடவுள் இ நாட்டிற்கு ஈந்ததோர் புனிதக்
கட்டளைதன்னினும் அதனைத்
திடனுற நிறுவ முயலுதல் மற்று இத்
தேசத்தே பிறந்தவர்க்கு எல்லாம்
உடனுறு கடமை ஆகும் என்பதினும்
ஊன்றிய நம்புதல் கொண்டும்
தட நிலம் மிசை ஓர் சாதியை இறைவன்
சமைக எனப் பணிப்பனேல் அதுதான்

#8
சமைதலுக்கு உரிய திறமையும் அதற்குத்
தந்துளன் என்பதை அறிந்தும்
அமையும் அத் திறமை ஜனங்களைச் சாரும்
அன்னவர் தமக்கு எனத் தாமே
தமை அலது எவர்கள் துணையும் இல்லாது
தம் அரும் திறமையைச் செலுத்தல்
சுமை எனப் பொறுப்பின் செயத்தினுக்கு அதுவே
சூழ்ச்சியாம் என்பதை அறிந்தும்

#9
கருமமும் சொந்த நலத்தினைச் சிறிதும்
கருதிடாது அளித்தலும்தானே
தருமமாம் என்றும் ஒற்றுமையோடு
தளர்விலாச் சிந்தனை கொளலே
பெருமை கொள் வலியாம் என்றுமே மனத்தில்
பெயர்ந்திடா உறுதி மேற்கொண்டும்
அருமை சால் சபதம் இவை புரிகின்றேன்
ஆணைகள் அனைத்தும் முற்கொண்டே

#10
என்னுடன் ஒத்த தருமத்தை ஏற்றார்
இயைந்த இவ் வாலிபர் சபைக்கே
தன் உடல் பொருளும் ஆவியும் எல்லாம்
தத்தமா வழங்கினேன் எங்கள்
பொன் உயர் நாட்டை ஒற்றுமையுடைத்தாய்ச்
சுதந்திரம் பூண்டது ஆகி
இன்னும் ஓர் நாட்டின் சார்விலது ஆகிக்
குடியரசு இயன்றதாய் இலக

#11
இவருடன் யானும் இணங்கியே என்றும்
இது அலால் பிற தொழில் இலனாய்த்
தவமுறு முயற்சிசெய்திடக் கடவேன்
சந்ததம் சொல்லினால் எழுத்தால்
அவமறு செய்கை அதனினால் இயலும்
அளவு எல்லாம் எம்மவர் இந்த
நவமுறு சபையின் ஒரு பெரும் கருத்தை
நன்று இதன் அறிந்திடப் புரிவேன்

#12
உயரும் இ நோக்கம் நிறைவுற இணக்கம்
ஒன்றுதான் மார்க்கம் என்பதுவும்
செயம் நிலையாகச் செய்திடற்கு அறமே
சிறந்ததோர் மார்க்கம் என்பதுவும்
பெயர்வற எங்கள் நாட்டினர் மனத்தில்
பேணுமாறு இயற்றிடக் கடவேன்
அயல் ஒரு சபையில் இன்றுதோறு என்றும்
அமைந்திடாது இருந்திடக் கடவேன்

#13
எங்கள் நாட்டு ஒருமை என்னொடும் குறிக்கும்
இச் சபைத் தலைவராய் இருப்போர்
தங்கள் ஆக்கினைகள் அனைத்தையும் பணிந்து
தலைக்கொளற்கு என்றுமே கடவேன்
இங்கு எனது ஆவி மாய்ந்திடுமேனும்
இவர் பணி வெளியிடாதிருப்பேன்
துங்கம் ஆர் செயலால் போதனையாலும்
இயன்றிடும் துணை இவர்க்கு அளிப்பேன்

#14
இன்றும் எந்நாளும் இவை செயத் தவறேன்
மெய் இது மெய் இது இவற்றை
என்றுமே தவறு இழைப்பனேல என்னை
ஈசனார் நாசமே புரிக
அன்றியும் மக்கள் வெறுத்து எனை இகழ்க
அசத்தியப் பாதகம் சூழ்க
நின்ற தீ எழு வாய் நரகத்தின் வீழ்ந்து
நித்தம் யான் உழலுக-மன்னோ

#15
பேசி நின்ற பெரும் பிரதிக்கினை
மாசிலாது நிறைவுறும் வண்ணமே
ஆசி கூறி அருளுக ஏழையேற்கு
ஈசன் என்றும் இதயத்து இலகியே

@51 பெல்ஜியம் நாட்டிற்கு வாழ்த்து

#1
அறத்தினால் வீழ்ந்துவிட்டாய் அன்னியன் வலியனாகி
மறத்தினால் வந்து செய்த வன்மையைப் பொறுத்தல் செய்வாய்
முறத்தினால் புலியைத் தாக்கும் மொய் வரைக் குறப்பெண் போலத்
திறத்தினான் எளியை ஆகிச் செய்கையால் உயர்ந்து நின்றாய்

#2
வண்மையால் வீழ்ந்துவிட்டாய் வாரி போல் பகைவன் சேனை
திண்மையோடு அடர்க்கும் போதில் சிந்தனை மெலிதல் இன்றி
ஒண்மை சேர் புகழே மேல் என்று உளத்திலே உறுதிகொண்டாய்
உண்மை தேர் கோல நாட்டார் உரிமையைக் காத்து நின்றாய்

#3
மானத்தால் வீழ்ந்துவிட்டாய் மதிப்பிலாப் பகைவர் வேந்தன்
வானத்தால் பெருமை கொண்ட வலிமைதான் உடையனேனும்
ஊனத்தால் உள்ளம் அஞ்சி ஒதுங்கிட மனம் ஒவ்வாமல்
ஆனத்தைச் செய்வோம் என்றே அவன் வழி எதிர்த்துநின்றாய்

#4
வீரத்தால் வீழ்ந்துவிட்டாய் மேல் வரை உருளும் காலை
ஓரத்தே ஒதுங்கித் தன்னை ஒளித்திட மனம் ஒவ்வாமல்
பாரத்தை எளிதாக் கொண்டாய் பாம்பினைப் புழுவே என்றாய்
நேரத்தே பகைவன்தன்னை நில் என முனைந்து நின்றாய்

#5
துணிவினால் வீழ்ந்துவிட்டாய் தொகையிலாப் படைகளோடும்
பிணி வளர் செருக்கினோடும் பெரும் பகை எதிர்த்த போது
பணிவது கருதமாட்டாய் பதுங்குதல் பயன் என்று எண்ணாய்
தணிவதை நினைக்கமாட்டாய் நில் எனத் தடுத்தல் செய்தாய்

#6
வெருளுதல் அறிவு என்று எண்ணாய் விபத்தை ஓர் பொருட்டாக் கொள்ளாய்
சுருள் அலை வெள்ளம் போலத் தொகையிலாப் படைகள் கொண்டே
மருளுறு பகைவர் வேந்தன் வலிமையாக் புகுந்த வேளை
உருளுக தலைகள் மானம் ஓங்குக என்று எதிர்த்துநின்றாய்

#7
யாருக்கே பகை என்றாலும் யார் மிசை இவன் சென்றாலும்
ஊருக்குள் எல்லை தாண்டி உத்திரவு எண்ணிடாமல்
போருக்குக் கோலம் பூண்டு புகுந்தவன் செருக்குக் காட்டை
வேருக்கும் இடம் இல்லாமல் வெட்டுவேன் என்று நின்றாய்

#8
வேள்வியில் வீழ்வது எல்லாம் வீரமும் புகழும் மிக்கு
மீள்வதுண்டு உலகிற்கு என்றே வேதங்கள் விதிக்கும் என்பர்
ஆள்வினை செய்யும் போதில் அறத்திலே இளைத்து வீழ்ந்தார்
கேள்வியுண்டு உடனே மீளக் கிளர்ச்சிகொண்டு உயிர்த்து வாழ்தல்

#9
விளக்கு ஒளி மழுங்கிப்போக வெயில் ஒளி தோன்றும் மட்டும்
களக்கம் ஆர் இருளின் மூழ்கும் கனக மாளிகையும் உண்டாம்
அளக்கரும் தீதுற்றாலும் அச்சமே உளத்துக் கொள்ளார்
துளக்கற ஓங்கி நிற்பர் துயர் உண்டோ துணிவுள்ளோர்க்கே

@52 புதிய ருஷியா
**(ஜார் சக்கரவர்த்தியின் வீழ்ச்சி)

#1
மாகாளி பராசக்தி உருசியநாட்டினில் கடைக்கண் வைத்தாள் அங்கே
ஆகா என்று எழுந்தது பார் யுகப்புரட்சி கொடுங்காலன் அலறி வீழ்ந்தான்
வாகான தோள் புடைத்தார் வான் அமரர் பேய்கள் எல்லாம் வருந்திக் கண்ணீர்
போகாமல் கண்புகைந்து மடிந்தனவாம் வையகத்தீர் புதுமை காணீர்

#2
இரணியன் போல் அரசாண்டான் கொடுங்கோலன் ஜார் எனும் பேர் இசைந்த பாவி
சரண் இன்றித் தவித்திட்டார் நல்லோரும் சான்றோரும் தருமம்தன்னைத்
திரணம் எனக் கருதிவிட்டான் ஜார் மூடன் பொய் சூது தீமை எல்லாம்
அரணியத்தில் பாம்புகள் போல் மலிந்து வளர்ந்து ஓங்கினவே அந்த நாட்டில்

#3
உழுது விதைத்து அறுப்பாருக்கு உணவு இல்லை பிணிகள் பல உண்டு பொய்யைத்
தொழுது அடிமைசெய்வாருக்குச் செல்வங்கள் உண்டு உண்மை சொல்வோர்க்கு எல்லாம்
எழுதரிய பெரும் கொடுமைச் சிறை உண்டு தூக்கு உண்டே இறப்பது உண்டு
முழுதும் ஒரு பேய்வனமாம் சிவேரியிலே ஆவி கெட முடிவது உண்டு

#4
இம் என்றால் சிறைவாசம் ஏன் என்றால் வனவாசம் இவ்வாறு அங்கே
செம்மை எல்லாம் பாழாகிக் கொடுமையே அறம் ஆகித் தீர்ந்த போதில்
அம்மை மனம் கனிந்திட்டாள் அடி பரவி உண்மை சொலும் அடியார்தம்மை
மும்மையிலும் காத்திடும் நல் விழியாலே நோக்கினாள் முடிந்தான் காலன்

#5
இமயமலை வீழ்ந்தது போல் வீழ்ந்துவிட்டான் ஜார் அரசன் இவனைச் சூழ்ந்து
சமயம் உளபடிக்கு எல்லாம் பொய் கூறி அறம் கொன்று சதிகள் செய்த
சுமடர் சடசடவென்று சரிந்திட்டார் புயல் காற்றும் சூறைதன்னில்
திமுதிமென மரம் விழுந்து காடு எல்லாம் விறகான செய்தி போலே

#6
குடிமக்கள் சொன்னபடி குடிவாழ்வு மேன்மையுறக் குடிமை நீதி
கடி ஒன்றில் எழுந்தது பார் குடியரசு என்று உலகு அறியக் கூறிவிட்டார்
அடிமைக்குத் தளை இல்லை யாரும் இப்போது அடிமை இல்லை அறிக என்றார்
இடிபட்ட சுவர் போலே கலி விழுந்தான் கிருதயுகம் எழுக மாதோ

@53 கரும்புத் தோட்டத்திலே
**ஹரிகாம்போதி ஜன்யம்
**ராகம் – ஸைந்தவி : தாளம் – திஸ்ரசாப்பு
**பல்லவி

#0
கரும்புத் தோட்டத்திலே ஆ
கரும்புத் தோட்டத்திலே
**சரணங்கள்

#1
கரும்புத் தோட்டத்திலே அவர்
கால்களும் கைகளும் சோர்ந்து விழும்படி
வருந்துகின்றனரே ஹிந்து
மாதர்தம் நெஞ்சு கொதித்துக் கொதித்து மெய்
சுருங்குகின்றனரே அவர்
துன்பத்தை நீக்க வழி இல்லையோ ஒரு
மருந்து இதற்கு இலையோ செக்கு
மாடுகள் போல் உழைத்து ஏங்குகின்றார் அந்தக்

#2
பெண் என்று சொல்லிடிலோ ஒரு
பேயும் இரங்கும் என்பார் தெய்வமே நினது
எண்ணம் இரங்காதோ அந்த
ஏழைகள் அங்கு சொரியும் கண்ணீர் வெறும்
மண்ணில் கலந்திடுமோ தெற்கு
மா கடலுக்கு நடுவினிலே அங்கு ஓர்
கண்ணற்ற தீவினிலே தனிக்
காட்டினில் பெண்கள் புழுங்குகின்றார் அந்தக்

#3
நாட்டை நினைப்பாரோ எந்த
நாள் இனிப் போய் அதைக் காண்பது என்றே அன்னை
வீட்டை நினைப்பாரோ அவர்
விம்மி விம்மி விம்மி விம்மி அழும் குரல்
கேட்டிருப்பாய் காற்றே துன்பக்
கேணியிலே எங்கள் பெண்கள் அழுத சொல்
மீட்டும் உரையாயோ அவர்
விம்மி அழவும் திறம்கெட்டும் போயினர்

#4
நெஞ்சம் குமுறுகிறார் கற்பு
நீங்கிடச் செய்யும் கொடுமையிலே அந்தப்
பஞ்சை மகளிர் எல்லாம் துன்பப்
பட்டு மடிந்து மடிந்து மடிந்து ஒரு
தஞ்சமும் இல்லாதே அவர்
சாகும் வழக்கத்தை இந்தக் கணத்தினில்
மிஞ்சவிடலாமோ ஹே
வீர மாகாளி சாமுண்டி காளீஸ்வரி
** தேசீய கீதங்கள் முற்றிற்று
**தோத்திரப் பாடல்கள்
&2 தோத்திரப் பாடல்கள் – பக்திப்பாடல்கள்

@1 விநாயகர் நான்மணிமாலை
**வெண்பா

#1
சக்தி பெறும் பாவாணர் சாற்று பொருள் யாதெனினும்
சித்திபெறச் செய் வாக்கு வல்லமைக்கா அத்தனே
நின்றனுக்குக் காப்பு உரைப்பார் நின் மீது செய்யும் நூல்
இன்று இதற்கும் காப்பு நீயே
**கலித்துறை

#2
நீயே சரணம் நினது அருளே சரணம் சரணம்
நாயேன் பல பிழைசெய்து களைத்து உனை நாடி வந்தேன்
வாயே திறவாத மௌனத்து இருந்து உன் மலரடிக்குத்
தீயே நிகர்த்து ஒளிவீசும் தமிழ்க் கவி செய்குவனே
**விருத்தம்

#3
செய்யும் தொழிலுடன் தொழிலே காண்
சீர்பெற்றிட நீ அருள்செய்வாய்
வையம்தனையும் வெளியினையும்
வானத்தையும் முன் படைத்தவனே
ஐயா நான்முகப் பிரமா
யானைமுகனே வாணிதனைக்
கையால் அணைத்துக் காப்பவனே
கமலாசனத்துக் கற்பகமே
**அகவல்

#4
கற்பக விநாயகக் கடவுளே போற்றி
சிற்பர மோனத் தேவன் வாழ்க
வாரணமுகத்தான் மலர்த் தாள் வெல்க
ஆரணமுகத்தான் அருள் பதம் வெல்க
படைப்புக்கு இறையவன் பண்ணவர் நாயகன் 5
இந்திரகுரு எனது இதயத்து ஒளிர்வான்
சந்திரமவுலித் தலைவன் மைந்தன்
கணபதி தாளைக் கருத்திடை வைப்போம்
குணமதில் பலவாம் கூறக் கேளீர்
உள் செவி திறக்கும் அகக்கண் ஒளிதரும் 10
அக்கினி தோன்றும் ஆண்மை வலியுறும்
திக்கு எல்லாம் வென்று ஜயக்கொடி நாட்டலாம்
கட்செவிதன்னைக் கையிலே எடுக்கலாம்
விடத்தையும் நோவையும் வெம் பகையதனையும்
துச்சமென்று எண்ணித் துயர் இலாது இங்கு 15
நிச்சலும் வாழ்ந்து நிலைபெற்று ஓங்கலாம்
அச்சம் தீரும் அமுதம் விளையும்
வித்தை வளரும் வேள்வி ஓங்கும்
அமரத்தன்மையும் எய்தவும்
இங்கு நாம் பெறலாம் இஃது உணர்வீரே 20
**வெண்பா

#5
உணர்வீர் உணர்வீர் உலகத்தீர் இங்குப்
புணர்வீர் அமரர் உறும் போகம் கணபதியைப்
போத வடிவாகப் போற்றிப் பணிந்திடு-மின்
காதலுடன் கஞ்ச மலர்க் கால்
**கலித்துறை

#6
காலைப் பிடித்தேன் கணபதி நின் பதம் கண்ணில் ஒற்றி
நூலைப் பலபலவாகச் சமைத்து நொடிப்பொழுதும்
வேலைத் தவறு நிகழாது நல்ல வினைகள் செய்து உன்
கோலை மனம் எனும் நாட்டின் நிறுத்தல் குறி எனக்கே
**விருத்தம்

#7
எனக்கு வேண்டும் வரங்களை இசைப்பேன் கேளாய் கணபதி
மனத்தில் சலனம் இல்லாமல் மதியில் இருளே தோன்றாமல்
நினைக்கும்பொழுது நின் மவுன நிலை வந்திட நீ செயல்வேண்டும்
கனக்கும் செல்வம் நூறு வயது இவையும் தர நீ கடவாயே
**அகவல்

#8
கடமையாவன தன்னைக் கட்டுதல்
பிறர் துயர் தீர்த்தல் பிறர் நலம் வேண்டுதல்
விநாயக தேவனாய் வேல் உடைக் குமரனாய்
நாராயணனாய் நதிச் சடைமுடியனாய்
பிற நாட்டு இருப்போர் பெயர் பல கூறி 5
அல்லா யெஹோவா எனத் தொழுது இன்புறும்
தேவரும் தானாய் திருமகள் பாரதி
உமை எனும் தேவியர் உகந்த வான் பொருளாய்
உலகு எங்கும் காக்கும் ஒருவனைப் போற்றுதல்
இ நான்கே இப் பூமியில் எவர்க்கும் 10
கடமை எனப்படும் பயன் இதில் நான்காம்
அறம் பொருள் இன்பம் வீடு எனும் முறையே
தன்னை ஆளும் சமர்த்து எனக்கு அருள்வாய்
மணக்குள விநாயகா வான் மறைத் தலைவா
தனைத்தான் ஆளும் தன்மை நான் பெற்றிடில் 15
எல்லாப் பயன்களும் தாமே எய்தும்
அசையா நெஞ்சம் அருள்வாய் உயிர் எலாம்
இன்புற்றிருக்க வேண்டி நின் இரு தாள்
பணிவதே தொழில் எனக் கொண்டு
கணபதி தேவா வாழ்வேன் களித்தே 20
**வெண்பா

#9
களியுற்று நின்று கடவுளே இங்குப்
பழியற்று வாழ்ந்திடக் கண் பார்ப்பாய் ஒளி பெற்றுக்
கல்வி பல தேர்ந்து கடமை எலாம் நன்கு ஆற்றித்
தொல்வினைக் கட்டு எல்லாம் துறந்து
**கலித்துறை

#10
துறந்தார் திறமை பெரிது அதினும் பெரிதாகும் இங்குக்
குறைந்தாரைக் காத்து எளியார்க்கு உணவு ஈந்து குலமகளும்
அறம் தாங்கு மக்களும் நீடூழி வாழ்க என அண்டம் எலாம்
சிறந்து ஆளும் நாதனைப் போற்றிடும் தொண்டர் செயும் தவமே
**விருத்தம்

#11
தவமே புரியும் வகை அறியேன் சலியாது உற நெஞ்சு அறியாது
சிவமே நாடிப் பொழுது அனைத்தும் தியங்கித்தியங்கி நிற்பேனை
நவ மா மணிகள் புனைந்த முடி நாதா கருணாலயனே தத்து
வமாகியதோர் பிரணவமே அஞ்சேல் என்று சொல்லுதியே
**அகவல்

#12
சொல்லினுக்கு அரியனாய்ச் சூழ்ச்சிக்கு அரியனாய்
பல் உருவாகிப் படர்ந்த வான் பொருளை
உள் உயிர் ஆகி உலகம் காக்கும்
சக்தியே தானாம் தனிச் சுடர்ப் பொருளை
சக்தி குமாரனைச் சந்திரமவுலியைப் 5
பணிந்தவன் உருவிலே பாவனை நாட்டி
ஓம் எனும் பொருளை உளத்திலே நிறுத்தி
சக்தியைக் காக்கும் தந்திரம் பயின்று
யார்க்கும் எளியனாய் யார்க்கும் வலியனாய்
யார்க்கும் அன்பனாய் யார்க்கும் இனியனாய் 10
வாழ்ந்திட விரும்பினேன் மனமே நீ இதை
ஆழ்ந்து கருதி ஆய்ந்தாய்ந்து பல முறை
சூழ்ந்து தெளிந்து பின் சூழ்ந்தார்க்கு எல்லாம்
கூறிக்கூறிக் குறைவறத் தேர்ந்து
தேறித்தேறி நான் சித்திபெற்றிடவே 15
நின்னால் இயன்ற துணைபுரிவாயேல்
பொன்னால் உனக்கு ஒரு கோயில் புனைவேன்
மனமே எனை நீ வாழ்த்திடுவாய்
வீணே உழலுதல் வேண்டா
சக்திகுமாரன் சரண் புகழ்வாயே 20
**வெண்பா

#13
புகழ்வோம் கணபதி நின் பொன் கழலை நாளும்
திகழ்வோம் பெரும் கீர்த்தி சேர்ந்தே இகழ்வோமே
புல் அரக்கப் பாதகரின் பொய்யை எலாம் ஈங்கு இது காண்
வல்லபை கோன் தந்த வரம்
**கலித்துறை

#14
வரமே நமக்கு இது கண்டீர் கவலையும் வஞ்சனையும்
கரவும் புலமை விருப்பமும் ஐயமும் காய்ந்து எறிந்து
சிரம் மீது நங்கள் கணபதி தாள் மலர் சேர்த்து எமக்குத்
தரமே-கொல் வானவர் என்று உளத்தே களி சார்ந்ததுவே
**விருத்தம்

#15
சார்ந்து நிற்பாய் எனது உளமே சலமும் கரவும் சஞ்சலமும்
பேர்ந்து பரமசிவானந்தர் பேற்றை நாடி நாள்தோறும்
ஆர்த்த வேதப் பொருள் காட்டும் ஐயன் சக்தி தலைப்பிள்ளை
கூர்த்த இடர்கள் போக்கிடும் நம் கோமான் பாதக் குளிர் நிழலே
**அகவல்

#16
நிழலினும் வெயிலினும் நேர்ந்த நல் துணையாய்த்
தழலினும் புனலினும் அபாயம் தவிர்த்து
மண்ணினும் காற்றினும் வானினும் எனக்குப்
பகைமை ஒன்று இன்றிப் பயம் தவிர்த்து ஆள்வான்
உள்ளத்து ஓங்க நோக்குறும் விழியும் 5
மௌன வாயும் வரம் தரு கையும்
உடைய நம் பெருமான் உணர்விலே நிற்பான்
ஓம் எனும் நிலையில் ஒளியாத் திகழ்வான்
வேதமுனிவர் விரிவாப் புகழ்ந்த
பிருஹஸ்பதியும் பிரமனும் யாவும் 10
தானே ஆகிய தனி முதல் கடவுள்
யான் எனது அற்றார் ஞானமே தானாய்
முக்தி நிலைக்கு மூல வித்து ஆவான்
ஸத் எனத் தத் எனச் சதுர்மறையாளர்
நித்தமும் போற்றும் நிர்மலக் கடவுள் 15
ஏழையர்க்கு எல்லாம் இரங்கும் பிள்ளை
வாழும் பிள்ளை மணக்குளப் பிள்ளை
வெள்ளாடை தரித்த விட்டுணு என்று
செப்பிய மந்திரத் தேவனை
முப்பொழுது ஏத்திப் பணிவது முறையே 20
**வெண்பா

#17
முறையே நடப்பாய் முழு மூட நெஞ்சே
இறையேனும் வாடாய் இனிமேல் கறையுண்ட
கண்டன் மகன் வேதகாரணன் சக்தி மகன்
தொண்டருக்கு உண்டு துணை
**கலித்துறை

#18
துணையே எனது உயிர் உள்ளே இருந்து சுடர் விடுக்கும்
மணியே எனது உயிர் மன்னவனே என்றன் வாழ்வினுக்கு ஓர்
அணியே என் உள்ளத்தில் ஆரமுதே எனது அற்புதமே
இணை ஏது உனக்கு உரைப்பேன் கடை வானில் எழும் சுடரே
**விருத்தம்

#19
சுடரே போற்றி கணத்தேவர்
துரையே போற்றி எனக்கு என்றும்
இடரே இன்றிக் காத்திடுவாய்
எண்ணாயிரம் கால் முறையிட்டேன்
படர் வான் வெளியில் பல கோடி
கோடி கோடிப் பல் கோடி
இடராது ஓடும் மண்டலங்கள்
இசைத்தாய் வாழி இறைவனே
**அகவல்

#20
இறைவி இறையவன் இரண்டும் ஒன்றாகித்
தாயாய்த் தந்தையாய் சக்தியும் சிவனுமாய்
உள் ஒளி ஆகி உலகு எலாம் திகழும்
பரம்பொருளேயோ பரம்பொருளேயோ
ஆதிமூலமே அனைத்தையும் காக்கும் 5
தேவ தேவா சிவனே கண்ணா
வேலா சாத்தா விநாயகா மாடா
இருளா சூரியா இந்துவே சக்தியே
வாணீ காளீ மா மகளேயோ
ஆணாய்ப் பெண்ணாய் அலியாய் உள்ளது 10
யாதுமாய் விளங்கும் இயற்கைத் தெய்வமே
வேதச் சுடரே மெய்யாம் கடவுளே
அபயம் அபயம் அபயம் நான் கேட்டேன்
நோவு வேண்டேன் நூறாண்டு வேண்டினேன்
அச்சம் வேண்டேன் அமைதி வேண்டினேன் 15
உடைமை வேண்டேன் உன் துணை வேண்டினேன்
வேண்டாது அனைத்தையும் நீக்கி
வேண்டியது அனைத்தும் அருள்வது உன் கடனே
**வெண்பா

#21
கடமைதான் ஏது கரிமுகனே வையத்
திடம் நீ அருள்செய்தாய் எங்கள் உடைமைகளும்
இன்பங்களும் எல்லாம் ஈந்தாய் நீ யாங்கள் உனக்கு
என் புரிவோம் கைம்மாறு இயம்பு
**கலித்துறை

#22
இயம்பு மொழிகள் புகழ் மறை ஆகும் எடுத்த வினை
பயன்படும் தேவர் இருபோதும் வந்து பதம் தருவார்
அயன் பதி முன்னோன் கணபதி சூரியன் ஆனைமுகன்
வியன் புகழ் பாடிப் பணிவார் தமக்கு உறு மேன்மைகளே
**விருத்தம்

#23
மேன்மைப்படுவாய் மனமே கேள்
விண்ணின் இடி முன் விழுந்தாலும்
பான்மை தவறி நடுங்காதே
பயத்தால் ஏதும் பயன் இல்லை
யான் முன் உரைத்தேன் கோடி முறை
இன்னும் கோடி முறை சொல்வேன்
ஆன்மாவான கணபதியின்
அருள் உண்டு அச்சம் இல்லையே
**அகவல்

#24
அச்சம் இல்லை அமுங்குதல் இல்லை
நடுங்குதல் இல்லை நாணுதல் இல்லை
பாவம் இல்லை பதுங்குதல் இல்லை
ஏது நேரினும் இடர்ப்படமாட்டோம்
அண்டம் சிதறினால் அஞ்சமாட்டோம் 5
கடல் பொங்கி எழுந்தால் கலங்க மாட்டோம்
யார்க்கும் அஞ்சோம் எதற்கும் அஞ்சோம்
எங்கும் அஞ்சோம் எப்பொழுதும் அஞ்சோம்
வானம் உண்டு மாரி உண்டு
ஞாயிறும் காற்றும் நல்ல நீரும் 10
தீயும் மண்ணும் திங்களும் மீன்களும்
உடலும் அறிவும் உயிரும் உளவே
தின்னப் பொருளும் சேர்ந்திடப் பெண்டும்
கேட்கப் பாட்டும் காண நல் உலகும்
களித்து உரைசெய்யக் கணபதி பெயரும் 15
என்றும் இங்கு உளவாம் சலித்திடாய் ஏழை
நெஞ்சே வாழி நேர்மையுடன் வாழி
வஞ்சகக் கவலைக்கு இடங்கொடேல் மன்னோ
தஞ்சம் உண்டு சொன்னேன்
செஞ்சுடர்த் தேவன் சேவடி நமக்கே 20
**வெண்பா

#25
நமக்குத் தொழில் கவிதை நாட்டிற்கு உழைத்தல்
இமைப்பொழுதும் சோராது இருத்தல் உமைக்கு இனிய
மைந்தன் கணநாதன் நம் குடியை வாழ்விப்பான்
சிந்தையே இ மூன்றும் செய்
**கலித்துறை

#26
செய்யும் கவிதை பராசக்தியாலே செயப்படும் காண்
வையத்தைக் காப்பவள் அன்னை சிவசக்தி வண்மை எலாம்
ஐயத்திலும் துரிதத்திலும் சிந்தி அழிவது என்னே
பையத் தொழில் புரி நெஞ்சே கணாதிபன் பக்தி கொண்டே
**விருத்தம்

#27
பக்தியுடையார் காரியத்தில்
பதறார் மிகுந்த பொறுமையுடன்
வித்து முளைக்கும் தன்மை போல்
மெல்லச் செய்து பயன் அடைவார்
சக்தி தொழிலே அனைத்தும் எனில்
சார்ந்த நமக்குச் சஞ்சலம் ஏன்
வித்தைக்கு இறைவா கணநாதா
மேன்மைத் தொழிலில் பணி எனையே
**அகவல்

#28
எனை நீ காப்பாய் யாவுமாம் தெய்வமே
பொறுத்தார் அன்றே பூமி ஆள்வார்
யாவும் நீ ஆயின் அனைத்தையும் ஒறுத்தல்
செவ்விய நெறி அதில் சிவநிலை பெறலாம்
பொங்குதல் போக்கிப் பொறை எனக்கு ஈவாய் 5
மங்கள குணபதி மணக்குளக் கணபதி
நெஞ்சக் கமலத்து நிறைந்து அருள்புரிவாய்
அகல் விழி உமையாள் ஆசை மகனே
நாட்டினைத் துயர் இன்றி நன்கு அமைத்திடுவதும்
உள்ளம் எனும் நாட்டை ஒரு பிழை இன்றி 10
ஆள்வதும் பேரொளி ஞாயிறே அனைய
சுடர் தரு மதியொடு துயர் இன்றி வாழ்தலும்
நோக்கமாக் கொண்டு நின் பதம் நோக்கினேன்
காத்து அருள்புரிக கற்பக விநாயகா
காத்து அருள்புரிக கடவுளே உலகு எலாம் 15
கோத்து அருள்புரிக குறிப்பு அரும் பொருளே
அங்குச பாசமும் கொம்பும் தரித்தாய்
எம் குல தேவா போற்றி
சங்கரன் மகனே தாள் இணை போற்றி
**வெண்பா

#29
போற்றி கலியாணி புதல்வனே பாட்டினிலே
ஆற்றல் அருளி அடியேனைத் தேற்றமுடன்
வாணி பதம் போற்றுவித்து வாழ்விப்பாய் வாணி அருள்
வீணை ஒலி என் நாவில் விண்டு
**கலித்துறை

#30
விண்டுரை செய்குவன் கேளாய் புதுவை விநாயகனே
தொண்டு உனது அன்னை பராசக்திக்கு என்றும் தொடர்ந்திடுவேன்
பண்டைச் சிறுமைகள் போக்கி என் நாவில் பழுத்த சுவைத்
தெண் தமிழ்ப் பாடல் ஒரு கோடி மேவிடச் செய்குவையே
**விருத்தம்

#31
செய்யாள் இனியாள் ஸ்ரீதேவி செந்தாமரையில் சேர்ந்திருப்பாள்
கையாள் என நின்று அடியேன் செய் தொழில்கள் யாவும் கைகலந்து
செய்வாள் புகழ் சேர் வாணியும் என்னுள்ளே நின்று தீம் கவிதை
பெய்வாள் சக்தி துணைபுரிவாள் பிள்ளாய் நின்னைப் பேசிடிலே
**அகவல்

#32
பேசாப் பொருளைப் பேச நான் துணிந்தேன்
கேட்கா வரத்தைக் கேட்க நான் துணிந்தேன்
மண் மீது உள்ள மக்கள் பறவைகள்
விலங்குகள் பூச்சிகள் புற்பூண்டு மரங்கள்
யாவும் என் வினையால் இடும்பை தீர்ந்தே 5
இன்பமுற்று அன்புடன் இணங்கி வாழ்ந்திடவே
செய்தல் வேண்டும் தேவ தேவா
ஞானாகாசத்து நடுவே நின்று நான்
பூமண்டலத்தில் அன்பும் பொறையும்
விளங்குக துன்பமும் மிடிமையும் நோவும் 10
சாவும் நீக்கிச் சார்ந்த பல் உயிர் எலாம்
இன்புற்று வாழ்க என்பேன் இதனை நீ
திருச்செவி கொண்டு திருவுளம் இரங்கி
அங்ஙனே ஆகுக என்பாய் ஐயனே
இ நாள் இப்பொழுது எனக்கு இவ் வரத்தினை 15
அருள்வாய் ஆதி மூலமே அநந்த
சக்தி குமாரனே சந்திரமவுலீ
நித்தியப் பொருளே சரணம்
சரணம் சரணம் சரணம் இங்கு உனக்கே
**வெண்பா

#33
உனக்கே என் ஆவியும் உள்ளமும் தந்தேன்
மனக் கேதம் யாவினையும் மாற்றி எனக்கே
நீண்ட புகழ் வாணாள் நிறை செல்வம் பேரழகு
வேண்டுமட்டும் ஈவாய் விரைந்து
**கலித்துறை

#34
விரைந்து உன் திருவுளம் என் மீது இரங்கிட வேண்டும் ஐயா
குரங்கை விடுத்துப் பகைவரின் தீவைக் கொளுத்தியவன்
அரங்கத்திலே திருமாதுடன் பள்ளிகொண்டான் மருகா
வரங்கள் பொழியும் முகிலே என் உள்ளத்து வாழ்பவனே
**விருத்தம்

#35
வாழ்க புதுவை மணக்குளத்து வள்ளல் பாத மணி மலரே
ஆழ்க உள்ளம் சலனம் இலாது அகண்ட வெளிக்கண் அன்பினையே
சூழ்க துயர்கள் தொலைந்திடுக தொலையா இன்பம் விளைந்திடுக
வீழ்க கலியின் வலி எல்லாம் கிருதயுகம்தான் மேவுகவே
**அகவல்

#36
மேவி மேவித் துயரில் வீழ்வாய்
எத்தனை கூறியும் விடுதலைக்கு இசையாய்
பாவி நெஞ்சே பார் மிசை நின்னை
இன்புறச்செய்வேன் எதற்கும் இனி அஞ்சேல்
ஐயன் பிள்ளையார் அருளால் உனக்கு நான் 5
அபயம் இங்கு அளித்தேன் நெஞ்சே
நினக்கு நான் உரைத்தன நிலைநிறுத்திடவே
தீயிடைக் குதிப்பேன் கடலுள் வீழ்வேன்
வெவ் விடம் உண்பேன் மேதினி அழிப்பேன்
ஏதும் செய்து உனை இடர் இன்றி காப்பேன் 10
மூட நெஞ்சே முப்பது கோடி
முறை உனக்கு உரைத்தேன் இன்னும் மொழிவேன்
தலையில் இடி விழுந்தால் சஞ்சலப்படாதே
ஏது நிகழினும் நமக்கு ஏன் என்று இரு
பராசக்தி உளத்தின்படி உலகம் நிகழும் 15
நமக்கு ஏன் பொறுப்பு நான் என்று ஓர் தனிப்பொருள்
இல்லை நான் எனும் எண்ணமே வெறும் பொய்
என்றான் புத்தன் இறைஞ்சுவோம் அவன் பதம்
இனி எப்பொழுதும் உரைத்திடேன் இதை நீ
மறவாதிருப்பாய் மடமை நெஞ்சே 20
கவலைப்படுதலே கருநரகு அம்மா
கவலையற்று இருத்தலே முக்தி
சிவன் ஒரு மகன் இதை நினக்கு அருள்செய்கவே
**வெண்பா

#37
செய்க தவம் செய்க தவம் நெஞ்சே தவம் செய்தால்
எய்த விரும்பியதை எய்தலாம் வையகத்தில்
அன்பில் சிறந்த தவம் இல்லை அன்புடையார்
இன்புற்று வாழ்தல் இயல்பு
**கலித்துறை

#38
இயல்பு தவறி விருப்பம் விளைதல் இயல்வதன்றாம்
செயல் இங்கு சித்த விருப்பினைப் பின்பற்றும் சீர் மிகவே
பயிலும் நல் அன்பை இயல்பு எனக் கொள்ளுதிர் பாரிலுள்ளீர்
முயலும் வினைகள் செழிக்கும் விநாயகன் மொய்ம்பினிலே
**விருத்தம்

#39
மொய்க்கும் கவலைப் பகை போக்கி முன்னோன் அருளைத் துணையாக்கி
எய்க்கும் நெஞ்சை வலியுறுத்தி உடலை இருப்புக்கு இணையாக்கிப்
பொய்க்கும் கலியை நான் கொன்று பூலோகத்தார் கண் முன்னே
மெய்க்கும் கிருத யுகத்தினையே கொணர்வேன் தெய்வ விதி இஃதே
**அகவல்

#40
விதியே வாழி விநாயகா வாழி
பதியே வாழி பரமா வாழி
சிதைவினை நீக்கும் தெய்வமே போற்றி
புது வினை காட்டும் புண்ணியா போற்றி
மதியினை வளர்க்கும் மன்னே போற்றி 5
இச்சையும் கிரியையும் ஞானமும் என்று ஆக்கு
மூல சக்தியின் முதல்வா போற்றி
பிறைமதி சூடிய பெருமாள் வாழி
நிறைவினைச் சேர்க்கும் நிர்மலன் வாழி
காலம் மூன்றையும் கடந்தான் வாழி 10
சக்தி தேவி சரணம் வாழி
வெற்றி வாழி வீரம் வாழி
பக்தி வாழி பலபல காலமும்
உண்மை வாழி ஊக்கம் வாழி
நல்ல குணங்களே நம்மிடை அமரர் 15
பதங்களாம் கண்டீர் பாரிடை மக்களே
கிருத யுகத்தினைக் கேடு இன்றி நிறுத்த
விரதம் நான் கொண்டனன் வெற்றி
தரும் சுடர் விநாயகன் தாள் இணை வாழியே
** விநாயகர் நான்மணிமாலை முற்றும்

@2 முருகன் பாட்டு
**ராகம் நாட்டைக் குறிஞ்சி தாளம் ஆதி
**பல்லவி

#0
முருகா முருகா முருகா
**சரணங்கள்

#1
வருவாய் மயில் மீதினிலே
வடிவேலுடனே வருவாய்
தருவாய் நலமும் தகவும் புகழும்
தவமும் திறமும் தனமும் கனமும்

#2
அடியார் பலர் இங்கு உளரே
அவரை விடுவித்து அருள்வாய்
முடியா மறையின் முடிவே அசுரர்
முடிவே கருதும் வடிவேலவனே

#3
சுருதிப் பொருளே வருக
துணிவே கனலே வருக
சுருதிக் கருதிக் கவலைப்படுவார்
கவலைக் கடலைக் கடியும் வடிவேல்

#4
அமராவதி வாழ்வுறவே
அருள்வாய் சரணம் சரணம்
குமரா பிணி யாவையுமே சிதறக்
குமுறும் சுடர் வேலவனே சரணம்

#5
அறிவாகிய கோயிலிலே
அருளாகியதாய் மடி மேல்
பொறி வேலுடனே வளர்வாய் அடியார்
புது வாழ்வுறவே புவி மீது அருள்வாய்

#6
குருவே பரமன் மகனே
குகையில் வளரும் கனலே
தருவாய் தொழிலும் பயனும் அமரர்
சமராதிபனே சரணம் சரணம்

@3 வேலன் பாட்டு
**ராகம் புன்னாகவராளி தாளம் திஸ்ர ஏகம்

#1
வில்லினை ஒத்த புருவம் வளர்த்தனை வேலவா அங்கு ஓர்
வெற்பு நொறுங்கிப் பொடிப்பொடியானது வேலவா
சொல்லினைத் தேனில் குழைத்து உரைப்பாள் சிறு வள்ளியைக் கண்டு
சொக்கி மரம் என நின்றனை தென்மலைக் காட்டிலே
கல்லினை ஒத்த வலிய மனம் கொண்ட பாதகன் சிங்கன்
கண் இரண்டாயிரம் காக்கைக்கு இரையிட்ட வேலவா
பல்லினைக் காட்டி வெண் முத்தைப் பழித்திடும் வள்ளியை ஒரு
பார்ப்பனக் கோலம் தரித்துக் கரம் தொட்ட வேலவா

#2
வெள் அலைக் கைகளைக் கொட்டி முழங்கும் கடலினை உடல்
வெம்பி மறுகிக் கருகிப் புகைய வெருட்டினாய்
கிள்ளை மொழிச் சிறு வள்ளி எனும் பெயர்ச் செல்வத்தை என்றும்
கேடற்ற வாழ்வினை இன்ப விளக்கை மருவினாய்
கொள்ளைகொண்டே அமராவதி வாழ்வு குலைத்தவன் பானு
கோபன் தலை பத்துக் கோடி துணுக்குறக் கோபித்தாய்
துள்ளிக் குலாவித் திரியும் சிறுவன் மானைப் போல் தினைத்
தோட்டத்திலே ஒரு பெண்ணை மணம்கொண்ட வேலவா

#3
ஆறு சுடர் முகம் கண்டு விழிக்கு இன்பம் ஆகுதே கையில்
அஞ்சல் எனும் குறி கண்டு மகிழ்ச்சி உண்டாகுதே
நீறுபடக் கொடும் பாவம் பிணி பசி யாவையும் இங்கு
நீங்கி அடியரை நித்தமும் காத்திடும் வேலவா
கூறுபடப் பல கோடி அவுணரின் கூட்டத்தைக் கண்டு
கொக்கரித்து அண்டம் குலுங்க நகைத்திடும் சேவலாய்
மாறுபடப் பல வேறு வடிவொடு தோன்றுவாள் எங்கள்
வைரவி பெற்ற பெரும் கனலே வடிவேலவா

@4 கிளி விடு தூது
**பல்லவி

#0
சொல்ல வல்லாயோ கிளியே
சொல்ல நீ வல்லாயோ
**அனுபல்லவி
வல்ல வேல் முருகன்தனை இங்கு
வந்து கலந்து மகிழ்ந்து குலாவு என்று
**சரணங்கள்

#1
தில்லை அம்பலத்தே நடனம்
செய்யும் அமரர் பிரான் அவன்
செல்வத் திருமகனை இங்கு வந்து
சேர்ந்து கலந்து மகிழ்ந்திடுவாய் என்று

#2
அல்லிக் குளத்து அருகே ஒரு நாள்
அந்திப் பொழுதினிலே அங்கு ஓர்
முல்லைச் செடியதன்பால் செய்த வினை
முற்றும் மறந்திடக் கற்றது என்னே என்று

#3
பாலைவனத்திடையே தனைக் கைப்
பற்றி நடக்கையிலே தன் கை
வேலின் மிசை ஆணை வைத்துச் சொன்ன
விந்தை மொழிகளைச் சிந்தைசெய்வாய் என்று

@5 முருகன் பாட்டு

#1
வீரத் திருவிழிப் பார்வையும் வெற்றி
வேலும் மயிலும் என் முன் நின்றே எந்த
நேரத்திலும் என்னைக் காக்குமே அனை
நீலி பராசக்தி தண் அருள் கரை
ஓரத்திலே புணை கூடுதே கந்தன்
ஊக்கத்தை என் உளம் நாடுதே மலை
வாரத்திலே விளையாடுவான் என்றும்
வானவர் துன்பத்தைச் சாடுவான்

#2
வேடர் கனியை விரும்பியே தவ
வேடம் புனைந்து திரிகுவான் தமிழ்
நாடு பெரும் புகழ் சேரவே முனி
நாதனுக்கு இ மொழி கூறுவான் சுரர்
பாடு விடிந்து மகிழ்ந்திட இருள்
பார மலைகளைச் சீறுவான் மறை
ஏடு தரித்த முதல்வனும் குரு
என்றிட மெய்ப் புகழ் ஏறுவான்

#3
தேவர் மகளை மணந்திடத் தெற்குத்
தீவில் அசுரனை மாய்த்திட்டான் மக்கள்
யாவருக்கும் தலை ஆயினான் மறை
அர்த்தம் உணர்த்தும் நல் வாயினான் தமிழ்ப்
பாவலர்க்கு இன் அருள்செய்குவான் இந்தப்
பாரில் அறமழை பெய்குவான் நெஞ்சின்
ஆவல் அறிந்து அருள் கூட்டுவான் நித்தம்
ஆண்மையும் வீரமும் ஊட்டுவான்

#4
தீ வளர்த்தே பழவேதியர் நின்றன்
சேவகத்தின் புகழ் காட்டினார் ஒளி
மீ வளரும் செம்பொன் நாட்டினார்
நின்றன் மேன்மையினால் அறம் நாட்டினார் ஐய
நீ வளரும் குரு வெற்பிலே வந்து
நின்று நின் சேவகம் பாடுவோம் வரம்
ஈவள் பராசக்தி அன்னைதான் உங்கள்
இன் அருளே என்று நாடுவோம் நின்றன்

@6 எமக்கு வேலை

#1
தோகை மேல் உலவும் கந்தன் சுடர்க் கரத்து இருக்கும் வெற்றி
வாகையே சுமக்கும் வேலை வணங்குவது எமக்கு வேலை

@7 வள்ளிப் பாட்டு – 1
**பல்லவி

#0
எந்த நேரமும் நின் மையல் ஏறுதடீ
குற வள்ளீ சிறு கள்ளீ
**சரணங்கள்

#1
நேரத்திலே மலை வாரத்திலே நதி
ஓரத்திலே உனைக் கூடி நின்றன்
வீரத் தமிழ்ச் சொல்லின் சாரத்திலே மனம்
மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டாடி குழல்
பாரத்திலே இதழ் ஈரத்திலே முலை
ஓரத்திலே அன்பு சூடி நெஞ்சம்
ஆரத் தழுவி அமர நிலை பெற்ற
தன் பயனை இன்று காண்பேன்

#2
வெள்ளை நிலா இங்கு வானத்தை மூடி
விரிந்து மொழிவது கண்டாய் ஒளிக்
கொள்ளையிலே உனைக் கூடி முயங்கிக்
குறிப்பினிலே ஒன்றுபட்டு நின்றன்
பிள்ளைக் கிளி மென் குதலையிலே மனம்
பின்னம் அறச் செல்லவிட்டு அடி
தெள்ளிய ஞானப் பெரும் செல்வமே நினைச்
சேர விரும்பினன் கண்டாய்

#3
வட்டங்களிட்டும் குளம் அகலாத
மணிப் பெரும் தெப்பத்தைப் போல நினை
விட்டுவிட்டுப் பல லீலைகள் செய்து நின்
மேனிதனை விடல் இன்றி அடி
எட்டுத் திசையும் ஒளிர்ந்திடும் காலை
இரவியைப் போன்ற முகத்தாய் முத்த
மிட்டுப் பல முத்தமிட்டுப் பல முத்த
மிட்டு உனைச் சேர்ந்திட வந்தேன்

@8 வள்ளிப் பாட்டு – 2
**ராகம் கரஹரப்ரியை தாளம்ஆதி
**பல்லவி

#0
உனையே மயல்கொண்டேன் வள்ளீ
உவமையில் அரியாய் உயிரினும் இனியாய்
**சரணம்

#1
எனை ஆள்வாய் வள்ளீ வள்ளீ
இளமயிலே என் இதய மலர் வாழ்வே
கனியே சுவையுறு தேனே
கலவியிலே அமுது அனையாய்
தனியே ஞான விழியாய் நிலவினில்
நினை மருவி வள்ளீ வள்ளீ
நீயாகிடவே வந்தேன்

@9 இறைவா இறைவா
**பல்லவி

#0
எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய் எங்கள்
இறைவா இறைவா இறைவா
**சரணங்கள்

#1
சித்தினை அசித்துடன் இணைத்தாய் அங்கு
சேரும் ஐம்பூதத்து வியன் உலகு அமைத்தாய்
அத்தனை உலகமும் வர்ணக் களஞ்சிய
மாகப் பலபல நல் அழகுகள் சமைத்தாய்

#2
முக்தி என்று ஒரு நிலை சமைத்தாய் அங்கு
முழுதினையும் உணரும் உணர்வு அமைத்தாய்
பக்தி என்று ஒரு நிலை வகுத்தாய் எங்கள்
பரமா பரமா பரமா

@10 போற்றி அகவல்

#1
போற்றி உலகு ஒரு மூன்றையும் புணர்ப்பாய்
மாற்றுவாய் துடைப்பாய் வளர்ப்பாய் காப்பாய்
கனியிலே சுவையும் காற்றிலே இயக்கமும்
கலந்தால் போல நீ அனைத்திலும் கலந்தாய்
உலகு எலாம் தானாய் ஒளிர்வாய் போற்றி 5
அன்னை போற்றி அமுதமே போற்றி
புதியதில் புதுமையாய் முதியதில் முதுமையாய்
உயிரிலே உயிராய் இறப்பிலும் உயிராய்
உண்டு எனும் பொருளில் உண்மையாய் என் உளே
நான் எனும் பொருளாய் நானையே பெருக்கித் 10
தான் என மாற்றும் சாகாச் சுடராய்
கவலை நோய் தீர்க்கும் மருந்தின் கடலாய்
பிணி இருள் கெடுக்கும் பேரொளி ஞாயிறாய்
யான் எனது இன்றி இருக்கும் நல் யோகியர்
ஞான மா மகுட நடுத் திகழ் மணியாய் 15
செய்கையாய் ஊக்கமாய் சித்தமாய் அறிவாய்
நின்றிடும் தாயே நித்தமும் போற்றி
இன்பம் கேட்டேன் ஈவாய் போற்றி
துன்பம் வேண்டேன் துடைப்பாய் போற்றி
அமுதம் கேட்டேன் அளிப்பாய் போற்றி 20
சக்தி போற்றி தாயே போற்றி
முக்தி போற்றி மோனமே போற்றி
சாவினை வேண்டேன் தவிர்ப்பாய் போற்றி

@11 சிவசக்தி

#1
இயற்கை என்று உரைப்பார் சிலர்
இணங்கும் ஐம்பூதங்கள் என்று இசைப்பார்
செயற்கையின் சக்தி என்பார் உயிர்த்
தீ என்பர் அறிவு என்பர் ஈசன் என்பர்
வியப்புறு தாய் நினக்கே இங்கு
வேள்விசெய்திடும் எங்கள் ஓம் என்னும்
நயப்படு மது உண்டே சிவ
நாட்டியம் காட்டி நல் அருள்புரிவாய்

#2
அன்புறு சோதி என்பார் சிலர்
ஆரிருள் காளி என்று உனைப் புகழ்வார்
இன்பம் என்று உரைத்திடுவார் சிலர்
எண்ணரும் துன்பம் என்று உனை இசைப்பார்
புன் பலி கொண்டுவந்தோம் அருள்
பூண்டு எமைத் தேவர்தம் குலத்து இடுவாய்
மின்படு சிவசக்தி எங்கள்
வீரை நின் திருவடி சரண்புகுந்தோம்

#3
உண்மையில் அமுது ஆவாய் புண்கள்
ஒழித்திடுவாய் களி உதவிடுவாய்
வண்மை கொள் உயிர்ச் சுடராய் இங்கு
வளர்ந்திடுவாய் என்றும் மாய்வதிலாய்
ஒண்மையும் ஊக்கமும்தான் என்றும்
ஊறிடும் திருவருள் சுனை ஆவாய்
அண்மையில் என்றும் நின்றே எம்மை
ஆதரித்து அருள்செய்யும் விரதமுற்றாய்

#4
தெளிவுறும் அறிவினை நாம் கொண்டு
சேர்த்தனம் நினக்கு அது சோமரசம்
ஒளியுறும் உயிர்ச் செடியில் இதை
ஓங்கிடும் அதி வலிதனில் பிழிந்தோம்
களியுறக் குடித்திடுவாய் நின்றன்
களிநடம் காண்பதற்கு உளம் கனிந்தோம்
குளிர் சுவைப் பாட்டு இசைத்தே சுரர்
குலத்தினில் சேர்ந்திடல் விரும்புகின்றோம்

#5
அச்சமும் துயரும் என்றே இரண்டு
அசுரர் வந்து எமை இங்கு சூழ்ந்து நின்றார்
துச்சம் இங்கு இவர் படைகள் பல
தொல்லைகள் கவலைகள் சாவுகளாம்
இச்சையுற்று இவர் அடைந்தார் எங்கள்
இன் அமுதைக் கவர்ந்து ஏகிடவே
பிச்சை இங்கு எமக்கு அளித்தாய் ஒரு
பெருநகர் உடல் எனும் பெயரினதாம்

#6
கோடி மண்டபம் திகழும் திறல்
கோட்டை இங்கு இதை அவர் பொழுது அனைத்தும்
நாடி நின்று இடர் புரிவார் உயிர்
நதியினைத் தடுத்து எமை நலித்திடுவார்
சாடு பல் குண்டுகளால் ஒளி
சார் மதிக் கூடங்கள் தகர்த்திடுவார்
பாடி நின்று உனைப் புகழ்வோம் எங்கள்
பகைவரை அழித்து எமைக் காத்திடுவாய்

#7
நின் அருள் வேண்டுகின்றோம் எங்கள்
நீதியும் தர்மமும் நிலைப்பதற்கே
பொன் அவிர் கோயில்களும் எங்கள்
பொற்பு உடை மாதரும் மதலையரும்
அன்ன நல் அணி வயல்கள் எங்கள்
ஆடுகள் மாடுகள் குதிரைகளும்
இன்னவை காத்திடவே அன்னை
இணை மலர்த் திருவடி துணைபுகுந்தோம்

#8
எம் உயிர் ஆசைகளும் எங்கள்
இசைகளும் செயல்களும் துணிவுகளும்
செம்மையுற்றிட அருள்வாய் நின்றன்
சேவடி அடைக்கலம் புகுந்துவிட்டோம்
மும்மையின் உடைமைகளும் திரு
முன்னர் இட்டு அஞ்சலி செய்து நிற்போம்
அம்மை நல் சிவசக்தி எமை
அமரர்தம் நிலையினில் ஆக்கிடுவாய்

@12 காணி நிலம் வேண்டும்

#1
காணி நிலம் வேண்டும் பராசக்தி
காணி நிலம் வேண்டும் அங்கு
தூணில் அழகியதாய் நன் மாடங்கள்
துய்ய நிறத்தினதாய் அந்தக்
காணி நிலத்திடையே ஓர் மாளிகை
கட்டித் தர வேண்டும் அங்கு
கேணி அருகினிலே தென்னை மரம்
கீற்றும் இளநீரும்

#2
பத்துப் பன்னிரண்டு தென்னை மரம்
பக்கத்திலே வேணும் நல்ல
முத்துச் சுடர் போலே நிலாவொளி
முன்பு வர வேணும் அங்கு
கத்தும் குயில் ஓசை சற்றே வந்து
காதில் பட வேணும் என்றன்
சித்தம் மகிழ்ந்திடவே நன்றாய் இளம்
தென்றல் வர வேணும்

#3
பாட்டுக் கலந்திடவே அங்கே ஒரு
பத்தினிப் பெண் வேணும் எங்கள்
கூட்டுக் களியினிலே கவிதைகள்
கொண்டு தர வேணும் அந்தக்
காட்டு வெளியினிலே அம்மா நின்றன்
காவலுற வேணும் என்றன்
பாட்டுத் திறத்தாலே இவ் வையத்தைப்
பாலித்திட வேணும்

@13 நல்லதோர் வீணை

#1
நல்லதோர் வீணை செய்தே அதை
நலம் கெடப் புழுதியில் எறிவதுண்டோ
சொல்லடி சிவசக்தி எனைச்
சுடர் மிகும் அறிவுடன் படைத்துவிட்டாய்
வல்லமை தாராயோ இந்த
மாநிலம் பயனுற வாழ்வதற்கே
சொல்லடி சிவசக்தி நிலச்
சுமை என வாழ்ந்திடப் புரிகுவையோ

#2
விசையுறு பந்தினைப் போல் உள்ளம்
வேண்டியபடி செலும் உடல் கேட்டேன்
நசை அறு மனம் கேட்டேன் நித்தம்
நவம் எனச் சுடர் தரும் உயிர் கேட்டேன்
தசையினைத் தீ சுடினும் சிவ
சக்தியைப் பாடும் நல் அகம் கேட்டேன்
அசைவறு மதி கேட்டேன் இவை
அருள்வதில் உனக்கு எதும் தடை உளதோ

@14 மஹாசக்திக்கு விண்ணப்பம்

#1
மோகத்தைக் கொன்றுவிடு அல்லால் என்றன்
மூச்சை நிறுத்திவிடு
தேகத்தைச் சாய்த்துவிடு அல்லால் அதில்
சிந்தனை மாய்த்துவிடு
யோகத்து இருத்திவிடு அல்லால் என்றன்
ஊனைச் சிதைத்துவிடு
ஏகத்து இருந்து உலகம் இங்கு உள்ள
யாவையும் செய்பவளே

#2
பந்தத்தை நீக்கிவிடு அல்லால் உயிர்ப்
பாரத்தைப் போக்கிவிடு
சிந்தை தெளிவாக்கு அல்லால் இதைச்
செத்த உடலாக்கு
இந்தப் பதர்களையே நெல்லாம் என
எண்ணி இருப்பேனோ
எந்தப் பொருளிலுமே உள்ளே நின்று
இயங்கி இருப்பவளே

#3
உள்ளம் குளிராதோ பொய் ஆணவ
ஊனம் ஒழியாதோ
கள்ளம் உருகாதோ அம்மா பக்திக்
கண்ணீர் பெருகாதோ
வெள்ளக் கருணையிலே இ நாய் சிறு
வேட்கை தவிராதோ
விள்ளற்கு அரியவளே அனைத்திலும்
மேவி இருப்பவளே

@15 அன்னையை வேண்டுதல்

#1
எண்ணிய முடிதல் வேண்டும் நல்லவே எண்ணல் வேண்டும்
திண்ணிய நெஞ்சம் வேண்டும் தெளிந்த நல் அறிவு வேண்டும்
பண்ணிய பாவம் எல்லாம் பரிதி முன் பனியே போலே
நண்ணிய நின் முன் இங்கு நசித்திட வேண்டும் அன்னாய்

@16 பூலோக குமாரி
**பல்லவி

#0
பூலோக குமாரி ஹே அம்ருத நாரி
**அனுபல்லவி
ஆலோக ஸ்ருங்காரி அம்ருத கலச குச பாரே
கால பய குடாரி காம வாரி கன லதா ரூப கர்வ திமிராரே
**சரணம்

#1
பாலே ரஸ ஜாலே பகவதி ப்ரஸீத காலே
நீல ரத்ன மய நேத்ர விசாலே நித்ய யுவதி பத நீரஜ மாலே
லீலா ஜ்வாலா நிர்மிதவாணீ நிரந்தரே நிகில லோகேசாநி
நிருபம ஸுந்தரி நித்யகல்யாணி நிஜம் மாம் குரு ஹே மன்மத ராணி

@17 மஹா சக்தி வெண்பா

#1
தன்னை மறந்து சகல உலகினையும்
மன்ன நிதம் காக்கும் மஹாசக்தி அன்னை
அவளே துணை என்று அனவரதம் நெஞ்சம்
துவளாது இருத்தல் சுகம்

#2
நெஞ்சில் கவலை நிதமும் பயிராக்கி
அஞ்சி உயிர் வாழ்தல் அறியாமை தஞ்சம் என்றே
வையம் எலாம் காக்கும் மஹாசக்தி நல் அருளை
ஐயம் அறப் பற்றல் அறிவு

#3
வையகத்துக்கு இல்லை மனமே நினக்கு நலம்
செய்யக் கருதி இவை செப்புவேன் பொய் இல்லை
எல்லாம் புரக்கும் இறை நமையும் காக்கும் என்ற
சொல்லால் அழியும் துயர்

#4
எண்ணிற்கு அடங்காமல் எங்கும் பரந்தனவாய்
விண்ணில் சுடர்கின்ற மீனை எல்லாம் பண்ணியதோர்
சக்தியே நம்மை சமைத்தது காண் நூறாண்டு
பக்தியுடன் வாழும்படிக்கு

@18 ஓம் சக்தி

#1
நெஞ்சுக்கு நீதியும் தோளுக்கு வாளும் நிறைந்த சுடர் மணிப் பூண்
பஞ்சுக்கு நேர் பல துன்பங்களாம் இவள் பார்வைக்கு நேர் பெரும் தீ
வஞ்சனை இன்றிப் பகை இன்றிச் சூது இன்றி வையக மாந்தர் எல்லாம்
தஞ்சம் என்றே உரைப்பீர் அவள் பேர் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம்

#2
நல்லதும் தீயதும் செய்திடும் சக்தி நலத்தை நமக்கு இழைப்பாள்
அல்லது நீங்கும் என்றே உலகு ஏழும் அறைந்திடுவாய் முரசே
சொல்லத் தகுந்த பொருள் அன்று காண் இங்கு சொல்லும் அவர்தமையே
அல்லல் கெடுத்து அமரர்க்கு இணையாக்கிடும் ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம்

#3
நம்புவதே வழி என்ற மறைதன்னை நாம் இன்று நம்பிவிட்டோம்
கும்பிட்டு எந்நேரமும் சக்தி என்றால் உனைக் கும்பிடுவேன் மனமே
அம்புக்கும் தீக்கும் விடத்துக்கும் நோவுக்கும் அச்சம் இல்லாதபடி
உம்பர்க்கும் இம்பர்க்கும் வாழ்வு தரும் பதம் ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம்

#4
பொன்னைப் பொழிந்திடு மின்னை வளர்த்திடு போற்றி உனக்கு இசைத்தோம்
அன்னை பராசக்தி என்று உரைத்தோம் தளை அத்தனையும் களைந்தோம்
சொன்னபடிக்கு நடந்திடுவாய் மனமே தொழில் வேறு இல்லை காண்
இன்னும் அதே உரைப்போம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம்

#5
வெள்ளை மலர் மிசை வேதக் கருப்பொருளாக விளங்கிடுவாய்
தெள்ளு கலைத் தமிழ் வாணி நினக்கு ஒரு விண்ணப்பம் செய்திடுவேன்
எள்ளத்தனை பொழுதும் பயன் இன்றி இராது என்றன் நாவினிலே
வெள்ளம் எனப் பொழிவாய் சக்தி வேல் சக்தி வேல் சக்தி வேல் சக்தி வேல்

@19 பராசக்தி

#1
கதைகள் சொல்லிக் கவிதை எழுது என்பார் காவியம் பல நீண்டன கட்டு என்பார்
விதவிதப்படு மக்களின் சித்திரம் மேவி நாடகச் செய்யுளை வேவு என்பார்
இதயமோ எனில் காலையும் மாலையும் எந்த நேரமும் வாணியைக் கூவுங்கால்
எதையும் வேண்டிலது அன்னை பராசக்தி இன்பம் ஒன்றினைப் பாடுதல் அன்றியே

#2
நாட்டு மக்கள் பிணியும் வறுமையும் நையப் பாடு என்று ஒரு தெய்வம் கூறுமே
கூட்டி மானுடச் சாதியை ஒன்று எனக் கொண்டு வையம் முழுதும் பயனுறப்
பாட்டிலே அறம் காட்டு எனும் ஓர் தெய்வம் பண்ணில் இன்பமும் கற்பனை விந்தையும்
ஊட்டி எங்கும் உவகை பெருகிட ஓங்கும் இன் கவி ஓது எனும் வேறு ஒன்றே

#3
நாட்டு மக்கள் நலமுற்று வாழவும் நானிலத்தவர் மேல் நிலை எய்தவும்
பாட்டிலே தனி இன்பத்தை நாட்டவும் பண்ணிலே களி கூட்டவும் வேண்டி நான்
மூட்டும் அன்புக் கனலொடு வாணியை முன்னுகின்ற பொழுதில் எலாம் குரல்
காட்டி அன்னை பராசக்தி ஏழையேன் கவிதை யாவும் தனக்கெனக் கேட்கின்றாள்

#4
மழை பொழிந்திடும் வண்ணத்தைக் கண்டு நான் வான் இருண்டு கரும் புயல் கூடியே
இழையும் மின்னல் சரேலென்று பாயவும் ஈர வாடை இரைந்து ஒலி செய்யவும்
உழை எலாம் இடையின்றி இவ் வான நீர் ஊற்றும் செய்தி உரைத்திட வேண்டுங்கால்
மழையும் காற்றும் பராசக்தி செய்கை காண் வாழ்க தாய் என்று பாடும் என் வாணியே

#5
சொல்லினுக்கு எளிதாகவும் நின்றிடாள் சொல்லை வேறிடம் செல்ல வழிவிடாள்
அல்லினுக்குள் பெரும் சுடர் காண்பவர் அன்னை சக்தியின் மேனி நலம் கண்டார்
கல்லினுக்குள் அறிவொளி காணுங்கால் கால வெள்ளத்திலே நிலை காணுங்கால்
புல்லினில் வயிரப் படை காணுங்கால் பூதலத்தில் பராசக்தி தோன்றுமே

@20 சக்திக் கூத்து
**ராகம் பியாக்
**பல்லவி

#0
தகத் தகத் தகத் தகதக என்று ஆடோமோ சிவ
சக்தி சக்தி சக்தி சக்தி என்று பாடோமோ
**சரணங்கள்

#1
அகத்து அகத்து அகத்தினிலே உள் நின்றாள் அவள்
அம்மை அம்மை எம்மை நாடு பொய் வென்றாள்
தகத்தக நமக்கு அருள்புரிவாள் தாள் ஒன்றே
சரணம் என்று வாழ்த்திடுவோம் நாம் என்றே

#2
புகப்புகப் புக இன்பமடா போது எல்லாம்
புறத்தினிலே தள்ளிடுவாய் சூது எல்லாம்
குகைக்குள் அங்கே இருக்குதடா தீ போலே அது
குழந்தையதன் தாய் அடிக் கீழ் சேய் போலே

#3
மிகத் தகைப்படு களியினிலே மெய் சோர உன்
வீரம் வந்து சோர்வை வென்று கைதேர
சகத்தினில் உள்ள மனிதர் எல்லாம் நன்றுநன்று என நாம்
சதிருடனே தாளம் இசை இரண்டும் ஒன்று என

#4
இந்திரனார் உலகினிலே நல் இன்பம்
இருக்குது என்பார் அதனை இங்கே கொண்டு எய்தி
மந்திரம் போல் வேண்டுமடா சொல் இன்பம் நல்ல
மதமுறவே அமுத நிலை கண்டு எய்தி

@21 சக்தி

#1
துன்பம் இலாத நிலையே சக்தி தூக்கம் இலாக் கண் விழிப்பே சக்தி
அன்பு கனிந்த கனிவே சக்தி ஆண்மை நிறைந்த நிறைவே சக்தி
இன்பம் முதிர்ந்த முதிர்வே சக்தி எண்ணத்து இருக்கும் எரியே சக்தி
முன்பு நிற்கின்ற தொழிலே சக்தி முக்தி நிலையின் முடிவே சக்தி

#2
சோம்பர் கெடுக்கும் துணிவே சக்தி சொல்லில் விளங்கும் சுடரே சக்தி
தீம் பழம்தன்னில் சுவையே சக்தி தெய்வத்தை எண்ணும் நினைவே சக்தி
பாம்பை அடிக்கும் படையே சக்தி பாட்டினில் வந்த களியே சக்தி
சாம்பரைப் பூசி மலை மிசை வாழும் சங்கரன் அன்புத் தழலே சக்தி

#3
வாழ்வு பெருக்கும் மதியே சக்தி மாநிலம் காக்கும் மதியே சக்தி
தாழ்வு தடுக்கும் சதிரே சக்தி சஞ்சலம் நீக்கும் தவமே சக்தி
வீழ்வு தடுக்கும் விறலே சக்தி விண்ணை அளக்கும் விரிவே சக்தி
ஊழ்வினை நீக்கும் உயர்வே சக்தி உள்ளத்து ஒளிரும் உயர்வே சக்தி

@22 வையம் முழுதும்
**கண்ணிகள்

#1
வையம் முழுதும் படைத்து அளிக்கின்ற மஹாசக்திதன் புகழ் வாழ்த்துகின்றோம்
செய்யும் வினைகள் அனைத்திலுமே வெற்றி சேர்ந்திட நல் அருள்செய்க என்றே

#2
பூதங்கள் ஐந்தில் இருந்து எங்கும் கண்ணில் புலப்படும் சக்தியைப் போற்றுகின்றோம்
வேதங்கள் சொன்னபடிக்கு மனிதரை மேன்மையுறச் செய்தல் வேண்டும் என்றே

#3
வேகம் கவர்ச்சி முதலிய பல் வினை மேவிடும் சக்தியை மேவுகின்றோம்
ஏக நிலையில் இருக்கும் அமிர்தத்தை யாங்கள் அறிந்திட வேண்டும் என்றே

#4
உயிர் எனத் தோன்றி உணவு கொண்டே வளர்ந்து ஓங்கிடும் சக்தியை ஓதுகின்றோம்
பயிரினைக் காக்கும் மழை என எங்களைப் பாலித்து நித்தம் வளர்க்க என்றே

#5
சித்தத்திலே நின்று சேர்வது உணரும் சிவசக்திதன் புகழ் செப்புகின்றோம்
இத் தரை மீதினில் இன்பங்கள் யாவும் எமக்குத் தெரிந்திடல் வேண்டும் என்றே

#6
மாறுதல் இன்றிப் பராசக்திதன் புகழ் வையம் மிசை நித்தம் பாடுகின்றோம்
நூறு வயது புகழுடன் வாழ்ந்து உயர் நோக்கங்கள் பெற்றிட வேண்டும் என்றே

#7
ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி என்று உரைசெய்திடுவோம்
ஓம் சக்தி என்பவர் உண்மை கண்டார் சுடர் ஒண்மை கொண்டார் உயிர் வண்மை கொண்டார்

@23 சக்தி விளக்கம்

#1
ஆதிப் பரம்பொருளின் ஊக்கம் அதை அன்னை எனப் பணிதல் ஆக்கம்
சூது இல்லை காணும் இந்த நாட்டீர் மற்றத் தொல்லை மதங்கள் செய்யும் தூக்கம்

#2
மூலப் பழம்பொருளின் நாட்டம் இந்த மூன்று புவியும் அதன் ஆட்டம்
காலப் பெரும் களத்தின் மீதே எங்கள் காளி நடம் உலகக் கூட்டம்

#3
காலை இளவெயிலின் காட்சி அவள் கண் ஒளி காட்டுகின்ற மாட்சி
நீல விசும்பினிடை இரவில் சுடர் நேமி அனைத்தும் அவள் ஆட்சி

#4
நாரணன் என்று பழவேதம் சொல்லும் நாயகன் சக்தி திருப்பாதம்
சேரத் தவம் புரிந்து பெறுவார் இங்கு செல்வம் அறிவு சிவபோதம்

#5
ஆதி சிவனுடைய சக்தி எங்கள் அன்னை அருள் பெறுதல் முக்தி
மீதி உயிர் இருக்கும்போதே அதை வெல்லல் சுகத்தினுக்கு யுக்தி

#6
பண்டை விதியுடைய தேவி வெள்ளைப் பாரதி அன்னை அருள் மேவி
கண்ட பொருள் விளக்கும் நூல்கள் பல கற்றல் இல்லாதவன் ஓர் பாவி

#7
மூர்த்திகள் மூன்று பொருள் ஒன்று அந்த மூலப் பொருள் ஒளியின் குன்று
நேர்த்தி திகழும் அந்த ஒளியை எந்த நேரமும் போற்று சக்தி என்று

@24 சக்திக்கு ஆத்ம சமர்ப்பணம்
**ராகம் பூபாளம் தாளம் சதுஸ்ர ஏகம்

#1
கையைச்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சாதனைகள் யாவினையும் கூடும் கையைச்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சக்தியுற்றுக் கல்லினையும் சாடும்

#2
கண்ணைச்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சக்தி வழியதனைக் காணும் கண்ணைச்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சத்தியமும் நல் அருளும் பூணும்

#3
செவி
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு சிவ
சக்தி சொலும் மொழியது கேட்கும் செவி
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சக்தி திருப்பாடலினை வேட்கும்

#4
வாய்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு சிவ
சக்தி புகழினை அது முழங்கும் வாய்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சக்தி நெறி யாவினையும் வழங்கும்

#5
சிவ
சக்திதனை நாசி நித்தம் முகரும் அதைச்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு சிவ
சக்தி திருச்சுவையினை நுகரும் சிவ
சக்திதனக்கே எமது நாக்கு

#6
மெய்யைச்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு சிவ
சக்தி தரும் திறன் அதில் ஏறும் மெய்யைச்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சாதல் அற்ற வழியினைத் தேறும்

#7
கண்டம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சந்ததமும் நல் அமுதைப் பாடும் கண்டம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சக்தியுடன் என்றும் உறவாடும்

#8
தோள்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
தாரணியும் மேலுலகும் தாங்கும் தோள்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சக்தி பெற்று மேரு என ஓங்கும்

#9
நெஞ்சம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சக்தியுற நித்தம் விரிவாகும் நெஞ்சம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அதைத்
தாக்க வரும் வாள் ஒதுங்கிப் போகும்

#10
சிவ
சக்திதனக்கே எமது வயிறு அது
சாம்பரையும் நல்ல உணவாக்கும் சிவ
சக்திதனக்கே எமது வயிறு அது
சக்தி பெற உடலினைக் காக்கும்

#11
இடை
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு நல்ல
சக்தி உள்ள சந்ததிகள் தோன்றும் இடை
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு நின்றன்
சாதி முற்றும் நல் அறத்தில் ஊன்றும்

#12
கால்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சாடி எழு கடலையும் தாவும் கால்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சஞ்சலம் இல்லாமல் எங்கும் மேவும்

#13
மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சஞ்சலங்கள் தீர்ந்து ஒருமை கூடும் மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அதில்
சாத்துவிகத் தன்மையினைச் சூடும்

#14
மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சக்தி அற்ற சிந்தனைகள் தீரும் மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அதில்
சாரும் நல்ல உறுதியும் சீரும்

#15
மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சக்தி சக்தி சக்தி என்று பேசும் மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அதில்
சார்ந்திருக்கும் நல்லுறவும் தேசும்

#16
மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சக்தி நுட்பம் யாவினையும் நாடும் மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சக்தி சக்தி என்று குதித்து ஆடும்

#17
மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சக்தியினை எத் திசையும் சேர்க்கும் மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
தான் விரும்பில் மா மலையைப் பேர்க்கும்

#18
மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அது
சந்தமும் சக்திதனைச் சூழும் மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு அதில்
சாவு பெறும் தீவினையும் ஊழும்

#19
மனம்
சக்திதனக்கே உரிமையாக்கு எதைத்
தான் விரும்பினாலும் வந்து சாரும் மனம்
சக்திதனக்கே உரிமையாக்கு உடல்
தன்னில் உயர் சக்தி வந்து சேரும்

#20
மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு இந்தத்
தாரணியில் நூறு வயது ஆகும் மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு உன்னைச்
சார வந்த நோய் அழிந்துபோகும்

#21
மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு தோள்
சக்தி பெற்று நல்ல தொழில் செய்யும் மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு எங்கும்
சக்தி அருள் மாரி வந்து பெய்யும்

#22
மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு சிவ
சக்தி நடை யாவும் நன்கு பழகும் மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு முகம்
சார்ந்து இருக்கும் நல் அருளும் அழகும்

#23
மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு உயர்
சாத்திரங்கள் யாவும் நன்கு தெரியும் மனம்
சக்திதனக்கே கருவியாக்கு நல்ல
சத்திய விளக்கு நித்தம் எரியும்

#24
சித்தம்
சக்திதனக்கே உரிமையாக்கு நல்ல
தாள வகை சந்த வகை காட்டும் சித்தம்
சக்திதனக்கே உரிமையாக்கு அதில்
சாரும் நல்ல வார்த்தைகளும் பாட்டும்

#25
சித்தம்
சக்திதனக்கே உரிமையாக்கு அறு
சக்தியை எல்லோர்க்கும் உணர்வுறுத்தும் சித்தம்
சக்திதனக்கே உரிமையாக்கு
சக்தி புகழ் திக்கு அனைக்கும் நிறுத்தும்

#26
சித்தம்
சக்திதனக்கே உரிமையாக்கு அது
சக்தி சக்தி என்று குழல் ஊதும் சித்தம்
சக்திதனக்கே உரிமையாக்கு அதில்
சார்வது இல்லை அச்சமுடன் சூதும்

#27
சித்தம்
சக்திதனக்கே உரிமையாக்கு அது
சக்தி என்று வீணைதனில் பேசும் சித்தம்
சக்திதனக்கே உரிமையாக்கு அது
சக்தி பரிமளம் இங்கு வீசும்

#28
சித்தம்
சக்திதனக்கே உரிமையாக்கு அது
சக்தி என்று தாளமிட்டு முழக்கும் சித்தம்
சக்திதனக்கே உரிமையாக்கு அது
சஞ்சலங்கள் யாவினையும் அழிக்கும்

#29
சித்தம்
சக்திதனக்கே உரிமையாக்கு அது
சக்தி வந்து கோட்டைகட்டி வாழும் சித்தம்
சக்திதனக்கே உரிமையாக்கு அது
சக்தி அருள் சித்திரத்தில் ஆழும்

#30
மதி
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அது
சங்கடங்கள் யாவினையும் உடைக்கும் மதி
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அங்கு
சத்தியமும் நல் அறமும் கிடைக்கும்

#31
மதி
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அது
சார வரும் தீமைகளை விலக்கும் மதி
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அது
சஞ்சலப் பிசாசுகளைக் கலக்கும்

#32
மதி
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அது
சக்தி செய்யும் விந்தைகளைத் தேடும் மதி
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அது
சக்தி உறைவிடங்களை நாடும்

#33
மதி
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அது
தர்க்கம் எனும் காட்டில் அச்சம் நீக்கும் மதி
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அதில்
தள்ளிவிடும் பொய் நெறியும் தீங்கும்

#34
மதி
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அதில்
சஞ்சலத்தின் தீய இருள் விலகும் மதி
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அதில்
சக்தி ஒளி நித்தமும் நின்று இலகும்

#35
மதி
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அதில்
சார்வதில்லை ஐயம் எனும் பாம்பு மதி
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அதில்
தான் முளைக்கும் முக்தி விதைக் காம்பு

#36
மதி
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அது
தாரணியில் அன்பு நிலைநாட்டும் மதி
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அது
சர்வ சிவசக்தியினைக் காட்டும்

#37
மதி
சக்திதனக்கே அடிமையாக்கு அது
சக்தி திருவருளினைச் சேர்க்கும் மதி
சக்திதனக்கே அடிமையாக்கு அது
தாமதப் பொய்த் தீமைகளைப் போக்கும்

#38
மதி
சக்திதனக்கே அடிமையாக்கு அது
சத்தியத்தின் வெல் கொடியை நாட்டும் மதி
சக்திதனக்கே அடிமையாக்கு அது
தாக்க வரும் பொய்ப் புலியை ஓட்டும்

#39
மதி
சக்திதனக்கே அடிமையாக்கு அது
சத்திய நல் இரவியைக் காட்டும் மதி
சக்திதனக்கே அடிமையாக்கு அதில்
சார வரும் புயல்களை வாட்டும்

#40
மதி
சக்திதனக்கே அடிமையாக்கு அது
சக்தி விரதத்தை என்றும் பூணும் மதி
சக்தி விரதத்தை என்றும் காத்தால் சிவ
சக்தி தரும் இன்பமும் நல் ஊணும்

#41
மதி
சக்திதனக்கே அடிமையாக்கு தெளி
தந்து அமுதப் பொய்கை என ஒளிரும் மதி
சக்திதனக்கே அடிமையாக்கு அது
சந்ததமும் இன்பமுற மிளிரும்

#42
அகம்
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அது
தன்னை ஒரு சக்தி என்று தேரும் அகம்
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அது
தாமதமும் ஆணவமும் தீரும்

#43
அகம்
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அது
தன்னை அவள் கோயில் என்று காணும் அகம்
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அது
தன்னை எண்ணித் துன்பமுற நாணும்

#44
அகம்
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அது
சக்தி எனும் கடலில் ஓர் திவலை அகம்
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு சிவ
சக்தி உண்டு நமக்கு இல்லை கவலை

#45
அகம்
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அதில்
சக்தி சிவநாதம் நித்தம் ஒலிக்கும் அகம்
சக்திதனக்கே உடைமையாக்கு அது
சக்தி திருமேனி ஒளி ஜ்வலிக்கும்

#46
சிவ
சக்தி என்றும் வாழி என்று பாடு சிவ
சக்தி சக்தி என்று குதித்து ஆடு சிவ
சக்தி என்றும் வாழி என்று பாடு சிவ
சக்தி சக்தி என்று விளையாடு

@25 சக்தி திருப்புகழ்

#1
சக்தி சக்தி சக்தீ சக்தீ சக்தீ சக்தீ என்று ஓது
சக்தி சக்தி சக்தீ என்பார் சாகார் என்றே நின்று ஓது

#2
சக்தி சக்தி என்றே வாழ்தல் சால்பாம் நம்மைச் சார்ந்தீரே
சக்தி சக்தி என்றீராகில் சாகா உண்மை சேர்ந்தீரே

#3
சக்தி சக்தி என்றால் சக்தி தானே சேரும் கண்டீரே
சக்தி சக்தி என்றால் வெற்றி தானே நேரும் கண்டீரே

#4
சக்தி சக்தி என்றே செய்தால் தானே செய்கை நேராகும்
சக்தி சக்தி என்றால் அஃது தானே முத்தி வேர் ஆகும்

#5
சக்தி சக்தி சக்தீ சக்தீ என்றே ஆடோமோ
சக்தி சக்தி சக்தீ என்றே தாளம் கொட்டிப் பாடோமோ

#6
சக்தி சக்தி என்றால் துன்பம் தானே தீரும் கண்டீரே
சக்தி சக்தி என்றால் இன்பம் தானே சேரும் கண்டீரே

#7
சக்தி சக்தி என்றால் செல்வம் தானே ஊறும் கண்டீரோ
சக்தி சக்தி என்றால் கல்வி தானே தேறும் கண்டீரோ

#8
சக்தி சக்தி சக்தீ சக்தீ சக்தீ சக்தீ வாழீ நீ
சக்தி சக்தி சக்தீ சக்தீ சக்தீ சக்தீ வாழீ நீ

#9
சக்தி சக்தி வாழீ என்றால் சம்பத்து எல்லாம் நேராகும்
சக்தி சக்தி என்றால் சக்திதாசன் என்றே பேர் ஆகும்

@26 சிவசக்தி புகழ்
**ராகம் தன்யாசி தாளம் சதுஸ்ர ஏகம்

#1
ஓம் சக்தி சக்தி சக்தி என்று சொல்லு கெட்ட
சஞ்சலங்கள் யாவினையும் கொல்லு
சக்தி சக்தி சக்தி என்று சொல்லி அவள்
சந்நிதியிலே தொழுது நில்லு

#2
ஓம் சக்தி மிசை பாடல் பல பாடு ஓம்
சக்தி சக்தி என்று தாளம் போடு
சக்தி தரும் செய்கை நிலம்தனிலே சிவ
சக்தி வெறிகொண்டு களித்து ஆடு

#3
ஓம் சக்திதனையே சரணம்கொள்ளு என்றும்
சாவினுக்கு ஓர் அச்சம் இல்லை தள்ளு
சக்தி புகழாம் அமுதை அள்ளு மது
தன்னில் இனிப்பு ஆகும் அந்தக் கள்ளு

#4
ஓம் சக்தி செய்யும் புதுமைகள் பேசு நல்ல
சக்தி அற்ற பேடிகளை ஏசு
சக்தி திருக்கோயில் உள்ளம் ஆக்கி அவள்
தந்திடும் நல் குங்குமத்தைப் பூசு

#5
ஓம் சக்தியினைச் சேர்ந்தது இந்தச் செய்கை இதைச்
சார்ந்து நிற்பதே நமக்கு ஒர் உய்கை
சக்தி எனும் இன்பம் உள்ள பொய்கை அதில்
தன் அமுத மாரி நித்தம் பெய்கை

#6
ஓம் சக்தி சக்தி சக்தி என்று நாட்டு சிவ
சக்தி அருள் பூமிதனில் காட்டு
சக்தி பெற்ற நல்ல நிலை நிற்பார் புவிச்
சாதிகள் எல்லாம் அதனைக் கேட்டு

#7
ஓம் சக்தி சக்தி சக்தி என்று முழங்கு அவள்
தந்திரம் எல்லாம் உலகில் வழங்கு
சக்தி அருள் கூடிவிடுமாயின் உயிர்
சந்ததமும் வாழும் நல்ல கிழங்கு

#8
ஓம் சக்தி செய்யும் தொழில்களை எண்ணு நித்தம்
சக்தி உள்ள தொழில் பல பண்ணு
சக்திகளையே இழந்துவிட்டால் இங்கு
சாவினையும் நோவினையும் உண்ணு

#9
ஓம் சக்தி அருளால் உலகில் ஏறு ஒரு
சங்கடம் வந்தால் இரண்டு கூறு
சக்தி சில சோதனைகள் செய்தால் அவள்
தண் அருள் என்றே மனது தேறு

#10
ஓம் சக்தி துணை என்று நம்பி வாழ்த்து சிவ
சக்திதனையே அகத்தில் ஆழ்த்து
சக்தியும் சிறப்பும் மிகப் பெறுவாய் சிவ
சக்தி அருள் வாழ்க என்று வாழ்த்து

@27 பேதை நெஞ்சே

#1
இன்னும் ஒரு முறை சொல்வேன் பேதை நெஞ்சே
எதற்கும் இனி உளைவதிலே பயன் ஒன்று இல்லை
முன்னர் நமது இச்சையினால் பிறந்தோமில்லை
முதல் இறுதி இடை நமது வசத்தில் இல்லை
மன்னும் ஒரு தெய்வத்தின் சக்தியாலே
வையகத்தில் பொருள் எல்லாம் சலித்தல் கண்டாய்
பின்னை ஒரு கவலையும் இங்கு இல்லை நாளும்
பிரியாதே விடுதலையைப் பிடித்துக்கொள்வாய்

#2
நினையாத விளைவு எல்லாம் விளைந்து கூடி
நினைத்த பயன் காண்பது அவள் செய்கை அன்றோ
மனமார உண்மையினைப் புரட்டலாமோ
மஹாசக்தி செய்த நன்றி மறக்கலாமோ
எனை ஆளும் மா தேவி வீரர் தேவி
இமையவரும் தொழும் தேவி எல்லைத் தேவி
மனை வாழ்வு பொருள் எல்லாம் வகுக்கும் தேவி
மலரடியே துணை என்று வாழ்த்தாய் நெஞ்சே

#3
சக்தி என்று புகழ்ந்திடுவோம் முருகன் என்போம்
சங்கரன் என்று உரைத்திடுவோம் கண்ணன் என்போம்
நித்தியம் இங்கு அவள் சரணே நிலை என்று எண்ணி
நினக்கு உள்ள குறைகள் எல்லாம் தீர்க்கச் சொல்லி
பக்தியினால் பெருமை எல்லாம் கொடுக்கச் சொல்லி
பசி பிணிகள் இல்லாமல் காக்கச் சொல்லி
உத்தம நல் நெறிகளிலே சேர்க்கச் சொல்லி
உலகளந்தநாயகி தாள் உரைப்பாய் நெஞ்சே

#4
செல்வங்கள் கேட்டால் நீ கொடுக்க வேண்டும்
சிறுமைகள் என்னிடம் இருந்தால் விடுக்க வேண்டும்
கல்வியிலே மதியினை நீ தொடுக்க வேண்டும்
கருணையினால் ஐயங்கள் கெடுக்க வேண்டும்
தொல்லை தரும் அகப்பேயைத் தொலைக்க வேண்டும்
துணை என்று நின் அருளைத் தொடரச் செய்தே
நல்ல வழி சேர்ப்பித்துக் காக்க வேண்டும்
நமோ நம ஓம் சக்தி என நவிலாய் நெஞ்சே

#5
பாட்டினிலே சொல்வதும் அவள் சொல் ஆகும் பயன்
இன்றி உரைப்பாளோ பாராய் நெஞ்சே
கேட்டது நீ பெற்றிடுவாய் ஐயம் இல்லை
கேடு இல்லை தெய்வம் உண்டு வெற்றி உண்டு
மீட்டும் உனக்கு உரைத்திடுவேன் ஆதி சக்தி
வேதத்தின் முடியினிலே விளங்கும் சக்தி
நாட்டினிலே சனகனைப் போல் நமையும் செய்தாள்
நமோ நம ஓம் சக்தி என நவிலாய் நெஞ்சே

@28 மஹாசக்தி

#1
சந்திரன் ஒளியில் அவளைக் கண்டேன்
சரணம் என்று புகுந்துகொண்டேன்
இந்திரியங்களை வென்றுவிட்டேன்
எனது என் ஆசையைக் கொன்றுவிட்டேன்

#2
பயன் எண்ணாமல் உழைக்கச் சொன்னாள்
பக்திசெய்து பிழைக்கச் சொன்னாள்
துயர் இலாது எனைச் செய்துவிட்டாள்
துன்பம் என்பதைக் கொய்துவிட்டாள்

#3
மீன்கள் செய்யும் ஒளியைச் செய்தாள்
வீசி நிற்கும் வளியைச் செய்தாள்
வான்கண் உள்ள வெளியைச் செய்தாள்
வாழி நெஞ்சில் களியைச் செய்தாள்

@29 நவராத்திரிப் பாட்டு
**(உஜ்ஜயினி)

#1
உஜ்ஜயினீ நித்ய கல்யாணீ
ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி

#2
உஜ்ஜய காரண சங்கர தேவீ
உமா ஸரஸ்வதீ ஸ்ரீ மாதா ஸா

#3
வாழி புனைந்து மஹேசுவர தேவன்
தோழி பதங்கள் பணிந்து துணிந்தனம்

#4
சத்ய யுகத்தை அகத்தில் இருத்தி
திறத்தை நமக்கு அருளிச் செய்யும் உத்தமி

@30 காளிப் பாட்டு

#1
யாதும் ஆகி நின்றாய் காளி எங்கும் நீ நிறைந்தாய்
தீது நன்மை எல்லாம் காளி தெய்வ லீலை அன்றோ
பூதம் ஐந்தும் ஆனாய் காளி பொறிகள் ஐந்தும் ஆனாய்
போதம் ஆகி நின்றாய் காளி பொறியை விஞ்சி நின்றாய்

#2
இன்பம் ஆகிவிட்டாய் காளி என் உளே புகுந்தாய்
பின்பு நின்னை அல்லால் காளி பிறிது நானும் உண்டோ
அன்பு அளித்துவிட்டாய் காளி ஆண்மை தந்துவிட்டாய்
துன்பம் நீக்கிவிட்டாய் காளி தொல்லை போக்கிவிட்டாய்

@31 காளி ஸ்தோத்திரம்

#1
யாதும் ஆகி நின்றாய் காளி எங்கும் நீ நிறைந்தாய்
தீது நன்மை எல்லாம் நின்றன் செயல்கள் அன்றி இல்லை
போதும் இங்கு மாந்தர் வாழும் பொய்ம்மை வாழ்க்கை எல்லாம்
ஆதி சக்தி தாயே என் மீது அருள்புரிந்து காப்பாய்

#2
எந்த நாளும் நின் மேல் தாயே இசைகள் பாடி வாழ்வேன்
கந்தனைப் பயந்தாய் தாயே கருணை வெள்ளம் ஆனாய்
மந்தமாருதத்தில் வானில் மலையின் உச்சி மீதில்
சிந்தை எங்கு செல்லும் அங்கு உன் செம்மை தோன்றும் அன்றே

#3
கர்மயோகம் என்றே உலகில் காக்கும் என்னும் வேதம்
தர்ம நீதி சிறிதும் இங்கே தவறல் என்பது இன்றி
மர்மமான பொருளாம் நின்றன் மலரடிக்கண் நெஞ்சம்
செம்மையுற்று நாளும் சேர்ந்தே தேசு கூட வேண்டும்

#4
என்றன் உள்ள வெளியில் ஞானத்து இரவி ஏற வேண்டும்
குன்றம் ஒத்த தோளும் மேருக் கோலம் ஒத்த வடிவும்
நன்றை நாடும் மனமும் நீ எந்நாளும் ஈதல் வேண்டும்
ஒன்றை விட்டு மற்று ஓர் துயரில் உழலும் நெஞ்சம் வேண்டா

#5
வானகத்தின் ஒளியைக் கண்டே மனமகிழ்ச்சி பொங்கி
யான் எதற்கும் அஞ்சேன் ஆகி எந்த நாளும் வாழ்வேன்
ஞானம் ஒத்தது அம்மா உவமை நான் உரைக்கொணாதாம்
வானகத்தின் ஒளியின் அழகை வாழ்த்துமாறு யாதோ

#6
ஞாயிறு என்ற கோளம் தரும் ஓர் நல்ல பேரொளிக்கே
தேயம் ஈது ஓர் உவமை எவரே தேடி ஓத வல்லார்
வாய் இனிக்கும் அம்மா அழகாம் மதியின் இன்ப ஒளியை
நேயமோடு உரைத்தால் அங்கே நெஞ்சு இளக்கம் எய்தும்

#7
காளி மீது நெஞ்சம் என்றும் கலந்து நிற்க வேண்டும்
வேளை ஒத்த விறலும் பாரில் வேந்தர் ஏத்து புகழும்
யாளி ஒத்த வலியும் என்றும் இன்பம் நிற்கும் மனமும்
வாழி ஈதல் வேண்டும் அன்னாய் வாழ்க நின்றன் அருளே

@32 யோக சக்தி
**வரங் கேட்டல்

#1
விண்ணும் மண்ணும் தனி ஆளும் எங்கள் வீரை சக்தி நினது அருளே என்றன்
கண்ணும் கருத்தும் எனக் கொண்டு அன்பு கசிந்து கசிந்து கசிந்துருகி நான்
பண்ணும் பூசனைகள் எல்லாம் வெறும் பாலைவனத்தில் இட்ட நீரோ உனக்கு
எண்ணும் சிந்தை ஒன்று இலையோ அறிவில்லாது அகிலம் அளிப்பாயோ

#2
நீயே சரணம் என்று கூவி என்றன் நெஞ்சில் பேர் உறுதிகொண்டு அடி
தாயே எனக்கு மிக நிதியும் அறம்தன்னைக் காக்கும் ஒரு திறனும் தரு
வாயே என்று பணிந்து ஏத்திப் பலவாறா நினது புகழ் பாடி வாய்
ஓயேன் ஆவது உணராயோ நினது உண்மை தவறுவதோ அழகோ

#3
காளீ வலிய சாமுண்டி ஓங்காரத் தலைவி என் இராணி பல
நாள் இங்கு எனை அலைக்கலாமோ உள்ளம் நாடும் பொருள் அடைதற்கு அன்றோ மலர்த்
தாளில் விழுந்து அபயம் கேட்டேன் அது தாராயெனில் உயிரைத் தீராய் துன்பம்
நீளில் உயிர்தரிக்க மாட்டேன் கருநீலி என் இயல்பு அறியாயோ

#4
தேடிச் சோறு நிதம் தின்று பல சின்னஞ்சிறு கதைகள் பேசி மனம்
வாடித் துன்பம் மிக உழன்று பிறர் வாடப் பல செயல்கள் செய்து நரை
கூடிக் கிழப் பருவம் எய்தி கொடும் கூற்றுக்கு இரை எனப் பின் மாயும் பல
வேடிக்கை மனிதரைப் போலே நான் வீழ்வேன் என்று நினைத்தாயோ

#5
நின்னைச் சில வரங்கள் கேட்பேன் அவை நேரே இன்று எனக்குத் தருவாய் என்றன்
முன்னைத் தீயவினைப் பயன்கள் இன்னும் மூளாது அழிந்திடுதல் வேண்டும் இனி
என்னைப் புதிய உயிர் ஆக்கி எனக்கு ஏதும் கவலை அறச் செய்து மதி
தன்னை மிகத் தெளிவு செய்து என்றும் சந்தோஷம் கொண்டு இருக்கச் செய்வாய்

#6
தோளை வலியுடையது ஆக்கி உடல் சோர்வும் பிணி பலவும் போக்கி அரி
வாளைக் கொண்டு பிளந்தாலும் கட்டு மாறா உடலுறுதி தந்து சுடர்
நாளைக் கண்டதோர் மலர் போல் ஒளி நண்ணித் திகழும் முகம் தந்து மத
வேளை வெல்லும் முறை கூறித் தவ மேன்மை கொடுத்து அருளல் வேண்டும்

#7
எண்ணும் காரியங்கள் எல்லாம் வெற்றி ஏறப் புரிந்து அருளல் வேண்டும் தொழில்
பண்ணப் பெரு நிதியம் வேண்டும் அதில் பல்லோர் துணைபுரிதல் வேண்டும் சுவை
நண்ணும் பாட்டினொடு தாளம் மிக நன்றா உளத்து அழுந்தல் வேண்டும் பல
பண்ணில் கோடி வகை இன்பம் நான் பாடத் திறனடைதல் வேண்டும்

#8
கல்லை வயிரமணி ஆக்கல் செம்பைக் கட்டித் தங்கம் எனச் செய்தல் வெறும்
புல்லை நெல் எனப் புரிதல் பன்றிப் போத்தைச் சிங்க ஏறு ஆக்கல் மண்ணை
வெல்லத்து இனிப்பு வரச்செய்தல் என விந்தை தோன்றிட இ நாட்டை நான்
தொல்லை தீர்த்து உயர்வு கல்வி வெற்றி சூழும் வீரம் அறிவு ஆண்மை

#9
கூடும் திரவியத்தின் குவைகள் திறல்கொள்ளும் கோடி வகைத் தொழில்கள் இவை
நாடும்படிக்கு வினை செய்து இந்த நாட்டோர் கீர்த்தி எங்கும் ஓங்கக் கலி
சாடும் திறன் எனக்குத் தருவாய் அடி தாயே உனக்கு அரியது உண்டோ மதி
மூடும் பொய்மை இருள் எல்லாம் எனை முற்றும் விட்டு அகல வேண்டும்

#10
ஐயம் தீர்ந்துவிடல் வேண்டும் புலை அச்சம் போய் ஒழிதல் வேண்டும் பல
பையச் சொல்லுவது இங்கு என்னே முன்னைப் பார்த்தன் கண்ணன் இவர் நேரா எனை
உய்யக்கொண்டு அருள வேண்டும் அடி உன்னைக் கோடி முறை தொழுதேன் இனி
வையத் தலைமை எனக்கு அருள்வாய் அன்னை வாழி நின்னது அருள் வாழி

#11
ஓம் காளி வலிய சாமுண்டீ
ஓங்காரத் தலைவி என் இராணி

@33 மஹாசக்தி பஞ்சகம்

#1
கரணமும் தனுவும் நினக்கெனத் தந்தேன் காளி நீ காத்து அருள்செய்யே
மரணமும் அஞ்சேன் நோய்களை அஞ்சேன் மார வெம் பேயினை அஞ்சேன்
இரணமும் சுகமும் பழியும் நல் புகழும் யாவும் ஓர் பொருள் எனக் கொள்ளேன்
சரணம் என்று உனது பதமலர் பணிந்தேன் தாய் எனைக் காத்தல் உன் கடனே

#2
எண்ணிலாப் பொருளும் எல்லையில் வெளியும் யாவுமாம் நின்றனைப் போற்றி
மண்ணில் ஆர் வந்து வாழ்த்தினும் செறினும் மயங்கிலேன் மனம் எனும் பெயர் கொள்
கண் இலாப் பேயை எள்ளுவேன் இனி எக்காலுமே அமைதியில் இருப்பேன்
தண் நிலா முடியில் புனைந்து நின்று இலகும் தாய் உனைச் சரண்புகுந்தேனால்

#3
நீசருக்கு இனிதாம் தனத்தினும் மாதர் நினைப்பினும் நெறியிலா மாக்கள்
மாசுறு பொய் நட்பதனினும் பன்னாள் மயங்கினேன் அவை இனி மதியேன்
தேசுறு நீல நிறத்தினாள் அறிவாய்ச் சிந்தையில் குலவிடு திறத்தாள்
வீசுறும் காற்றில் நெருப்பினில் வெளியில் விளங்குவாள்தனைச் சரண்புகுந்தேன்

#4
ஐயமும் திகைப்பும் தொலைந்தன ஆங்கே அச்சமும் தொலைந்தது சினமும்
பொய்யும் என்று இனைய புன்மைகள் எல்லாம் போயின உறுதி நான் கண்டேன்
வையம் இங்கு அனைத்தும் ஆக்கியும் காத்தும் மாய்த்துமே மகிழ்ந்திடு தாயைத்
துய்ய வெண்ணிறத்தாள்தனைக் கரியவளைத் துணை எனத் தொடர்ந்து கொண்டே

#5
தவத்தினை எளிதாப் புரிந்தனள் போகத் தனிநிலை ஒளி எனப் புரிந்தாள்
சிவத்தினை இனிதாப் புரிந்தனள் மூடச் சித்தமும் தெளிவுறச் செய்தாள்
பவத்தினை வெறுப்ப அருளினள் நானாம் பான்மை கொன்றவள் மயம் புரிந்தாள்
அவத்தினைக் களைந்தாள் அறிவு என விளைந்தாள் அநந்தமா வாழ்க இங்கு அவளே

@34 மஹா சக்தி வாழ்த்து

#1
விண்டு உரைக்க அறிய அரியதாய் விரிந்த வான் வெளி என நின்றனை
அண்ட கோடிகள் வானில் அமைத்தனை அவற்றில் எண்ணற்ற வேகம் சமைத்தனை
மண்டலத்தை அணுவணுவாக்கினால் வருவது எத்தனை அத்தனை யோசனை
கொண்ட தூரம் அவற்றிடை வைத்தனை கோலமே நினைக் காளி என்று ஏத்துவேன்

#2
நாடு காக்கும் அரசன்தனை அந்த நாட்டுளோர் அரசு என்று அறிவார் எனில்
பாடு தண்டைக் குழந்தை தனக்கு இதம் பண்ணும் அப்பன் இவன் என்று அறிந்திடும்
கோடி அண்டம் இயக்கி அளிக்கும் நின் கோலம் ஏழை குறித்திடல் ஆகுமோ
நாடி இச் சிறு பூமியில் காணும் நின் நலங்கள் ஏத்திட நல் அருள்செய்கவே

#3
பரிதி என்னும் பொருளிடை ஏய்ந்தனை பரவும் வெய்ய கதிர் எனக் காய்ந்தனை
கரிய மேகத் திரள் எனச் செல்லுவை காலும் மின் என வந்து உயிர் கொல்லுவை
சொரியும் நீர் எனப் பல் உயிர் போற்றுவை சூழும் வெள்ளம் என உயிர் மாற்றுவை
விரியும் நீள் கடல் என்ன நிறைந்தனை வெல்க காளி எனது அம்மை வெல்கவே

#4
வாயு ஆகி வெளியை அளந்தனை வாழ்வு எதற்கும் உயிர்நிலை ஆயினை
தேயு ஆகி ஒளி அருள்செய்குவை செத்தவற்றைக் கருப்பொருள் ஆக்குவை
பாயும் ஆயிரம் சக்திகள் ஆகியே பாரில் உள்ள தொழில்கள் இயற்றுவை
சாயும் பல் உயிர் கொல்லுவை நிற்பனதம்மைக் காத்துச் சுகம் பல நல்குவை

#5
நிலத்தின் கீழ் பல் உலோகங்கள் ஆயினை நீரின் கீழ் எண்ணிலா நிதி வைத்தனை
தலத்தின் மீது மலையும் நதிகளும் சாரும் காடும் சுனைகளும் ஆயினை
குலத்தில் எண்ணற்ற பூண்டு பயிரினம் கூட்டி வைத்துப் பல நலம் துய்த்தனை
புலத்தை இட்டு இங்கு உயிர்கள் செய்தாய் அன்னே போற்றி போற்றி நினது அருள் போற்றியே

#6
சித்த சாகரம் செய்தனை ஆங்கு அதில் செய்த கர்மபயன் எனப் பல்கினை
தத்துகின்ற திரையும் சுழிகளும் தாக்கி எற்றிடும் காற்றும் உள்ளோட்டமும்
சுத்த மோனப் பகுதியும் வெண்பனி சூழ்ந்த பாகமும் சுட்ட வெந்நீரும் என்று
ஒத்த நீர்க் கடல் போலப் பல வகை உள்ளம் என்னும் கடலில் அமைந்தனை

@35 ஊழிக்கூத்து

#1
வெடிபடும் அண்டத்து இடி பல தாளம்போட வெறும்
வெளியில் இரத்தக் களியொடு பூதம் பாடப் பாட்டின்
அடிபடு பொருளின் அடிபடும் ஒலியில் கூடக் களித்து
ஆடும் காளீ சாமுண்டீ கங்காளீ
அன்னை அன்னை ஆடும் கூத்தை நாடச்செய்தாய் என்னை

#2
ஐந்துறு பூதம் சிந்திப்போய் ஒன்றாகப் பின்னர்
அதுவும் சக்திக் கதியில் மூழ்கிப்போக அங்கே
முந்துறும் ஒளியில் சிந்தை நழுவும் வேகத்தோடே
முடியா நடனம் புரிவாய் அடு தீ சொரிவாய்
அன்னை அன்னை ஆடும் கூத்தை நாடச்செய்தாய் என்னை

#3
பாழாய் வெளியும் பதறிப்போய் மெய் குலையச் சலனம்
பயிலும் சக்திக் குலமும் வழிகள் கலைய அங்கே
ஊழாம் பேய்தான் ஓஹோஹோ என்று அலைய வெறித்து
உறுமித் திரிவாய் செரு வெம் கூத்தே புரிவாய்
அன்னை அன்னை ஆடும் கூத்தை நாடச்செய்தாய் என்னை

#4
சக்திப் பேய்தான் தலையொடு தலைகள் முட்டிச் சட்டச்
சடசட சட்டென்று உடைபடு தாளம் கொட்டி அங்கே
எத்திக்கினிலும் நின் விழி அனல் போய் எட்டித் தானே
எரியும் கோலம் கண்டே சாகும் காலம்
அன்னை அன்னை ஆடும் கூத்தை நாடச்செய்தாய் என்னை

#5
காலத்தொடு நிர்மூலம் படு மூவுலகும் அங்கே
கடவுள் மோனத்து ஒளியே தனியாய் இலகும் சிவன்
கோலம் கண்டு உன் கனல்செய் சினமும் விலகும் கையைக்
கொஞ்சித் தொடுவாய் ஆனந்தக் கூத்திடுவாய்
அன்னை அன்னை ஆடும் கூத்தை நாடச்செய்தாய் என்னை

@36 காளிக்குச் சமர்ப்பணம்

#1
இந்த மெய்யும் கரணமும் பொறியும் இருபத்தேழு வருடங்கள் காத்தனன்
வந்தனம் அடி பேரருள் அன்னாய் வைரவீ திறல் சாமுண்டி காளி
சிந்தனை தெளிந்தேன் இனி உன்றன் திருவருட்கு எனை அர்ப்பணம்செய்தேன்
வந்திருந்து பல பயன் ஆகும் வகை தெரிந்துகொள் வாழியடி நீ

@37 ஹே காளீ

#1
எண்ணிலாத பொருள்குவைதானும் ஏற்றமும் புவி ஆட்சியும் ஆங்கே
விண்ணில் ஆதவன் நேர்ந்திடும் ஒளியும் வெம்மையும் பெரும் திண்மையும் அறிவும்
தண் நிலாவின் அமைதியும் அருளும் தருவள் இன்று எனது அன்னை என் காளி
மண்ணில் ஆர்க்கும் துயர் இன்றிச் செய்வேன் வறுமை என்பதை மண் மிசை மாய்ப்பேன்

#2
தானம் வேள்வி தவம் கல்வி யாவும் தரணி மீதில் நிலைபெறச் செய்வேன்
வானம் மூன்று மழை தரச் செய்வேன் மாறிலாத வளங்கள் கொடுப்பேன்
மானம் வீரியம் ஆண்மை நல் நேர்மை வண்மை யாவும் வழங்குறச் செய்வேன்
ஞானம் ஓங்கி வளர்ந்திடச் செய்வேன் நான் விரும்பிய காளி தருவாள்

@38 மஹா காளியின் புகழ்
**காவடிச் சிந்து : ராகம் – ஆனந்த பைரவி : தாளம் – ஆதி

#1
காலமாம் வனத்தில் அண்டக் கோல மா மரத்தின் மீது
காளி சக்தி என்ற பெயர் கொண்டு ரீங்காரமிட்டு உலவும் ஒரு வண்டு தழல்
காலும் விழி நீல வண்ண மூல அத்துவாக்கள் எனும்
கால்கள் ஆறு உடையது எனக் கண்டு மறை காணும் முனிவோர் உரைத்தார் பண்டு
மேலும் ஆகி கீழும் ஆகி வேறு உள திசையும் ஆகி
விண்ணும் மண்ணும் ஆன சக்தி வெள்ளம் இந்த விந்தை எல்லாம் ஆங்கு அது செய் கள்ளம் பழ
வேதமாய் அதன் முன் உள்ள நாதமாய் விளங்கும் இந்த
வீர சக்தி வெள்ளம் விழும் பள்ளம் ஆக வேண்டும் நித்தம் என்றன் ஏழை உள்ளம்

#2
அன்பு வடிவாகி நிற்பள் துன்பு எலாம் அவள் இழைப்பாள்
ஆக்க நீக்கம் யாவும் அவள் செய்கை இதை ஆர்ந்து உணர்ந்தவர்களுக்கு உண்டு உய்கை அவள்
ஆதியாய் அநாதியாய் அகண்டு அறிவு ஆவள் உன்றன்
அறிவும் அவள் மேனியில் ஓர் சைகை அவள் ஆனந்தத்தின் எல்லையற்ற பொய்கை
இன்ப வடிவாகி நிற்பள் துன்பு எலாம் அவள் இழைப்பாள்
இஃது எலாம் அவள் புரியும் மாயை அவள் ஏதும் அற்ற மெய்ப்பொருளின் சாயை எனில்
எண்ணியே ஓம் சக்தி எனும் புண்ணிய முனிவர் நித்தம்
எய்துவார் மெய்ஞ்ஞானம் எனும் தீயை எரித்து எற்றுவார் இ நான் எனும் பொய்ப் பேயை

#3
ஆதியாம் சிவனும் அவன் சோதியான சக்தியும்தான்
அங்கும் இங்கும் எங்கும் உளவாகும் ஒன்றே ஆகினால் உலகு அனைத்தும் சாகும் அவை
அன்றி ஓர் பொருளும் இல்லை அன்றி ஒன்றும் இல்லை
ஆய்ந்திடில் துயரம் எல்லாம் போகும் இந்த அறிவு தான் பரமஞானம் ஆகும்
நீதியாம் அரசு செய்வார் நிதிகள் பல கோடி துய்ப்பர்
நீண்ட காலம் வாழ்வர் தரை மீது எந்த நெறியும் எய்துவர் நினைத்த போது அந்த
நித்த முத்த சுத்த புத்த சத்த பெரும் காளி பத
நீழல் அடைந்தார்க்கு இல்லை ஓர் தீது என்று நேர்மை வேதம் சொல்லும் வழி இது

@39 வெற்றி

#1
எடுத்த காரியம் யாவினும் வெற்றி எங்கு நோக்கினும் வெற்றி மற்று ஆங்கே
விடுத்த வாய்மொழிக்கு எங்கணும் வெற்றி வேண்டினேனுக்கு அருளினன் காளி
தடுத்து நிற்பது தெய்வதமேனும் சாரும் மானுடமாயினும் அஃதைப்
படுத்து மாய்ப்பள் அருள் பெரும் காளி பாரில் வெற்றி எனக்கு உறுமாறே

#2
எண்ணும் எண்ணங்கள் யாவினும் வெற்றி எங்கும் வெற்றி எதனினும் வெற்றி
கண்ணும் ஆருயிரும் என நின்றாள் காளித் தாய் இங்கு எனக்கு அருள்செய்தாள்
மண்ணும் காற்றும் புனலும் அனலும் வானும் வந்து வணங்கி நில்லாவோ
விண்ணுளோர் பணிந்து ஏவல் செய்யாரோ வெல்க காளி பதங்கள் என்பார்க்கே

@40 முத்துமாரி

#1
உலகத்து நாயகியே எங்கள் முத்துமாரி அம்மா எங்கள் முத்துமாரி
உன் பாதம் சரண்புகுந்தோம் எங்கள் முத்துமாரி அம்மா எங்கள் முத்துமாரி
கலகத்து அரக்கர் பலர் எங்கள் முத்துமாரி அம்மா எங்கள் முத்து மாரி
கருத்தினுள்ளே புகுந்துவிட்டார் எங்கள் முத்துமாரி அம்மா எங்கள் முத்துமாரி
பல கற்றும் பல கேட்டும் எங்கள் முத்துமாரி அம்மா எங்கள் முத்துமாரி
பயன் ஒன்றும் இல்லையடி எங்கள் முத்துமாரி அம்மா எங்கள் முத்துமாரி
நிலை எங்கும் காணவில்லை எங்கள் முத்துமாரி அம்மா எங்கள் முத்துமாரி
நின் பாதம் சரண்புகுந்தோம் எங்கள் முத்துமாரி அம்மா எங்கள் முத்துமாரி

#2
துணி வெளுக்க மண் உண்டு எங்கள் முத்துமாரி அம்மா எங்கள் முத்துமாரி
தோல் வெளுக்கச் சாம்பர் உண்டு எங்கள் முத்துமாரி அம்மா எங்கள் முத்துமாரி
மணி வெளுக்கச் சாணை உண்டு எங்கள் முத்துமாரி அம்மா எங்கள் முத்துமாரி
மனம் வெளுக்க வழி இல்லை எங்கள் முத்துமாரி அம்மா எங்கள் முத்துமாரி
பிணிகளுக்கு மாற்று உண்டு எங்கள் முத்துமாரி அம்மா எங்கள் முத்துமாரி
பேதைமைக்கு மாற்று இல்லை எங்கள் முத்துமாரி அம்மா எங்கள் முத்துமாரி
அணிகளுக்கு ஒர் எல்லை இல்லாய் எங்கள் முத்துமாரி அம்மா எங்கள் முத்துமாரி
அடைக்கலம் இங்கு உனைப் புகுந்தோம் எங்கள் முத்துமாரி அம்மா எங்கள் முத்துமாரி

@41 தேச முத்துமாரி

#1
தேடி உனைச் சரணடைந்தேன் தேச முத்துமாரி
கேடதனை நீக்கிடுவாய் கேட்ட வரம் தருவாய்

#2
பாடி உனைச் சரணடைந்தேன் பாசம் எல்லாம் களைவாய்
கோடி நலம் செய்திடுவாய் குறைகள் எல்லாம் தீர்ப்பாய்

#3
எப்பொழுதும் கவலையிலே இணக்கி நிற்பான் பாவி
ஒப்பி உனது ஏவல் செய்வேன் உனது அருளால் வாழ்வேன்

#4
சக்தி என்று நேரம் எல்லாம் தமிழ்க் கவிதை பாடி
பக்தியுடன் போற்றி நின்றால் பயம் அனைத்தும் தீரும்

#5
ஆதாரம் சக்தி என்றே அருமறைகள் கூறும்
யாதானும் தொழில் புரிவோம் யாதும் அவள் தொழிலாம்

#6
துன்பமே இயற்கை எனும் சொல்லை மறந்திடுவோம்
இன்பமே வேண்டி நிற்போம் யாவும் அவள் தருவாள்

#7
நம்பினோர் கெடுவதில்லை நான்கு மறைத் தீர்ப்பு
அம்பிகையைச் சரண்புகுந்தால் அதிக வரம் பெறலாம்

@42 கோமதி மஹிமை

#1
தாருக வனத்திலே சிவன் சரண நல் மலரிடை உளம் பதித்துச்
சீருறத் தவம் புரிவார் பரசிவன் புகழ் அமுதினை அருந்திடுவார்
பேர் உயர் முனிவர் முன்னே கல்விப் பெரும் கடல் பருகிய சூதன் என்பான்
தேரும் மெய்ஞ்ஞானத்தினால் உயர் சிவன் நிகர் முனிவரன் செப்புகின்றான்

#2
வாழிய முனிவர்களே புகழ் வளர்த்திடும் சங்கரன் கோயிலிலே
ஊழியைச் சமைத்த பிரான் இந்த உலகம் எலாம் உருக்கொண்ட பிரான்
ஏழிரு புவனத்திலும் என்றும் இயல் பெரும் உயிர்களுக்கு உயிர் ஆவான்
ஆழும் நல் அறிவு ஆவான் ஒளி அறிவினைக் கடந்த மெய்ப்பொருள் ஆவான்

#3
தேவர்க்கெலாம் தேவன் உயர் சிவபெருமான் பண்டு ஒர் காலத்திலே
காவலின் உலகு அளிக்கும் அந்தக் கண்ணனும் தானும் இங்கு ஓர் உருவாய்
ஆவலொடு அரும் தவர்கள் பல ஆற்றிய நாகர்கள் இருவர் முன்னே
மேவி நின்று அருள்புரிந்தான் அந்த வியப்புறு சரிதையை விளம்புகின்றேன்

#4
கேளீர் முனிவர்களே இந்தக் கீர்த்தி கொள் சரிதையைக் கேட்டவர்க்கே
வேள்விகள் கோடி செய்தால் சதுர்வேதங்கள் ஆயிரம் முறை படித்தால்
மூளும் நல் புண்ணியம்தான் வந்து மொய்த்திடும் சிவன் இயல் விளங்கிநிற்கும்
நாளும் நல் செல்வங்கள் பல நணுகிடும் சரத மெய் வாழ்வு உண்டாம்

#5
இக் கதை உரைத்திடுவேன் உளம் இன்புறக் கேட்பீர் முனிவர்களே
நக்கபிரான் அருளால் இங்கு நடைபெறும் உலகங்கள் கணக்கிலவாம்
தொக்கன அண்டங்கள் வளர் தொகை பல கோடி பல் கோடிகளாம்
இக் கணக்கு எவர் அறிவார் புவி எத்தனை உளது என்பது யார் அறிவார்

#6
நக்கபிரான் அறிவான் மற்றும் நான் அறியேன் பிற நரர் அறியார்
தொக்க பேர் அண்டங்கள் கொண்ட தொகைக்கு இல்லை இல்லை என்று சொல்லுகின்ற
தக்க பல் சாத்திரங்கள் ஒளி தருகின்ற வானம் ஓர் கடல் போலாம்
அக் கடலதனுக்கே எங்கும் அக்கரை இக்கரை ஒன்று இல்லையாம்

#7
இக் கடலதன் அகத்தே அங்கங்கு இடையிடைத் தோன்றும் புன் குமிழிகள் போல்
தொக்கன உலகங்கள் திசைத் தூ வெளியதனிடை விரைந்து ஓடும்
மிக்கதொர் வியப்பு உடைத்தாம் இந்த வியன் பெரு வையத்தின் காட்சி கண்டீர்
மெய்க் கலை முனிவர்களே இதன் மெய்ப்பொருள் பரசிவன் சக்தி கண்டீர்

#8
எல்லை உண்டோ இலையோ இங்கு யாவர் கண்டார் திசை வெளியினுக்கே
சொல்லும் ஒர் வரம்பிட்டால் அதை
**(இது முற்றுப் பெறவில்லை)

@43 சாகா வரம்
**பல்லவி

#0
சாகா வரம் அருள்வாய் ராமா
சதுர்மறை நாதா சரோஜ பாதா
**சரணங்கள்

#1
ஆகாசம் தீ கால் நீர் மண் அத்தனை பூதமும் ஒத்து நிறைந்தாய்
ஏகாமிர்தம் ஆகிய நின் தாள் இணை சரண் என்றால் இது முடியாதா

#2
வாகு ஆர் தோள் வீரா தீரா மன்மத ரூபா வானவர் பூபா
பாகு ஆர் மொழி சீதையின் மென் தோள் பழகிய மார்பா பதமலர் சார்பா

#3
நித்யா நிர்மலா ராமா நிஷ்களங்கா சர்வா சர்வாதாரா
சத்யா சநாதநா ராமா சரணம் சரணம் சரணம் உதாரா

@44 கோவிந்தன் பாட்டு

#1
கண் இரண்டும் இமையாமல் செம் நிறத்து மெல் இதழ்ப் பூம் கமலத் தெய்வப்
பெண் இரண்டு விழிகளையும் நோக்கிடுவாய் கோவிந்தா பேணினோர்க்கு
நண்ணு இரண்டு பொன் பாதம் அளித்து அருள்வாய் சராசரத்து நாதா நாளும்
எண் இரண்டு கோடியினும் மிகப் பலவாம் வீண் கவலை எளியனேற்கே

#2
எளியனேன் யான் எனலை எப்போது போக்கிடுவாய் இறைவனே இவ்
வளியிலே பறவையிலே மரத்தினிலே முகிலினிலே வரம்பில் வான
வெளியிலே கடலிடையே மண்ணகத்தே வீதியிலே வீட்டில் எல்லாம்
களியிலே கோவிந்தா நினைக் கண்டு நின்னொடு நான் கலப்பது என்றோ

#3
என் கண்ணை மறந்து உன் இரு கண்களையே என் அகத்தில் இசைத்துக்கொண்டு
நின் கண்ணால் புவி எல்லாம் நீ எனவே நான் கண்டு நிறைவு கொண்டு
வன்கண்மை மறதியுடன் சோம்பர் முதல் பாவம் எலாம் மடிந்து நெஞ்சில்
புன்கண் போய் வாழ்ந்திடவே கோவிந்தா எனக்கு அமுதம் புகட்டுவாயே

@45 கண்ணனை வேண்டுதல்

#1
வேத வானில் விளங்கி அறம் செய்-மின்
சாதல் நேரினும் சத்தியம் பூணு-மின்
தீது அகற்று-மின் என்று திசை எலாம்
மோத நித்தம் இடித்து முழங்கியே

#2
உண்ணும் சாதிக்கு உறக்கமும் சாவுமே
நண்ணுறாவணம் நன்கு புரந்திடும்
எண்ணரும் புகழ்க் கீதை எனச் சொலும்
பண் அமிழ்தத்து அருள் மழை பாலித்தே

#3
எங்கள் ஆரிய பூமி எனும் பயிர்
மங்களம் பெற நித்தலும் வாழ்விக்கும்
துங்கமுற்ற துணை முகிலே மலர்ச்
செங்கணாய் நின் பதமலர் சிந்திப்பாம்

#4
வீரர் தெய்வதம் கர்ம விளக்கு நல்
பாரதர் செய் தவத்தின் பயன் எனும்
தார் அவிர்ந்த தடம் புயப் பார்த்தன் ஓர்
காரணம் எனக் கொண்டு கடவுள் நீ

#5
நின்னை நம்பி நிலத்திடை என்றுமே
மன்னு பாரத மாண் குலம் யாவிற்கும்
உன்னுங்காலை உயர் துணையாகவே
சொன்ன சொல்லை உயிரிடைச் சூடுவோம்

#6
ஐய கேள் இனி ஓர் சொல் அடியர் யாம்
உய்ய நின் மொழி பற்றி ஒழுகியே
மையறும் புகழ் வாழ்க்கை பெறற்கு எனச்
செய்யும் செய்கையின் நின் அருள் சேர்ப்பையால்

#7
ஒப்பு இலாத உயர்வொடு கல்வியும்
எய்ப்பில் வீரமும் இப் புவி ஆட்சியும்
தப்பு இலாத தருமமும் கொண்டு யாம்
அப்பனே நின் அடி பணிந்து உய்வமால்

#8
மற்றும் நீ இந்த வாழ்வு மறுப்பையேல்
சற்று நேரத்துள் எம் உயிர் சாய்த்து அருள்
கொற்றவா நின் குவலயம் மீதினில்
வெற்றுவாழ்க்கை விரும்பி அழிகிலேம்

#9
நின்றன் மா மரபில் வந்து நீசராய்ப்
பொன்றல் வேண்டிலம் பொன் கழல் ஆணை காண்
இன்று இங்கு எம்மை அதம் புரி இல்லையேல்
வென்றியும் புகழும் தரல் வேண்டுமே

@46 வருவாய் கண்ணா
**பல்லவி

#0
வருவாய் வருவாய் வருவாய் கண்ணா
வருவாய் வருவாய் வருவாய்
**சரணங்கள்

#1
உருவாய் அறிவில் ஒளிர்வாய் கண்ணா உயிரின் அமுதாய்ப் பொழிவாய் கண்ணா
கருவாய் என்னுள் வளர்வாய் கண்ணா கமலத் திருவோடு இணைவாய் கண்ணா

#2
இணைவாய் எனது ஆவியிலே கண்ணா இதயத்தினிலே அமர்வாய் கண்ணா
கணைவாய் அசுரர் தலைகள் சிதறக் கடையூழியிலே படையோடு எழுவாய்

#3
எழுவாய் கடல் மீதினிலே எழும் ஓர் இரவிக்கு இணையா உளம் மீதினிலே
தொழுவேன் சிவனாம் நினையே கண்ணா துணையே அமரர் தொழு வானவனே

@47 கண்ண பெருமானே

#1
காயிலே புளிப்பதென்னே கண்ணபெருமானே நீ
கனியிலே இனிப்பதென்னே கண்ணபெருமானே நீ
நோயிலே படுப்பதென்னே கண்ணபெருமானே நீ
நோன்பிலே உயிர்ப்பதென்னே கண்ணபெருமானே நீ

#2
காற்றிலே குளிர்ந்ததென்னே கண்ணபெருமானே நீ
கனலிலே சுடுவதென்னே கண்ணபெருமானே நீ
சேற்றிலே குழம்பலென்னே கண்ணபெருமானே நீ
திக்கிலே தெளிந்ததென்னே கண்ணபெருமானே நீ

#3
ஏற்றி நின்னைத் தொழுவதென்னே கண்ணபெருமானே நீ
எளியர்தம்மைக் காப்பதென்னே கண்ணபெருமானே நீ
போற்றினாரைக் காப்பதென்னே கண்ணபெருமானே நீ
பொய்யர்தம்மை மாய்ப்பதென்னே கண்ணபெருமானே நீ
**வேறு

#4
போற்றி போற்றி போற்றி போற்றி கண்ணபெருமானே நின்
பொன் அடி போற்றி நின்றேன் கண்ணபெருமானே

@48 நந்த லாலா
**ராகம் – யதுகுல காம்போதி : தாளம் – ஆதி

#1
காக்கைச் சிறகினிலே நந்தலாலா நின்றன்
கரிய நிறம் தோன்றுதையே நந்தலாலா

#2
பார்க்கும் மரங்கள் எல்லாம் நந்தலாலா நின்றன்
பச்சை நிறம் தோன்றுதையே நந்தலாலா

#3
கேட்கும் ஒலியில் எல்லாம் நந்தலாலா நின்றன்
கீதம் இசைக்குதடா நந்தலாலா

#4
தீக்குள் விரலை வைத்தால் நந்தலாலா நின்னைத்
தீண்டும் இன்பம் தோன்றுதடா நந்தலாலா

@49 கண்ணன் பிறந்தான்

#1
கண்ணன் பிறந்தான் எங்கள் கண்ணன் பிறந்தான் இந்தக்
காற்று அதை எட்டுத் திசையிலும் கூறிடும்
திண்ணமுடையான் மணி வண்ணமுடையான் உயிர்
தேவர் தலைவன் புவி மிசைத் தோன்றினன்
பண்ணை இசைப்பீர் நெஞ்சில் புண்ணை ஒழிப்பீர் இந்தப்
பாரினிலே துயர் நீங்கிடும் என்று இதை
எண்ணிடைக் கொள்வீர் நன்கு கண்ணை விழிப்பீர் இனி
ஏதும் குறைவில்லை வேதம் துணை உண்டு

#2
அக்கினி வந்தான் அவன் திக்கை வளைத்தான் புவி
ஆர் இருள் பொய்மைக் கலியை மடித்தனன்
துக்கம் கெடுத்தான் சுரர் ஒக்கலும் வந்தார் சுடர்ச்
சூரியன் இந்திரன் வாயு மருத்துக்கள்
மிக்க திரளாய் சுரர் இக்கணம்தன்னில் இங்கு
மேவி நிறைந்தனர் பாவி அசுரர்கள்
பொக்கென வீழ்ந்தார் உயிர் கக்கி முடித்தார் கடல்
போல ஒலிக்குது வேதம் புவி மிசை

#3
சங்கரன் வந்தான் இங்கு மங்கலம் என்றான் நல்ல
சந்திரன் வந்து இன் அமுதைப் பொழிந்தனன்
பங்கம் ஒன்று இல்லை ஒளி மங்குவது இல்லை இந்தப்
பாரின்கண் முன்பு வானத்திலே நின்று
கங்கையும் வந்தாள் கலை மங்கையும் வந்தாள் இன்பக்
காளி பராசக்தி அன்புடன் எய்தினள்
செங்கமலத்தாள் எழில் பொங்கும் முகத்தாள் திருத்
தேவியும் வந்து சிறப்புற நின்றனள்

@50 கண்ணன் திருவடி

#1
கண்ணன் திருவடி எண்ணுக மனமே
திண்ணம் அழியா வண்ணம் தருமே

#2
தருமே நிதியும் பெருமை புகழும்
கரு மா மேனிப் பெருமான் இங்கே

#3
இங்கே அமரர் சங்கம் தோன்றும்
மங்கும் தீமை பொங்கும் நலமே

#4
நலமே நாடில் புலவீர் பாடீர்
நில மா மகளின் தலைவன் புகழே

#5
புகழ்வீர் கண்ணன் தகை சேர் அமரர்
தொகையோடு அசுரப் பகை தீர்ப்பதையே

#6
தீர்ப்பான் இருளைப் பேர்ப்பான் கலியை
ஆர்ப்பார் அமரர் பார்ப்பார் தவமே

#7
தவறாது உணர்வீர் புவியீர் மாலும்
சிவனும் வானோர் எவரும் ஒன்றே

#8
ஒன்றே பலவாய் நின்று ஓர் சக்தி
என்றும் திகழும் குன்றா ஒளியே

@51 வேய்ங்குழல்
**ராகம் – ஹிந்துஸ்தான் தோடி
**தாளம் – ஏகதாளம்
எங்கிருந்து வருகுவதோ ஒலி
யாவர் செய்குவதோ அடி தோழி

#1
குன்றினின்றும் வருகுவதோ மரக்கொம்பினின்றும் வருகுவதோ வெளி
மன்றினின்று வருகுவதோ என்றன் மதி மருண்டிடச் செய்குதடி இஃது

#2
அலை ஒலித்திடும் தெய்வ யமுனை யாற்றினின்றும் ஒலிப்பதுவோ அன்றி
இலை ஒலிக்கும் பொழிலிடை நின்றும் எழுவதோ இஃது இன் அமுதைப் போல்

#3
காட்டினின்றும் வருகுவதோ நிலாக் காற்றைக் கொண்டு தருகுவதோ வெளி
நாட்டினின்றும் இத் தென்றல் கொணர்வதோ நாதம் இஃது என் உயிரை உருக்குதே

#4
பறவை ஏதும் ஒன்று உள்ளதுவோ இங்ஙன் பாடுமோ அமுதக் கனல் பாட்டு
மறைவினின்றும் கின்னரர் ஆதியர் வாத்தியத்தின் இசை இதுவோ அடி

#5
கண்ணன் ஊதிடும் வேய்ங்குழல் தானடீ காதிலே அமுது உள்ளத்தில் நஞ்சு
பண் நன்றாமடி பாவையர் வாடப் பாடி எய்திடும் அம்படி தோழி

@52 கண்ணம்மாவின் காதல்

#1
காற்று வெளியிடைக் கண்ணம்மா நின்றன் காதலை எண்ணிக் களிக்கின்றேன் அமுது
ஊற்றினை ஒத்த இதழ்களும் நிலவு ஊறித் ததும்பும் விழிகளும் பத்து
மாற்றுப் பொன் ஒத்த நின் மேனியும் இந்த வையத்தில் யான் உள்ள மட்டிலும் எனை
வேற்று நினைவு இன்றித் தேற்றியே இங்கு ஓர் விண்ணவனாகப் புரியுமே இந்தக்

#2
நீ எனது இன் உயிர் கண்ணம்மா எந்த நேரமும் நின்றனைப் போற்றுவேன் துயர்
போயின போயின துன்பங்கள் நினைப் பொன் எனக் கொண்ட பொழுதிலே என்றன்
வாயினிலே அமுது ஊறுதே கண்ணம்மா என்ற பேர் சொல்லும் போழ்திலே உயிர்த்
தீயினிலே வளர் சோதியே என்றன் சிந்தனையே என்றன் சித்தமே இந்தக்

@53 கண்ணம்மாவின் நினைப்பு
**பல்லவி

#0
நின்னையே ரதி என்று நினைக்கிறேனடி கண்ணம்மா
தன்னையே சசி என்று சரணம் எய்தினேன்
**சரணங்கள்

#1
பொன்னையே நிகர்த்த மேனி மின்னையே நிகர்த்த சாயல்
பின்னையே நித்ய கன்னியே கண்ணம்மா

#2
மாரன் அம்புகள் என் மீது வாரிவாரி வீச நீ கண்
பாராயோ வந்து சேராயோ கண்ணம்மா

#3
யாவுமே சுக முனிக்கு ஒர் ஈசனாம் எனக்கு உன் தோற்றம்
மேவுமே இங்கு யாவுமே கண்ணம்மா

@54 மனப் பீடம்
**பல்லவி

#0
பீடத்தில் ஏறிக்கொண்டாள் மனப்
பீடத்தில் ஏறிக்கொண்டான்

#1
நாடித் தவம் புரிந்து பீடுற்ற முனிவரர்
கேடற்றது என்று கண்டு கூடக் கருதும் ஒளி
மாடத்தில் ஏறி ஞானக் கூடத்தில் விளையாடி
ஓடத் திரிந்து கன்னி வேடத்தி ரதியைப் போல்
ஈடற்ற கற்பனைகள் காடுற்ற சிந்தனைகள்
மூடிக் கிடக்கும் நெஞ்சின் ஊடுற்றதை அமரர்
தேடித் தவிக்கும் இன்ப வீடு ஒத்து இனிமை செய்து
வேடத்தி சிறு வள்ளி வித்தை என் கண்ணம்மா

#2
கண்ணன் திருமார்பில் கலந்த கமலை என்கோ
விண்ணவர் தொழுதிடும் வீரச் சிங்காதனத்தே
நண்ணிச் சிவன் உடலை நாடும் அவள் என்கோ
எண்ணத் திதிக்குதடா இவள் பொன் உடல் அமுதம்
பெண்ணில் அரசி இவள் பெரிய எழிலுடையாள்
கண்ணுள் மணி எனக்குக் காதலி ரதி இவள்
பண்ணில் இனிய சுவை பரந்த மொழியினாள்
உண்ணும் இதழ் அமுத ஊற்றினள் கண்ணம்மா

@55 கண்ணம்மாவின் எழில்
**ராகம் – செஞ்சுருட்டி : தாளம் – ரூபகம்
**பல்லவி

#0
எங்கள் கண்ணம்மா நகை புது ரோஜாப்பூ
எங்கள் கண்ணம்மா விழி இந்த்ர நீலப்பூ
எங்கள் கண்ணம்மா முகம் செந்தாமரைப்பூ
எங்கள் கண்ணம்மா நுதல் பால சூரியன்
**சரணங்கள்

#1
எங்கள் கண்ணம்மா எழில் மின்னலை நேர்க்கும்
எங்கள் கண்ணம்மா புருவங்கள் மதன் விற்கள்
திங்களை மூடிய பாம்பினைப் போலே
செறி குழல் இவள் நாசி எள்பூ

#2
மங்கள வாக்கு நித்யானந்த ஊற்று
மதுர வாய் அமிர்தம் இதழ் அமிர்தம்
சங்கீத மென் குரல் சரஸ்வதி வீணை
சாய வரம்பை சதுர் அயிராணி

#3
இங்கித நாத நிலையம் இரு செவி
சங்கு நிகர்த்த கண்டம் அமிர்த சங்கம்
மங்களக் கைகள் மஹாசக்தி வாசம்
வயிறு ஆலிலை இடை அமிர்த வீடு

#4
சங்கரனைத் தாங்கு நந்தி பத சதுரம்
தாமரை இருந்தாள் லக்ஷ்மீ பீடம்
பொங்கித் ததும்பித் திசை எங்கும் பாயும்
புத்தன்பும் ஞானமும் மெய்த் திருக்கோலம்

@56 திருக்காதல்

#1
திருவே நினைக் காதல் கொண்டேனே நினது திரு
உருவே மறவாது இருந்தேனே பல திசையில்
தேடித் திரிந்து இளைத்தேனே நினக்கு மனம்
வாடித் தினம் களைத்தேனே அடி நினது
பருவம் பொறுத்திருந்தேனே மிகவும் நம்பிக் 5
கருவம் படைத்திருந்தேனே இடை நடுவில்
பையச் சதிகள்செய்தாயே அதனிலும் என்
மையல் வளர்தல் கண்டாயே அமுத மழை
பெய்யக் கடைக்கண் நல்காயே நினது அருளில்
உய்யக் கருணைசெய்வாயே பெருமை கொண்டு 10
வையம் தழைக்கவைப்பேனே அமர யுகம்
செய்யத் துணிந்து நிற்பேனே அடி எனது
தேனே எனது இரு கண்ணே எனை உகந்து
தானே வரும் திருப்பெண்ணே

@57 திருவேட்கை
**ராகம் நாட்டை தாளம் சதுஸ்ர ஏகம்

#1
மலரின் மேவு திருவே உன் மேல் மையல் பொங்கி நின்றேன்
நிலவு செய்யும் முகமும் காண்பார் நினைவு அழிக்கும் விழியும்
கலகலென்ற மொழியும் தெய்வக் களி துலங்கு நகையும்
இலகு செல்வ வடிவும் கண்டு உன் இன்பம் வேண்டுகின்றேன்

#2
கமலம் மேவும் திருவே நின் மேல் காதலாகி நின்றேன்
குமரி நினை இங்கே பெற்றோர் கோடி இன்பம் உற்றார்
அமரர் போல வாழ்வேன் என் மேல் அன்பு கொள்வையாயின்
இமய வெற்பின் மோத நின் மேல் இசைகள் பாடி வாழ்வேன்

#3
வாணிதன்னை என்றும் நினது வரிசை பாடவைப்பேன்
நாணி ஏகலாமோ என்னை நன்கு அறிந்திலாயோ
பேணி வையம் எல்லாம் நன்மை பெருகவைக்கும் விரதம்
பூணும் மைந்தர் எல்லாம் கண்ணன் பொறிகள் ஆவர் அன்றோ

#4
பொன்னும் நல்ல மணியும் சுடர்செய் பூண்கள் ஏந்தி வந்தாய்
மின்னும் நின்றன் வடிவில் பணிகள் மேவி நிற்கும் அழகை
என் உரைப்பனேடீ திருவே என் உயிர்க்கு ஒர் அமுதே
நின்னை மார்பு சேரத் தழுவி நிகர் இலாது வாழ்வேன்

#5
செல்வம் எட்டும் எய்தி நின்னால் செம்மை ஏறி வாழ்வேன்
இல்லை என்ற கொடுமை உலகில் இல்லையாக வைப்பேன்
முல்லை போன்ற முறுவல் காட்டி மோக வாதை நீக்கி
எல்லையற்ற சுவையே எனை நீ என்றும் வாழவைப்பாய்

@58 திருமகள் துதி
**ராகம் சக்ரவாகம் தாளம் திஸ்ர ஏகம்

#1
நித்தம் உனை வேண்டி மனம் நினைப்பது எல்லாம் நீயாய்ப்
பித்தனைப் போல் வாழ்வதிலே பெருமை உண்டோ திருவே
சித்த உறுதி கொண்டிருந்தார் செய்கை எல்லாம் வெற்றி கொண்டே
உத்தம நிலை சேர்வர் என்றே உயர்ந்த வேதம் உரைப்பது எல்லாம்
சுத்த வெறும் பொய்யோடீ சுடர் மணியே திருவே
மெத்த மையல் கொண்டு விட்டேன் மேவிடுவாய் திருவே

#2
உன்னை அன்றி இன்பம் உண்டோ உலக மிசை வேறே
பொன்னை வடிவென்று உடையாய் புத்தமுதே திருவே
மின் ஒளி தரும் நன் மணிகள் மேடை உயர்ந்த மாளிகைகள்
வண்ணம் உடைய தாமரைப்பூ மணிக் குளம் உள்ள சோலைகளும்
அன்னம் நறு நெய் பாலும் அதிசயமாத் தருவாய்
நின் அருளை வாழ்த்தி என்றும் நிலைத்திருப்பேன் திருவே

#3
ஆடுகளும் மாடுகளும் அழகுடைய பரியும்
வீடுகளும் நெடு நிலமும் விரைவினிலே தருவாய்
ஈடு நினக்கு ஓர் தெய்வம் உண்டோ எனக்கு உனை அன்றிச் சரணும் உண்டோ
வாடு நிலத்தைக் கண்டு இரங்கா மழையினைப் போல் உள்ளம் உண்டோ
நாடும் மணிச் செல்வம் எல்லாம் நன்கு அருள்வாய் திருவே
பீடு உடைய வான் பொருளே பெரும் களியே திருவே

@59 திருமகளைச் சரண்புகுதல்

#1
மாதவன் சக்தியினைச் செய்ய மலர் வளர் மணியினை வாழ்த்திடுவோம்
போதும் இவ் வறுமை எலாம் எந்தப் போதிலும் சிறுமையின் புகைதனிலே
வேதனைப்படு மனமும் உயர் வேதமும் வெறுப்புறச் சோர் மதியும்
வாதனை பொறுக்கவில்லை அன்னை மா மகள் அடி இணை சரண்புகுவோம்

#2
கீழ்களின் அவமதிப்பும் தொழில் கெட்டவர் இணக்கமும் கிணற்றின் உள்ளே
மூழ்கிய விளக்கினைப் போல் செய்யும் முயற்சி எல்லாம் கெட்டு முடிவதுவும்
ஏழ் கடல் ஓடியும் ஓர் பயன் எய்திட வழி இன்றி இருப்பதுவும்
வீழ்க இக் கொடு நோய்தான் வையம் மீதினில் வறுமை ஓர் கொடுமை அன்றோ

#3
பாற்கடலிடைப் பிறந்தாள் அது பயந்த நல் அமுதத்தின் பான்மை கொண்டாள்
ஏற்கும் ஓர் தாமரைப்பூ அதில் இணை மலர்த் திருவடி இசைந்திருப்பாள்
நால் கரம் தான் உடையாள் அந்த நான்கினும் பல வகைத் திரு உடையாள்
வேல் கரு விழி உடையாள் செய்ய மேனியள் பசுமையை விரும்பிடுவாள்

#4
நாரணன் மார்பினிலே அன்பு நலம் உற நித்தமும் இணைந்திருப்பாள்
தோரணப் பந்தரிலும் பசுத் தொழுவிலும் சுடர் மணி மாடத்திலும்
வீரர்தம் தோளினிலும் உடல் வெயர்த்திட உழைப்பவர் தொழில்களிலும்
பாரதி சிரத்தினிலும் ஒளி பரவிட வீற்றிருந்து அருள்புரிவாள்

#5
பொன்னிலும் மணிகளிலும் நறும் பூவிலும் சாந்திலும் விளக்கினிலும்
கன்னியர் நகைப்பினிலும் செழும் காட்டிலும் பொழிலிலும் கழனியிலும்
முன்னிய துணிவினிலும் மன்னர் முகத்திலும் வாழ்ந்திடும் திருமகளைப்
பன்னி நல் புகழ் பாடி அவள் பத மலர் வாழ்த்தி நல் பதம் பெறுவோம்

#6
மண்ணினுள் கனிகளிலும் மலை வாய்ப்பிலும் வார் கடல் ஆழத்திலும்
புண்ணிய வேள்வியிலும் உயர் புகழிலும் மதியிலும் புதுமையிலும்
பண்ணும் நல் பாவையிலும் நல்ல பாட்டிலும் கூத்திலும் படத்தினிலும்
நண்ணிய தேவிதனை எங்கள் நாவிலும் மனத்திலும் நாட்டிடுவோம்

#7
வெற்றிகொள் படையினிலும் பல விநயங்கள் அறிந்தவர் கடையினிலும்
நல் தவ நடையினிலும் நல்ல நாவலர் தேமொழித் தொடரினிலும்
உற்ற செந்திருத் தாயை நித்தம் உவகையில் போற்றி இங்கு உயர்ந்திடுவோம்
கற்ற பல் கலைகள் எல்லாம் அவள் கருணை நல் ஒளி பெறக் கலி தவிர்ப்போம்

@60 ராதைப் பாட்டு
**ராகம் கமாஸ் தாளம் ஆதி
**பல்லவி

#0
தேகி முதம் தேகி ஸ்ரீ ராதே ராதே
**சரணங்கள்

#1
ராக ஸமுத்ரஜாம்ருதே ராதே ராதே
ராஜ்ஸ்ரீ மண்டல ரத்ந ராதே ராதே
போக ரதி கோடி துல்யே ராதே ராதே
பூதேவி தப பல ராதே ராதே

#2
வேத மஹா மந்த்ர ரஸ ராதே ராதே
வேத வித்யா விலாஸினி ஸ்ரீ ராதே ராதே
ஆதிபராசக்தி ரூப ராதே ராதே
அத்யத்புத சிருங்காரமய ராதே ராதே
**தமிழ்க்கண்ணிகள்

#3
காதலெனுந் தீவினிலே ராதே ராதே அன்று
கண்டெடுத்த பெண்மணியே ராதே ராதே

#4
காதலெனுஞ் சோலையிலே ராதே ராதே நின்ற
கற்பகமாம் பூம் தருவே ராதே ராதே

#5
மாதரசே செல்வப் பெண்ணே ராதே ராதே உயர்
வானவர்கள் இன்ப வாழ்வே ராதே ராதே

@61 கலைமகளை வேண்டுதல்
**நொண்டிச் சிந்து

#1
எங்ஙனம் சென்றிருந்தீர் எனது இன் உயிரே என்றன் இசை அமுதே
திங்களைக் கண்டவுடன் கடல் திரையினைக் காற்றினைக் கேட்டவுடன்
கங்குலைப் பார்த்தவுடன் இங்கு காலையில் இரவியைத் தொழுதவுடன்
பொங்குவீர் அமிழ்து எனவே அந்தப் புதுமையிலே துயர் மறந்திருப்பேன்

#2
மாதம் ஒர் நான்கா நீர் அன்பு வறுமையிலே எனை வீழ்த்திவிட்டீர்
பாதங்கள் போற்றுகின்றேன் என்றன் பாவம் எலாம் கெட்டு ஞான கங்கை
நாதமொடு எப்பொழுதும் என்றன் நாவினிலே பொழிந்திட வேண்டும்
வேதங்கள் ஆக்கிடுவீர் அந்த விண்ணவர் கண்ணிடை விளங்கிடுவீர்

#3
கண்மணி போன்றவரே இங்குக் காலையும் மாலையும் திருமகளாம்
பெண்மணி இன்பத்தையும் சக்திப் பெரு மகள் திருவடிப் பெருமையையும்
வண்மையில் ஓதிடுவீர் என்றன் வாயிலும் மதியிலும் வளர்ந்திடுவீர்
அண்மையில் இருந்திடுவீர் இனி அடியனைப் பிரிந்திடல் ஆற்றுவனோ

#4
தான் எனும் பேய் கெடவே பல சஞ்சலக் குரங்குகள் தலைப்படவே
வான் எனும் ஒளி பெறவே நல வாய்மையிலே மதி நிலைத்திடவே
தேன் எனப் பொழிந்திடுவீர் அந்தத் திருமகள் சினங்களைத் தீர்த்திடுவீர்
ஊனங்கள் போக்கிடுவீர் நல்ல ஊக்கமும் பெருமையும் உதவிடுவீர்

#5
தீயினை நிறுத்திடுவீர் நல்ல தீரமும் தெளிவும் இங்கு அருள்புரிவீர்
மாயையில் அறிவிழந்தே உம்மை மதிப்பது மறந்தனன் பிழைகள் எல்லாம்
தாய் என உமைப் பணிந்தேன் பொறை சார்த்தி நல் அருள்செய வேண்டுகின்றேன்
வாயினில் சபதமிட்டேன் இனி மறக்ககிலேன் எனை மறக்ககிலீர்

@62 வெள்ளைத் தாமரை
**ராகம் ஆனந்த பைரவி தாளம் சாப்பு

#1
வெள்ளைத் தாமரைப் பூவில் இருப்பாள் வீணை செய்யும் ஒலியில் இருப்பாள்
கொள்ளை இன்பம் குலவு கவிதை கூறு பாவலர் உள்ளத்து இருப்பாள்
உள்ளதாம் பொருள் தேடி உணர்ந்தே ஓதும் வேதத்தின் உள் நின்று ஒளிர்வாள்
கள்ளமற்ற முனிவர்கள் கூறும் கருணை வாசகத்து உட்பொருள் ஆவாள்

#2
மாதர் தீம் குரல் பாட்டில் இருப்பாள் மக்கள் பேசும் மழலையில் உள்ளாள்
கீதம் பாடும் குயிலின் குரலைக் கிளியின் நாவை இருப்பிடம் கொண்டாள்
கோது அகன்ற தொழில் உடைத்தாகிக் குலவு சித்திரம் கோபுரம் கோயில்
ஈது அனைத்தின் எழிலிடை உற்றாள் இன்பமே வடிவாகிடப் பெற்றாள்

#3
வஞ்சமற்ற தொழில் புரிந்து உண்டு வாழும் மாந்தர் குலதெய்வம் ஆவாள்
வெம் சமர்க்கு உயிர் ஆகிய கொல்லர் வித்தை ஓர்ந்திடு சிற்பியர் தச்சர்
மிஞ்ச நல் பொருள் வாணிகம் செய்வோர் வீர மன்னர் பின் வேதியர் யாரும்
தஞ்சம் என்று வணங்கிடும் தெய்வம் தரணி மீது அறிவாகிய தெய்வம்

#4
தெய்வம் யாவும் உணர்ந்திடும் தெய்வம் தீமை காட்டி விலக்கிடும் தெய்வம்
உய்வம் என்ற கருத்துடையோர்கள் உயிரினுக்கு உயிர் ஆகிய தெய்வம்
செய்வம் என்று ஒரு செய்கை எடுப்போர் செம்மை நாடிப் பணிந்திடு தெய்வம்
கை வருந்தி உழைப்பவர் தெய்வம் கவிஞர் தெய்வம் கடவுளர் தெய்வம்

#5
செந்தமிழ் மணி நாட்டிடை உள்ளீர் சேர்ந்து இத் தேவை வணங்குவம் வாரீர்
வந்தனம் இவட்கே செய்வது என்றால் வாழி அஃது இங்கு எளிது என்று கண்டீர்
மந்திரத்தை முணுமுணுத்து ஏட்டை வரிசையாக அடுக்கி அதன் மேல்
சந்தனத்தை மலரை இடுவோர் சாத்திரம் இவள் பூசனை அன்றாம்

#6
வீடுதோறும் கலையின் விளக்கம் வீதிதோறும் இரண்டொரு பள்ளி
நாடு முற்றிலும் உள்ளன ஊர்கள் நகர்கள் எங்கும் பலபல பள்ளி
தேடு கல்வி இலாதது ஒர் ஊரைத் தீயினுக்கு இரையாக மடுத்தல்
கேடு தீர்க்கும் அமுதம் என் அன்னை கேண்மை கொள்ள வழி இவை கண்டீர்

#7
ஊணர் தேசம் யவனர்தம் தேசம் உதய ஞாயிற்று ஒளி பெறு நாடு
சேண் அகன்றதோர் சிற்றடிச் சீனம் செல்வப் பாரசிகப் பழம் தேசம்
தோள் நலத்த துருக்கம் மிசிரம் சூழ் கடற்கு அப்புறத்தினில் இன்னும்
காணும் பற்பல நாட்டிடை எல்லாம் கல்வித் தேவியின் ஒளி மிகுந்து ஓங்க

#8
ஞானம் என்பதோர் சொல்லின் பொருளாம் நல்ல பாரத நாட்டிடை வந்தீர்
ஊனம் இன்று பெரிது இழைக்கின்றீர் ஓங்கு கல்வி உழைப்பை மறந்தீர்
மானமற்று விலங்குகள் ஒப்ப மண்ணில் வாழ்வதை வாழ்வு எனலாமோ
போனதற்கு வருந்துதல் வேண்டா புன்மை தீர்ப்ப முயலுவம் வாரீர்

#9
இன் நறும் கனிச் சோலைகள் செய்தல் இனிய நீர்த் தண் சுனைகள் இயற்றல்
அன்ன சத்திரம் ஆயிரம் வைத்தல் ஆலயம் பதினாயிரம் நாட்டல்
பின்னர் உள்ள தருமங்கள் யாவும் பெயர் விளங்கி ஒளிர நிறுத்தல்
அன்ன யாவினும் புண்ணியம் கோடி ஆங்கு ஓர் ஏழைக்கு எழுத்து அறிவித்தல்

#10
நிதி மிகுந்தவர் பொற்குவை தாரீர் நிதி குறைந்தவர் காசுகள் தாரீர்
அதுவும் அற்றவர் வாய்ச்சொல் அருளீர் ஆண்மையாளர் உழைப்பினை நல்கீர்
மதுரத் தேமொழி மாதர்கள் எல்லாம் வாணி பூசைக்கு உரியன பேசீர்
எதுவும் நல்கி இங்கு எவ்வகையானும் இப் பெரும் தொழில் நாட்டுவம் வாரீர்

@63 நவராத்திரிப் பாட்டு
**(மாதா பராசக்தி)
**பராசக்தி
**(மூன்றும் ஒன்றாகிய மூர்த்தி)

#1
மாதா பராசக்தி வையம் எலாம் நீ நிறைந்தாய்
ஆதாரம் உன்னை அல்லால் ஆர் எமக்குப் பாரினிலே
ஏதாயினும் வழி நீ சொல்வாய் எமது உயிரே
வேதாவின் தாயே மிகப் பணிந்து வாழ்வோமே
**வாணி

#2
வாணி கலைத் தெய்வம் மணி வாக்கு உதவிடுவாள்
ஆணிமுத்தைப் போல அறிவு முத்து மாலையினாள்
காணுகின்ற காட்சியாய்க் காண்பது எலாம் காட்டுவதாய்
மாண் உயர்ந்து நிற்பாள் மலரடியே சூழ்வோமே
**ஸ்ரீதேவி

#3
பொன்னரசி நாரணனார் தேவி புகழரசி
மின்னு நவரத்தினம் போல் மேனி அழகுடையாள்
அன்னை அவள் வையம் எலாம் ஆதரிப்பாள் ஸ்ரீதேவி
தன் இரு பொன் தாளே சரண்புகுந்து வாழ்வோமே
**பார்வதி

#4
மலையிலே தான் பிறந்தாள் சங்கரனை மாலையிட்டாள்
உலையிலே ஊதி உலகக் கனல் வளர்ப்பாள்
நிலையில் உயர்ந்திடுவாள் நேரே அவள் பாதம்
தலையிலே தாங்கித் தரணி மிசை வாழ்வோமே

@64 மூன்று காதல்
**முதலாவது சரஸ்வதி காதல்
**ராகம் – ஸரஸ்வதி மனோஹரி : தாளம் – திஸ்ர ஏகம்

#1
பிள்ளைப் பிராயத்திலே அவள் பெண்மையைக் கண்டு மயங்கிவிட்டேன் அங்கு
பள்ளிப் படிப்பினிலே மதி பற்றிடவில்லை எனிலும் தனிப்பட
வெள்ளை மலரணை மேல் அவள் வீணையும் கையும் விரிந்த முகமலர்
விள்ளும் பொருள் அமுதம் கண்டேன் வெள்ளை மனது பறிகொடுத்தேன் அம்மா

#2
ஆடி வருகையிலே அவள் அங்கு ஒரு வீதி முனையில் நிற்பாள் கையில்
ஏடு தரித்திருப்பாள் அதில் இங்கிதமாகப் பதம் படிப்பாள் அதை
நாடி அருகணைந்தால் பல ஞானங்கள் சொல்லி இனிமை செய்வாள் இன்று
கூடி மகிழ்வம் என்றால் விழிக் கோணத்திலே நகை காட்டிச் செல்வாள் அம்மா

#3
ஆற்றங்கரைதனிலே தனியானதோர் மண்டபம் மீதினிலே தென்றல்
காற்றை நுகர்ந்திருந்தேன் அங்கு கன்னிக் கவிதை கொணர்ந்து தந்தாள் அதை
ஏற்று மனம் மகிழ்ந்தே அடி என்னோடு இணங்கி மணம்புரிவாய் என்று
போற்றிய போதினிலே இளம் புன்னகை பூத்து மறைந்துவிட்டாள் அம்மா

#4
சித்தம் தளர்ந்ததுண்டோ கலைத் தேவியின் மீது விருப்பம் வளர்ந்து ஒரு
பித்துப்பிடித்தது போல் பகல் பேச்சும் இரவில் கனவும் அவளிடை
வைத்த நினைவை அல்லால் பிற வாஞ்சை உண்டோ வயது அங்ஙனமே இரு
பத்திரண்டாம் அளவும் வெள்ளைப் பண்மகள் காதலைப் பற்றி நின்றேன் அம்மா
**இரண்டாவது லக்ஷ்மி காதல்
**ராகம் ஸ்ரீராகம் தாளம் திஸ்ர ஏகம்

#5
இந்த நிலையினிலே அங்கு ஒர் இன்பப் பொழிலினிடையினில் வேறு ஒரு
சுந்தரி வந்து நின்றாள் அவள் சோதி முகத்தின் அழகினைக் கண்டு என்றன்
சிந்தை திறைகொடுத்தேன் அவள் செந்திரு என்று பெயர் சொல்லினாள் மற்றும்
அந்தத் தினம் முதலா நெஞ்சம் ஆரத் தழுவிட வேண்டுகின்றேன் அம்மா

#6
புன்னகை செய்திடுவாள் அற்றைப் போது முழுதும் மகிழ்ந்திருப்பேன் சற்று என்
முன் நின்று பார்த்திடுவாள் அந்த மோகத்திலே தலைசுற்றிடும் காண் பின்னர்
என்ன பிழைகள் கண்டோ அவள் என்னைப் புறக்கணித்து ஏகிடுவாள் அங்கு
சின்னமும் பின்னமுமா மனம் சிந்தி உளம் மிக நொந்திடுவேன் அம்மா

#7
காட்டு வழிகளிலே மலைக் காட்சியிலே புனல் வீழ்ச்சியிலே பல
நாட்டுப்புறங்களிலே நகர் நண்ணு சில சுடர் மாடத்திலே சில
வேட்டுவர் சார்பினிலே சில வீரரிடத்திலும் வேந்தரிடத்திலும்
மீட்டும் அவள் வருவாள் கண்ட விந்தையிலே இன்பம் மேற்கொண்டு போம் அம்மா
**மூன்றாவது காளி காதல்
**ராகம் புன்னாகவராளி தாளம் திஸ்ர ஏகம்

#8
பின் ஒர் இராவினிலே கரும் பெண்மை அழகு ஒன்று வந்தது கண் முன்பு
கன்னி வடிவம் என்றே களி கண்டு சற்றே அருகில் சென்று பார்க்கையில்
அன்னை வடிவமடா இவள் ஆதிபராசக்தி தேவியடா இவள்
இன் அருள் வேண்டுமடா பின்னர் யாவும் உலகில் வசப்பட்டுப்போமடா

#9
செல்வங்கள் பொங்கி வரும் நல்ல தெள் அறிவு எய்தி நலம் பல சார்ந்திடும்
அல்லும்பகலும் இங்கே இவை அத்தனை கோடிப் பொருளின் உள்ளே நின்று
வில்லை அசைப்பவளை இந்த வேலை அனைத்தையும் செய்யும் வினைச்சியைத்
தொல்லை தவிர்ப்பவளை நித்தம் தோத்திரம் பாடித் தொழுதிடுவோமடா

@65 ஆறு துணை
ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம் பராசக்தி
ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம்
ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி
ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம்

#1
கணபதிராயன் அவன் இரு காலைப் பிடித்திடுவோம்
குணம் உயர்ந்திடவே விடுதலை கூடி மகிழ்ந்திடவே

#2
சொல்லுக்கு அடங்காவே பராசக்தி சூரத்தனங்கள் எல்லாம்
வல்லமை தந்திடுவாள் பராசக்தி வாழி என்றே துதிப்போம்

#3
வெற்றி வடிவேலன் அவனுடை வீரத்தினைப் புகழ்வோம்
சுற்றி நில்லாதே போ பகையே துள்ளி வருகுது வேல்

#4
தாமரைப் பூவினிலே சுருதியைத் தனி இருந்து உரைப்பாள்
பூ மணித் தாளினையே கண்ணில் ஒற்றிப் புண்ணியம் எய்திடுவோம்

#5
பாம்புத் தலை மேலே நடம்செயும் பாதத்தினைப் புகழ்வோம்
மாம்பழ வாயினிலே குழல் இசை வண்மை புகழ்ந்திடுவோம்

#6
செல்வத் திருமகளைத் திடங்கொண்டு சிந்தனைசெய்திடுவோம்
செல்வம் எல்லாம் தருவாள் நமது ஒளி திக்கு அனைத்தும் பரவும்

@66 விடுதலை வெண்பா

#1
சக்தி பதமே சரண் என்று நாம் புகுந்து
பக்தியினால் பாடிப் பலகாலும் முக்தி நிலை
காண்போம் அதனால் கவலைப் பிணி தீர்ந்து
பூண்போம் அமரப் பொறி

#2
பொறி சிந்தும் வெம் கனல் போல் பொய் தீர்ந்து தெய்வ
வெறி கொண்டால் ஆங்கு அதுவே வீடாம் நெறி கொண்ட
வையம் எலாம் தெய்வ வலி அன்றி வேறு இல்லை
ஐயம் எலாம் தீர்ந்தது அறிவு

#3
அறிவிலே தோன்றில் அவனியிலே தோன்றும்
வறிஞராய்ப் பூமியிலே வாழ்வீர் குறி கண்டு
செல்வம் எலாம் பெற்றுச் சிறப்புறவே சக்தி தரும்
வெல் வயிரச் சீர் மிகுந்த வேல்

#4
வேலைப் பணிந்தால் விடுதலையாம் வேல்முருகன்
காலைப் பணிந்தால் கவலை போம் மேல் அறிவு
தன்னாலே தான் பெற்று சக்தி சக்தி சக்தி என்று
சொன்னால் அதுவே சுகம்

#5
சுகத்தினை நான் வேண்டித் தொழுதேன் எப்போதும்
அகத்தினிலே துன்புற்று அழுதேன் யுகத்தினில் ஓர்
மாறுதலைக் காட்டி வலிமை நெறி காட்டி
ஆறுதலைத் தந்தாள் அவள்

@67 ஜயம் உண்டு
**ராகம் – காமாஸ் : தாளம் – ஆதி
**பல்லவி

#0
ஜயம் உண்டு பயம் இல்லை மனமே இந்த
ஜன்மத்திலே விடுதலை உண்டு நிலை உண்டு
**அனுபல்லவி
பயன் உண்டு பக்தியினாலே நெஞ்சில்
பதிவுற்ற குல சக்தி சரண் உண்டு பகை இல்லை
**சரணங்கள்

#1
புயம் உண்டு குன்றத்தைப் போலே சக்தி
பொன் பாதம் உண்டு அதன் மேலே
நியமம் எல்லாம் சக்தி நினைவு அன்றிப் பிறிது இல்லை
நெறி உண்டு குறி உண்டு குல சக்தி வெறி உண்டு

#2
மதி உண்டு செல்வங்கள் சேர்க்கும் தெய்வ
வலி உண்டு தீமையைப் பேர்க்கும்
விதி உண்டு தொழிலுக்கு விளைவு உண்டு குறைவு இல்லை
விசனப் பொய்க் கடலுக்குக் குமரன் கைக் கணை உண்டு

#3
அலைபட்ட கடலுக்கு மேலே சக்தி
அருள் என்னும் தோணியினாலே
தொலை ஒட்டிக் கரையுற்றுத் துயர் அற்று விடுபட்டுத்
துணிவுற்ற குல சக்தி சரணத்தில் முடிதொட்டு

@68 ஆரிய தரிசனம்
**ஓர் கனவு
**ராகம் – ஸ்ரீராகம் : தாளம் – ஆதி

#0
கனவென்ன கனவே என்றன்
கண் துயிலாது நனவினிலே உற்ற

#1
கானகம் கண்டேன் அடர்
கானகம் கண்டேன் உச்சி
வானகத்தே வட்ட மதி ஒளி கண்டேன்

#2
பொன் திருக்குன்றம் அங்கு ஒர்
பொன் திருக்குன்றம் அதைச்
சுற்றி இருக்கும் சுனைகளும் பொய்கையும்
**புத்த தரிசனம்

#3
குன்றத்தின் மீதே அந்தக்
குன்றத்தின் மீதே தனி
நின்றதோர் ஆல நெடு மரம் கண்டேன்

#4
பொன் மரத்தின் கீழ் அந்தப்
பொன் மரத்தின் கீழ் வெறும்
சின்மயமானதோர் தேவன் இருந்தனன்

#5
புத்த பகவன் எங்கள்
புத்த பகவன் அவன்
சுத்த மெய்ஞ்ஞானச் சுடர் முகம் கண்டேன்

#6
காந்தியைப் பார்த்தேன் அவன்
காந்தியைப் பார்த்தேன் உப
சாந்தியில் மூழ்கத் ததும்பிக் குளித்தனன்

#7
ஈது நல் விந்தை என்னை
ஈது நல் விந்தை புத்தன்
சோதி மறைந்து இருள் துன்னிடக் கண்டனன்

#8
பாய்ந்தது அங்கு ஒளியே பின்னும்
பாய்ந்தது அங்கு ஒளியே அருள்
தேய்ந்தது என் மேனி சிலிர்த்திடக் கண்டேன்
**கிருஷ்ணார்ஜுன தரிசனம்

#9
குன்றத்தின் மீதே அந்தக்
குன்றத்தின் மீதே தனி
நின்ற பொன் தேரும் பரிகளும் கண்டேன்

#10
தேரின் முன் பாகன் மணித்
தேரின் முன் பாகன் அவன்
சீரினைக் கண்டு திகைத்து நின்றேன் இந்தக்

#11
ஓம் என்ற மொழியும் அவன்
ஓம் என்ற மொழியும் நீலக்
காமன்றன் உருவும் அ வீமன்றன் திறலும்

#12
அருள் பொங்கும் விழியும் தெய்வ
அருள் பொங்கும் விழியும் காணில்
இருள் பொங்கு நெஞ்சினர் வெருள் பொங்கும் திகிரியும்

#13
கண்ணனைக் கண்டேன் எங்கள்
கண்ணனைக் கண்டேன் மணி
வண்ணனை ஞான மலையினைக் கண்டேன்

#14
சேனைகள் தோன்றும் வெள்ளச்
சேனைகள் தோன்றும் பரி
யானையும் தேரும் அளவில் தோன்றும்

#15
கண்ணன் நல் தேரில் நீலக்
கண்ணன் நல் தேரில் மிக
எண் அயர்ந்தான் ஒர் இளைஞனைக் கண்டேன்

#16
விசையன்-கொல் இவனே விறல்
விசையன்-கொல் இவனே நனி
இசையும் நன்கு இசையும் இங்கு இவனுக்கு இ நாமம்

#17
வீரிய வடிவம் என்ன
வீரிய வடிவம் இந்த
ஆரியன் நெஞ்சம் அயர்ந்தது என் விந்தை

#18
பெற்றதன் பேறே செவி
பெற்றதன் பேறே அந்தக்
கொற்றவன் சொற்கள் செவியுறக் கொண்டேன்

#19
வெற்றியை வேண்டேன் ஜய
வெற்றியை வேண்டேன் உயிர்
அற்றிடுமேனும் அவர்தமைத் தீண்டேன்

#20
சுற்றம் கொல்வேனோ என்றன்
சுற்றம் கொல்வேனோ கிளை
அற்ற பின் செய்யும் அரசும் ஓர் அரசோ

#21
மிஞ்சிய அருளால் மித
மிஞ்சிய அருளால் அந்த
வெம் சிலை வீரன் பல சொல் விரித்தான்

#22
இ மொழி கேட்டான் கண்ணன்
இ மொழி கேட்டான் ஐயன்
செம்மலர் வதனத்தில் சிறுநகை பூத்தான்

#23
வில்லினை எடடா கையில்
வில்லினை எடடா அந்தப்
புல்லியர் கூட்டத்தைப் பூழ்திசெய்திடடா

#24
வாடி நில்லாதே மனம்
வாடி நில்லாதே வெறும்
பேடியர் ஞானப் பிதற்றல் சொல்லாதே

#25
ஒன்று உளது உண்மை என்றும்
ஒன்று உளது உண்மை அதைக்
கொன்றிடொணாது குறைத்தலொண்ணாது

#26
துன்பமும் இல்லை கொடும்
துன்பமும் இல்லை அதில்
இன்பமும் இல்லை பிறப் பிறப்பு இல்லை

#27
படைகளும் தீண்டா அதைப்
படைகளும் தீண்டா அனல்
சுடவுமொண்ணாது புனல் நனையாது

#28
செய்தல் உன் கடனே அறம்
செய்தல் உன் கடனே அதில்
எய்துறும் விளைவினில் எண்ணம் வைக்காதே

@69 சூரிய தரிசனம்
**ராகம் பூபாளம்

#1
சுருதியின்கண் முனிவரும் பின்னே தூ மொழிப் புலவோர் பலர் தாமும்
பெரிது நின்றன் பெருமை என்று ஏத்தும் பெற்றி கண்டு உனை வாழ்த்திட வந்தேன்
பரிதியே பொருள் யாவிற்கும் முதலே பானுவே பொன் செய் பேரொளித் திரளே
கருதி நின்னை வணங்கிட வந்தேன் கதிர் கொள் வாள் முகம் காட்டுதி சற்றே

#2
வேதம் பாடிய சோதியைக் கண்டு வேள்விப் பாடல்கள் பாடுதற்குற்றேன்
நாத வார் கடலின் ஒலியோடு நல் தமிழ்ச் சொல் இசையையும் சேர்ப்பேன்
காதம் ஆயிரம் ஓர் கணத்துள்ளே கடுகி ஓடும் கதிர் இனம் பாடி
ஆதவா நினை வாழ்த்திட வந்தேன் அணி கொள் வாள் முகம் காட்டுதி சற்றே

@70 ஞாயிறு வணக்கம்

#1
கடலின் மீது கதிர்களை வீசிக் கடுகி வான் மிசை ஏறுதி ஐயா
படரும் வான் ஒளி இன்பத்தைக் கண்டு பாட்டுப் பாடி மகிழ்வன புட்கள்
உடல் பரந்த கடலும் தன்னுள்ளே ஒவ்வொரு நுண் துளியும் வழியாகச்
சுடரும் நின்றன் வடிவை உட்கொண்டே சுருதி பாடிப் புகழ்கின்றது இங்கே

#2
என்றன் உள்ளம் கடலினைப் போலே எந்த நேரமும் நின் அடிக் கீழே
நின்று தன் அகத்து ஒவ்வோர் அணுவும் நின்றன் ஜோதி நிறைந்தது ஆகி
நன்று வாழ்ந்திடச் செய்குவை ஐயா ஞாயிற்றின்கண் ஒளி தரும் தேவா
மன்று வானிடைக் கொண்டு உலகு எல்லாம் வாழ நோக்கிடும் வள்ளிய தேவா

#3
காதல் கொண்டனை போலும் மண் மீதே கண் பிறழ்வு இன்றி நோக்குகின்றாயே
மாதர்ப் பூமியும் நின் மிசைக் காதல் மண்டினாள் இதில் ஐயம் ஒன்று இல்லை
சோதி கண்டு முகத்தில் இவட்கே தோன்றுகின்ற புது நகை என்னே
ஆதித் தாய்தந்தை நீவிர் உமக்கே ஆயிரம் தரம் அஞ்சலிசெய்வேன்

@71 ஞான பாநு

#1
திரு வளர் வாழ்க்கை கீர்த்தி தீரம் நல் அறிவு வீரம்
மருவு பல் கலையின் சோதி வல்லமை என்ப எல்லாம்
வருவது ஞானத்தாலே வையகம் முழுவதும் எங்கள்
பெருமைதான் நிலவி நிற்கப் பிறந்தது ஞானபாநு

#2
கவலைகள் சிறுமை நோவு கைதவம் வறுமைத் துன்பம்
அவலமாம் அனைத்தைக் காட்டில் அவலமாம் புலைமை அச்சம்
இவை எலாம் அறிவிலாமை என்பதோர் இருளில் பேயாம்
நவமுறு ஞானபாநு நண்ணுக தொலைக பேய்கள்

#3
அனைத்தையும் தேவர்க்கு ஆக்கி அறத் தொழில் செய்யும் மேலோர்
மனத்திலே சக்தியாக வளர்வது நெருப்புத் தெய்வம்
தினத்து ஒளி ஞானம் கண்டீர் இரண்டுமே சேர்ந்தால் வானோர்
இனத்திலே கூடி வாழ்வர் மனிதர் என்று இசைக்கும் வேதம்

#4
பண்ணிய முயற்சி எல்லாம் பயனுற ஓங்கும் ஆங்கே
எண்ணிய எண்ணம் எல்லாம் எளிதிலே வெற்றி எய்தும்
திண்ணிய கருத்தினோடும் சிரித்திடும் முகத்தினோடும்
நண்ணிடும் ஞானபாநு அதனை நாம் நன்கு போற்றின்

@72 சோமதேவன் புகழ்

#0
ஜய சோம ஜய சோம ஜய சோம தேவா
ஜய ஜய
**சரணம்

#1
நயம் உடைய இந்திரனை நாயகத்து இட்டாய்
வயம் மிக்க அசுரரின் மாயையைச் சுட்டாய்
வியன் உலகில் ஆநந்த விண் நிலவு பெய்தாய்
துயர் நீங்கி என் உளம் சுடர்கொளச் செய்தாய்
மயல் கொண்ட காதலரை மண் மிசைக் காப்பாய்
உய வேண்டி இருவர் உளம் ஒன்றுறக் கோப்பாய்
புயல் இருண்டே குமுறி இருள் வீசி வரல் போல்
பொய்த் திரள் வருவதைப் புன்னகையில் மாய்ப்பாய்

@73 வெண்ணிலாவே

#1
எல்லையில்லாததோர் வானக் கடலிடை வெண்ணிலாவே விழிக்கு
இன்பம் அளிப்பதோர் தீ என்று இலகுவை வெண்ணிலாவே
சொல்லையும் கள்ளையும் நெஞ்சையும் சேர்த்து இங்கு வெண்ணிலாவே நின்றன்
சோதி மயக்கும் வகையதுதான் என் சொல் வெண்ணிலாவே
நல்ல ஒளியின் வகை பல கண்டிலன் வெண்ணிலாவே இந்த
நனவை மறந்திடச்செய்வது கண்டிலன் வெண்ணிலாவே
கொல்லும் அமிழ்தை நிகர்த்திடும் கள் ஒன்று வெண்ணிலாவே வந்து
கூடி இருக்குது நின் ஒளியோடு இங்கு வெண்ணிலாவே

#2
மாதர் முகத்தை நினக்கு இணை கூறுவர் வெண்ணிலாவே அஃது
வயதின் கவலையின் நோவின் கெடுவது வெண்ணிலாவே
காதல் ஒருத்தி இளையபிராயத்தள் வெண்ணிலாவே அந்தக்
காமன்றன் வில்லை இணைத்த புருவத்தள் வெண்ணிலாவே
மீது எழும் அன்பின் விலை புன்னகையினள் வெண்ணிலாவே முத்தம்
வேண்டி முன் காட்டும் முகத்தின் எழில் இங்கு வெண்ணிலாவே
சாதல் அழிதல் இலாது நிரந்தரம் வெண்ணிலாவே நின்
தண் முகம்தன்னில் விளங்குவது என்னை-கொல் வெண்ணிலாவே

#3
நின் ஒளியாகிய பாற்கடல் மீது இங்கு வெண்ணிலாவே நன்கு
நீயும் அமுதும் எழுந்திடல் கண்டனன் வெண்ணிலாவே
மன்னு பொருள்கள் அனைத்திலும் நிற்பவன் வெண்ணிலாவே அந்த
மாயன் அப் பாற்கடல் மீதுறல் கண்டனன் வெண்ணிலாவே
துன்னிய நீல நிறத்தள் பராசக்தி வெண்ணிலாவே இங்கு
தோன்றும் உலகவளே என்று கூறுவர் வெண்ணிலாவே
பின்னிய மேகச் சடை மிசைக் கங்கையும் வெண்ணிலாவே நல்ல
பெட்புற நீயும் விளங்குதல் கண்டனன் வெண்ணிலாவே

#4
காதலர் நெஞ்சை வெதுப்புவை நீ என்பர் வெண்ணிலாவே நினைக்
காதல் செய்வார் நெஞ்சிற்கு இன் அமுது ஆகுவை வெண்ணிலாவே
சீத மணி நெடு வானக் குளத்திடை வெண்ணிலாவே நீ
தேசு மிகுந்த வெண் தாமரை போன்றனை வெண்ணிலாவே
மோத வரும் கரு மேகத் திரளினை வெண்ணிலாவே நீ
முத்தின் ஒளி தந்து அழகுறச் செய்குவை வெண்ணிலாவே
தீது புரிந்திட வந்திடும் தீயர்க்கும் வெண்ணிலாவே நலம்
செய்து ஒளி நல்குவர் மேலவராம் அன்றோ வெண்ணிலாவே

#5
மெல்லிய மேகத் திரைக்குள் மறைந்திடும் வெண்ணிலாவே உன்றன்
மேனி அழகு மிகைபடக் காணுது வெண்ணிலாவே
நல்லியலார் யவனத்தியர் மேனியை வெண்ணிலாவே மூடு
நல் திரை மேனி நயம் மிகக் காட்டிடும் வெண்ணிலாவே
சொல்லிய வார்த்தையில் நாணுற்றனை போலும் வெண்ணிலாவே நின்
சோதி வதனம் முழுதும் மறைத்தனை வெண்ணிலாவே
புல்லியன் செய்த பிழை பொறுத்தே அருள் வெண்ணிலாவே இருள்
போகிடச் செய்து நினது எழில் காட்டுதி வெண்ணிலாவே

@74 தீ வளர்த்திடுவோம்
**யாகப் பாட்டு
**ராகம் – புன்னாகவராளி
**பல்லவி

#0
தீ வளர்த்திடுவோம் பெரும்
தீ வளர்த்திடுவோம்
**சரணங்கள்

#1
ஆவியின் உள்ளும் அறிவின் இடையிலும் அன்பை வளர்த்திடுவோம் விண்ணின்
ஆசை வளர்த்திடுவோம் களி ஆவல் வளர்த்திடுவோம் ஒரு
தேவி மகனைத் திறமைக் கடவுளைச் செங்கதிர் வானவனை விண்ணோர்தமைத்
தேனுக்கு அழைப்பவனைப் பெரும் திரள் சேர்ந்து பணிந்திடுவோம் வாரீர்

#2
சித்தத் துணிவினை மானுடர் கேள்வனைத் தீமை அழிப்பவனை நன்மை
சேர்த்துக் கொடுப்பவனை பல சீர்களுடையவனைப் புவி
அத்தனையும் சுடர் ஏறத் திகழ்ந்திடும் ஆரியர் நாயகனை உருத்திரன்
அன்புத் திருமகனை பெரும் திரள் ஆகிப் பணிந்திடுவோம் வாரீர்

#3
கட்டுக்கள் போக்கி விடுதலை தந்திடும் கண்மணி போன்றவனை எம்மைக்
காவல்புரிபவனைத் தொல்லைக் காட்டை அழிப்பவனைத் திசை
எட்டும் புகழ் வளர்ந்து ஓங்கிட வித்தைகள் யாவும் பழகிடவே புவி மிசை
இன்பம் பெருகிடவே பெரும் திரள் எய்திப் பணிந்திடுவோம் வாரீர்

#4
நெஞ்சில் கவலைகள் நோவுகள் யாவையும் நீக்கிக் கொடுப்பவனை உயிர்
நீளத் தருபவனை ஒளிர் நேர்மைப் பெரும் கனலை நித்தம்
அஞ்சல் அஞ்சேல் என்று கூறி எமக்கு நல் ஆண்மை சமைப்பவனைப் பல் வெற்றிகள்
ஆக்கிக் கொடுப்பவனைப் பெரும் திரள் ஆகிப் பணிந்திடுவோம் வாரீர்

#5
அச்சத்தைச் சுட்டு அங்கு சாம்பரும் இன்றி அழித்திடும் வானவனைச் செய்கை
ஆற்றும் மதிச் சுடரைத் தடையற்ற பெரும் திறலை எம்முள்
இச்சையும் வேட்கையும் ஆசையும் காதலும் ஏற்றதோர் நல் அறமும் கலந்து ஒளி
ஏறும் தவக் கனலைப் பெரும் திரள் எய்திப் பணிந்திடுவோம் வாரீர்

#6
வானகத்தைச் சென்று தீண்டுவன் இங்கு என்று மண்டி எழும் தழலைக் கவி
வாணர்க்கு நல் அமுதைத் தொழில் வண்ணம் தெரிந்தவனை நல்ல
தேனையும் பாலையும் நெய்யையும் சோற்றையும் தீம் பழம் யாவினையும் இங்கே உண்டு
தேக்கிக் களிப்பவனைப் பெரும் திரள் சேர்ந்து பணிந்திடுவோம் வாரீர்

#7
சித்திர மாளிகை பொன் ஒளிர் மாடங்கள் தேவத் திருமகளிர் இன்பம்
தேக்கிடும் தேன் இசைகள் சுவை தேறிடும் நல் இளமை நல்ல
முத்து மணிகளும் பொன்னும் நிறைந்த முழுக் குடம் பற்பலவும் இங்கே தர
முற்பட்டு நிற்பவனைப் பெரும் திரள் மொய்த்துப் பணிந்திடுவோம் வாரீர்

@75 வேள்வித் தீ
**ராகம் – நாதநாமக்கிரியை : தாளம் – சதுஸ்ர ஏகம்

#1
**ரிஷிகள்
எங்கள் வேள்விக் கூடம் மீதில் ஏறுதே தீ தீ இ நேரம்
பங்கமுற்றே பேய்கள் ஓடப் பாயுதே தீ தீ இ நேரம்

#2
**அசுரர்
தோழரே நம் ஆவி வேகச் சூழுதே தீ தீ ஐயோ நாம்
வாழ வந்த காடு வேக வந்ததே தீ தீ அம்மாவோ

#3
**ரிஷிகள்
பொன்னை ஒத்து ஓர் வண்ணமுற்றான் போந்துவிட்டானே இ நேரம்
சின்னமாகிப் பொய் அரக்கர் சிந்தி வீழ்வாரே இ நேரம்

#4
**அசுரர்
இந்திராதி தேவர்தம்மை ஏசி வாழ்ந்தோமே ஐயோ நாம்
வெந்துபோக மானிடர்க்கு ஓர் வேதம் உண்டாமோ அம்மாவோ

#5
**ரிஷிகள்
வானை நோக்கிக் கைகள் தூக்கி வளருதே தீ தீ இ நேரம்
ஞான மேனி உதய கன்னி நண்ணிவிட்டாளே இ நேரம்

#6
**அசுரர்
கோடி நாளாய் இவ் வனத்தில் கூடி வாழ்ந்தோமே ஐயோ நாம்
பாடி வேள்வி மாந்தர் செய்யப் பண்பு இழந்தோமே அம்மாவோ

#7
**ரிஷிகள்
காட்டில் மேயும் காளை போன்றான் காணுவீர் தீ தீ இ நேரம்
ஓட்டியோட்டிப் பகையை எல்லாம் வாட்டுகின்றானே இ நேரம்

#8
**அசுரர்
வலியிலாதார் மாந்தர் என்று மகிழ்ந்து வாழ்ந்தோமே ஐயோ நாம்
கலியை வென்றோர் வேத உண்மை கண்டுகொண்டாரே அம்மாவோ

#9
**ரிஷிகள்
வலிமை மைந்தன் வேள்வி முன்னோன் வாய் திறந்தானே இ நேரம்
மலியும் நெய்யும் தேனும் உண்டு மகிழ வந்தானே இ நேரம்

#10
**அசுரர்
உயிரை விட்டும் உணர்வை விட்டும் ஓடி வந்தோமே ஐயோ நாம்
துயில் உடம்பின் மீதிலும் தீ தோன்றிவிட்டானே அம்மாவோ

#11
**ரிஷிகள்
அமரர் தூதன் சமர நாதன் ஆர்த்து எழுந்தானே இ நேரம்
குமரி மைந்தன் எமது வாழ்வில் கோயில்கொண்டானே இ நேரம்

#12
**அசுரர்
வருணன் மித்ரன் அர்யமானும் மதுவை உண்பாரே ஐயோ நாம்
பெருகு தீயின் புகையும் வெப்பும் பின்னி மாய்வோமே அம்மாவோ

#13
**ரிஷிகள்
அமரர் எல்லாம் வந்து நம் முன் அவிகள் கொண்டாரே இ நேரம்
நமனும் இல்லை பகையும் இல்லை நன்மை கண்டோமே இ நேரம்

#14
**அசுரர்
பகனும் இங்கே இன்பம் எய்திப் பாடுகின்றானே ஐயோ நாம்
புகையில் வீழ இந்திரன் சீர் பொங்கல் கண்டீரோ அம்மாவோ

#15
**ரிஷிகள்
இளையும் வந்தாள் கவிதை தந்தாள் இரவி வந்தானே இ நேரம்
விளையும் எங்கள் தீயினாலே மேன்மையுற்றோமே இ நேரம்

#16
**ரிஷிகள்
அன்னம் உண்பீர் பாலும் நெய்யும் அமுதும் உண்பீரே இ நேரம்
மின்னி நின்றீர் தேவர் எங்கள் வேள்வி கொள்வீரே இ நேரம்

#17
**ரிஷிகள்
சோமம் உண்டு தேர்வு நல்கும் ஜோதி பெற்றோமே இ நேரம்
தீமை தீர்ந்தே வாழி இன்பம் சேர்ந்துவிட்டோமே இ நேரம்

#18
**ரிஷிகள்
உடல் உயிர் மேல் உணர்விலும் தீ ஓங்கிவிட்டானே இ நேரம்
கடவுளர் தாம் எம்மை வாழ்த்தி கைகொடுத்தாரே இ நேரம்

#19
**ரிஷிகள்
எங்கும் வேள்வி அமரர் எங்கும் யாங்கணும் தீ தீ இ நேரம்
தங்கும் இன்பம் அமர வாழ்க்கை சார்ந்து நின்றோமே இ நேரம்

#20
**ரிஷிகள்
வாழ்க தேவர் வாழ்க வேள்வி மாந்தர் வாழ்வாரே இ நேரம்
வாழ்க வையம் வாழ்க வேதம் வாழ்க தீ தீ தீ இ நேரம்

@76 கிளிப்பாட்டு

#1
திருவைப் பணிந்து நித்தம் செம்மைத் தொழில்புரிந்து
வருக வருவது என்றே கிளியே மகிழ்வுற்று இருப்போமடி

#2
வெற்றி செயலுக்கு உண்டு விதியின் நியமம் என்று
கற்றுத் தெளிந்த பின்னும் கிளியே கவலைப்படலாகுமோ

#3
துன்ப நினைவுகளும் சோர்வும் பயமும் எல்லாம்
அன்பில் அழியுமடீ கிளியே அன்புக்கு அழிவு இல்லை காண்

#4
ஞாயிற்றை எண்ணி என்றும் நடுமை நிலை பயின்று
ஆயிரம் ஆண்டு உலகில் கிளியே அழிவு இன்றி வாழ்வோமடீ

#5
தூய பெரும் கனலைச் சுப்பிரமண்ணியனை
நேயத்துடன் பணிந்தால் கிளியே நெருங்கித் துயர் வருமோ

@77 யேசு கிறிஸ்து

#1
ஈசன் வந்து சிலுவையில் மாண்டான் எழுந்து உயிர்த்தனன் நாள் ஒரு மூன்றில்
நேச மா மரியா’ மக்தலேநா நேரிலே இந்தச் செய்தியைக் கண்டாள்
தேசத்தீர் இதன் உட்பொருள் கேளீர் தேவர் வந்து நமக்குள் புகுந்தே
நாசம் இன்றி நமை நித்தம் காப்பார் நம் அகந்தையை நாம் கொன்றுவிட்டால்

#2
அன்பு காண் மரியா மக்தலேநா ஆவி காணிதிர் யேசு கிறிஸ்து
முன்பு தீமை வடிவினைக் கொன்றால் மூன்று நாளினில் நல் உயிர் தோன்றும்
பொன் பொலிந்த முகத்தினில் கண்டே போற்றுவாள் அந்த நல் உயிர்தன்னை
அன்பு எனும் மரியா மக்தலேநா ஆஹ சாலப் பெரும் களி இஃதே

#3
உண்மை என்ற சிலுவையில் கட்டி உணர்வை ஆணித் தவம் கொண்டு அடித்தால்
வண்மைப் பேர் உயிர் யேசு கிறிஸ்து வான மேனியில் அங்கு விளங்கும்
பெண்மை காண் மரியா மக்தலேநா பேணும் நல் அறம் யேசு கிறிஸ்து
நுண்மை கொண்ட பொருள் இது கண்டீர் நொடியில் இஃது பயின்றிடலாகும்

@78 அல்லா
**பல்லவி

#0
அல்லா அல்லா அல்லா
**சரணங்கள்

#1
பல்லாயிரம் பல்லாயிரம் கோடி கோடி அண்டங்கள்
எல்லாத் திசையிலும் ஓர் எல்லையில்லா வெளி வானிலே
நில்லாது சுழன்று ஓட நியமம்செய்து அருள் நாயகன்
சொல்லாலும் மனத்தாலும் தொடரொணாத பெரும் சோதி
கல்லாதவராயினும் உண்மை சொல்லாதவராயினும்
பொல்லாதவராயினும் தவம் இல்லாதவராயினும்
நல்லார் உரை நீதியின்படி நில்லாதவராயினும்
எல்லோரும் வந்து ஏத்தும் அளவில் யம பயம் கெடச் செய்பவன்
&3 வேதாந்தப் பாடல்கள் – ஞானப் பாடல்கள்

@1 அச்சமில்லை
**(பண்டாரப் பாட்டு)

#1
அச்சம் இல்லை அச்சம் இல்லை அச்சம் என்பது இல்லையே
இச் சகத்துளோர் எலாம் எதிர்த்து நின்ற போதினும்
அச்சம் இல்லை அச்சம் இல்லை அச்சம் என்பது இல்லையே
துச்சமாக எண்ணி நம்மைச் தூறுசெய்த போதினும்
அச்சம் இல்லை அச்சம் இல்லை அச்சம் என்பது இல்லையே
பிச்சை வாங்கி உண்ணும் வாழ்க்கை பெற்றுவிட்ட போதினும்
அச்சம் இல்லை அச்சம் இல்லை அச்சம் என்பது இல்லையே
இச்சை கொண்டே பொருள் எலாம் இழந்துவிட்ட போதினும்
அச்சம் இல்லை அச்சம் இல்லை அச்சம் என்பது இல்லையே

#2
கச்சு அணிந்த கொங்கை மாதர் கண்கள் வீசு போதினும்
அச்சம் இல்லை அச்சம் இல்லை அச்சம் என்பது இல்லையே
நச்சை வாயிலே கொணர்ந்து நண்பர் ஊட்டு போதினும்
அச்சம் இல்லை அச்சம் இல்லை அச்சம் என்பது இல்லையே
பச்சை ஊன் இயைந்த வேல் படைகள் வந்த போதினும்
அச்சம் இல்லை அச்சம் இல்லை அச்சம் என்பது இல்லையே
உச்சி மீது வான் இடிந்து வீழுகின்ற போதினும்
அச்சம் இல்லை அச்சம் இல்லை அச்சம் என்பது இல்லையே

@2 ஜய பேரிகை
**பல்லவி

#0
ஜய பேரிகை கொட்டடா கொட்டடா
ஜய பேரிகை கொட்டடா
**சரணங்கள்

#1
பயம் எனும் பேய்தனை அடித்தோம் பொய்ம்மைப் பாம்பைப் பிளந்து உயிரைக் குடித்தோம்
வியன் உலகு அனைத்தையும் அமுது என நுகரும் வேத வாழ்வினைக் கைப்பிடித்தோம்

#2
இரவியின் ஒளியிடைக் குளித்தோம் ஒளி இன் அமுதினை உண்டு களித்தோம்
கரவினில் வந்து உயிர்க் குலத்தினை அழிக்கும் காலன் நடுநடுங்க விழித்தோம்

#3
காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி நீள் கடலும் மலையும் எங்கள் கூட்டம்
நோக்கும் திசை எலாம் நான் அன்றி வேறில்லை நோக்கநோக்கக் களியாட்டம்

@3 விடுதலை சிட்டுக்குருவி
**பல்லவி

#0
விட்டு விடுதலையாகி நிற்பாய் இந்தச்
சிட்டுக்குருவியைப் போலே
**சரணங்கள்

#1
எட்டுத் திசையும் பறந்து திரிகுவை ஏறி அக் காற்றில் விரைவொடு நீந்துவை
மட்டுப்படாது எங்கும் கொட்டிக்கிடக்கும் இவ் வான் ஒளி என்னும் மதுவின் சுவை உண்டு

#2
பெட்டையினோடு இன்பம் பேசிக் களிப்புற்றுப் பீடையிலாததோர் கூடுகட்டிக்கொண்டு
முட்டை தரும் குஞ்சைக் காத்து மகிழ்வு எய்தி முந்த உணவு கொடுத்து அன்புசெய்து இங்கு

#3
முற்றத்திலேயும் கழனி வெளியிலும் முன் கண்ட தானியம்தன்னைக் கொணர்ந்து உண்டு
மற்றப் பொழுது கதை சொல்லித் தூங்கிப் பின் வைகறை ஆகும் முன் பாடி விழிப்புற்று

@4 விடுதலை வேண்டும்
**ராகம் நாட்டை
**பல்லவி

#0
வேண்டுமடி எப்போதும் விடுதலை அம்மா
**சரணங்கள்

#1
தூண்டும் இன்ப வாடை வீசு துய்ய தேன் கடல்
சூழ நின்ற தீவில் அங்கு சோதி வானவர்
ஈண்டு நமது தோழராகி எம்மோடு அமுதம் உண்டு குலவ
நீண்ட மகிழ்ச்சி மூண்டு விளைய நினைத்திடும் இன்பம் அனைத்தும் உதவ

#2
விருத்திராதி தானவர்க்கு மெலிவது இன்றியே
விண்ணும் மண்ணும் வந்து பணிய மேன்மை துன்றியே
பொருத்தமுற நல் வேதம் ஓர்ந்து பொய்ம்மை தீர மெய்ம்மை நேர
வருத்தம் அழிய வறுமை ஒழிய வையம் முழுதும் வண்மை பொழிய

#3
பண்ணில் இனிய பாடலோடு பாயும் ஒளி எலாம்
பாரில் எம்மை உரிமைகொண்டு பற்றி நிற்கவே
நண்ணி அமரர் வெற்றி கூற நமது பெண்கள் அமரர் கொள்ள
வண்ணம் இனிய தேவ மகளிர் மருவ நாமும் உவகை துள்ள

@5 உறுதி வேண்டும்

#1
மனதில் உறுதி வேண்டும் வாக்கினிலே இனிமை வேண்டும்
நினைவு நல்லது வேண்டும் நெருங்கின பொருள் கைப்பட வேண்டும்
கனவு மெய்ப்பட வேண்டும் கைவசமாவது விரைவில் வேண்டும்
தனமும் இன்பமும் வேண்டும் தரணியிலே பெருமை வேண்டும்

#2
கண் திறந்திட வேண்டும் காரியத்தில் உறுதி வேண்டும்
பெண் விடுதலை வேண்டும் பெரிய கடவுள் காக்க வேண்டும்
மண் பயனுற வேண்டும் வானகம் இங்கு தென்பட வேண்டும்
உண்மை நின்றிட வேண்டும் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம்

@6 ஆத்ம ஜயம்

#1
கண்ணில் தெரியும் பொருளினைக் கைகள் கவர்ந்திடமாட்டாவோ அட
மண்ணில் தெரியுது வானம் அது நம் வசப்படல் ஆகாதோ
எண்ணியெண்ணிப் பல நாளும் முயன்று இங்கு இறுதியில் சோர்வோமோ அட
விண்ணிலும் மண்ணிலும் கண்ணிலும் எண்ணிலும் மேவு பராசக்தியே

#2
என்ன வரங்கள் பெருமைகள் வெற்றிகள் எத்தனை மேன்மைகளோ
தன்னை வென்றால் அவை யாவும் பெறுவது சத்தியமாகும் என்றே
முன்னை முனிவர் உரைத்த மறைப்பொருள் முற்றும் உணர்ந்த பின்னும்
தன்னை வென்று ஆளும் திறமை பெறாது இங்கு தாழ்வுற்று நிற்போமோ

@7 காலனுக்கு உரைத்தல்
**ராகம் சக்கரவாகம்
**தாளம் ஆதி
**பல்லவி

#0
காலா உனை நான் சிறு புல் என மதிக்கிறேன் என்றன்
கால் அருகே வாடா சற்றே உனை மிதிக்கிறேன் அட
**சரணங்கள்

#1
வேலாயுத விருதினை மனதில் மதிக்கிறேன் என்றன்
வேதாந்தம் உரைத்த ஞானியர்தமை எண்ணித் துதிக்கிறேன் ஆதி
மூலா என்று கதறிய யானையைக் காக்கவே நின்றன்
முதலைக்கு நேர்ந்ததை மறந்தாயோ கெட்ட மூடனே அட

#2
ஆலாலம் உண்டவன் அடி சரண் என்ற மார்க்கண்டன்தனது
ஆவி கவரப் போய் நீ பட்ட பாட்டினை அறிகுவேன் இங்கு
நாலாயிரம் காதம் விட்டு அகல் உனை விதிக்கிறேன் ஹரி
நாராயணனாக நின் முன்னே உதிக்கிறேன் அட

@8 மாயையைப் பழித்தல்
**ராகம் காம்போதி
**தாளம் ஆதி

#1
உண்மை அறிந்தவர் உன்னைக் கணிப்பாரோ மாயையே மனத்
திண்மையுள்ளாரை நீ செய்வதும் ஒன்று உண்டோ மாயையே

#2
எத்தனை கோடி படை கொண்டு வந்தாலும் மாயையே நீ
சித்தத் தெளிவு எனும் தீயின் முன் நிற்பாயோ மாயையே

#3
என்னைக் கெடுப்பதற்கு எண்ணமுற்றாய் கெட்ட மாயையே நான்
உன்னைக் கெடுப்பது உறுதி என்றே உணர் மாயையே

#4
சாகத் துணியில் சமுத்திரம் எம்மட்டு மாயையே இந்தத்
தேகம் பொய் என்று உணர் தீரரை என் செய்வாய் மாயையே

#5
இருமை அழிந்த பின் எங்கு இருப்பாய் அற்ப மாயையே தெளிந்து
ஒருமை கண்டார் முன்னம் ஓடாது நிற்பையோ மாயையே

#6
நீ தரும் இன்பத்தை நேர் என்று கொள்வனோ மாயையே சிங்கம்
நாய் தரக் கொள்ளுமோ நல் அரசாட்சியை மாயையே

#7
என் இச்சை கொண்டு உனை எற்றிவிட வல்லேன் மாயையே இனி
உன் இச்சை கொண்டு எனக்கு ஒன்றும் வராது காண் மாயையே

#8
யார்க்கும் குடியல்லேன் யான் என்பது ஓர்ந்தனன் மாயையே உன்றன்
போர்க்கு அஞ்சுவேனோ பொடியாக்குவேன் உன்னை மாயையே

@9 சங்கு

#1
செத்த பிறகு சிவலோகம் வைகுந்தம் சேர்ந்திடலாம் என்றே எண்ணியிருப்பார்
பித்த மனிதர் அவர் சொலும் சாத்திரம் பேயுரையாம் என்று இங்கு ஊதேடா சங்கம்

#2
இத் தரை மீதினிலே இந்த நாளினில் இப்பொழுதே முக்தி சேர்ந்திட நாடிச்
சுத்த அறிவு நிலையில் களிப்பவர் தூயராம் என்று இங்கு ஊதேடா சங்கம்

#3
பொய்யுறு மாயையைப் பொய் எனக் கொண்டு புலன்களை வெட்டிப் புறத்தில் எறிந்தே
ஐயுறலின்றிக் களித்திருப்பார் அவர் ஆரியராம் என்று இங்கு ஊதேடா சங்கம்

#4
மையுறு வாள் விழியாரையும் பொன்னையும் மண் எனக் கொண்டு மயக்கற்று இருந்தாரே
செய்யுறு காரியம் தாம் அன்றிச் செய்வார் சித்தர்களாம் என்று இங்கு ஊதேடா சங்கம்

@10 அறிவே தெய்வம்
**கண்ணிகள்

#1
ஆயிரம் தெய்வங்கள் உண்டென்று தேடி அலையும் அறிவிலிகாள் பல்
லாயிரம் வேதம் அறிவு ஒன்றே தெய்வம் உண்டாம் எனல் கேளீரோ

#2
மாடனைக் காடனை வேடனைப் போற்றி மயங்கும் மதியிலிகாள் எத
னூடும் நின்று ஓங்கும் அறிவு ஒன்றே தெய்வம் என்று ஓதி அறியீரோ

#3
சுத்த அறிவே சிவம் என்று கூறும் சுருதிகள் கேளீரோ பல
பித்த மதங்களிலே தடுமாறிப் பெருமை அழிவீரோ

#4
வேடம் பல் கோடி ஓர் உண்மைக்கு உள என்று வேதம் புகன்றிடுமே ஆங்கு ஓர்
வேடத்தை நீர் உண்மை என்று கொள்வீர் என்று அவ் வேதம் அறியாதே

#5
நாமம் பல் கோடி ஒர் உண்மைக்கு உள என்று நான்மறை கூறிடுமே ஆங்கு ஓர்
நாமத்தை நீர் உண்மை என்று கொள்வீர் என்று அ நான்மறை கண்டிலதே

#6
போந்த நிலைகள் பலவும் பராசக்தி பூணும் நிலையாமே உப
சாந்த நிலையே வேதாந்த நிலை என்று சான்றவர் கண்டனரே

#7
கவலை துறந்து இங்கு வாழ்வது வீடு என்று காட்டும் மறைகள் எலாம் நீவிர்
அவலை நினைந்து உமி மெல்லுதல் போல் இங்கு அவங்கள் புரிவீரோ

#8
உள்ளது அனைத்திலும் உள்ளொளி ஆகி ஒளிர்ந்திடும் ஆன்மாவே இங்கு
கொள்ளற்கு அரிய பிரமம் என்றே மறை கூவுதல் கேளீரோ

#9
மெள்ளப் பல தெய்வம் கூட்டி வளர்த்து வெறும் கதைகள் சேர்த்துப் பல
கள்ள மதங்கள் பரப்புதற்கு ஓர் மறை காட்டவும் வல்லீரோ

#10
ஒன்று பிரமம் உளது உண்மை அஃது உன் உணர்வு எனும் வேதம் எலாம் என்றும்
ஒன்று பிரமம் உளது உண்மை அஃது உன் உணர்வு எனக் கொள்வாயே

@11 பரசிவ வெள்ளம்

#1
உள்ளும் புறமுமாய் உள்ளது எலாம் தான் ஆகும்
வெள்ளம் உன்று உண்டாம் அதனைத் தெய்வம் என்பார் வேதியரே

#2
காணுவன நெஞ்சில் கருதுவன உட்கருத்தைப்
பேணுவன யாவும் பிறப்பது அந்த வெள்ளத்தே

#3
எல்லை பிரிவற்றதுவாய் யாதெனும் ஓர் பற்றிலதாய்
இல்லை உளது என்று அறிஞர் என்றும் மயல் எய்துவதாய்

#4
வெட்டவெளியாய் அறிவாய் வேறு பல சக்திகளைக்
கொட்டும் முகிலாய் அணுக்கள் கூட்டிப் பிரிப்பதுவாய்

#5
தூல அணுக்களாய்ச் சூக்குமமாய்ச் சூக்குமத்தில்
சாலவுமே நுண்ணியதாய்த் தன்மை எலாம் தான் ஆகி

#6
தன்மை ஒன்று இலாததுவாய்த் தானே ஒரு பொருளாய்த்
தன்மை பலவுடைத்தாய்த் தான் பலவாய் நிற்பதுவே

#7
எங்கும் உளான் யாவும் வலான் யாவும் அறிவான் எனவே
தங்கு பல மதத்தோர் சாற்றுவதும் இங்கு இதையே

#8
வேண்டுவோர் வேட்கையாய் வேட்பாராய் வேட்பாருக்கு
ஈண்டு பொருளாய் அதனை ஈட்டுவதாய் நிற்குமிதே

#9
காண்பார்தம் காட்சியாய்க் காண்பாராய்க் காண் பொருளாய்
மாண்பு ஆர்ந்திருக்கும் வகுத்துரைக்க ஒண்ணாதே

#10
எல்லாம் தான் ஆகி இருந்திடினும் இஃது அறிய
வல்லார் சிலர் என்பர் வாய்மை எல்லாம் கண்டவரே

#11
மற்று இதனைக் கண்டார் மலமற்றார் துன்பமற்றார்
பற்று இதனைக் கொண்டார் பயன் அனைத்தும் கண்டாரே

#12
இப் பொருளைக் கண்டார் இடருக்கு ஓர் எல்லைகண்டார்
எப்பொருளும் தாம் பெற்று இங்கு இன்பநிலை எய்துவரே

#13
வேண்டுவ எலாம் பெறுவார் வேண்டார் எதனையும் மற்று
ஈண்டு புவியோர் அவரை ஈசர் எனப் போற்றுவரே

#14
ஒன்றுமே வேண்டாது உலகு அனைத்தும் ஆளுவர் காண்
என்றுமே இப் பொருளோடு ஏகாந்தத்து உள்ளவரே

#15
வெள்ளமடா தம்பி விரும்பிய போது எய்தி நினது
உள்ளம் மிசைத் தான் அமுத ஊற்றாய்ப் பொழியுமடா

#16
யாண்டும் இந்த இன்ப வெள்ளம் என்று நின்னுள் வீழ்வதற்கே
வேண்டும் உபாயம் மிகவும் எளிதாகுமடா

#17
எண்ணமிட்டாலே போதும் எண்ணுவதே இவ் இன்பத்
தண் அமுதை உள்ளே ததும்பப்புரியுமடா

#18
எங்கும் நிறைந்திருந்த ஈச வெள்ளம் என் அகத்தே
பொங்குகின்றது என்று எண்ணிப் போற்றி நின்றால் போதுமடா

#19
யாதுமாம் ஈச வெள்ளம் என்னுள் நிரம்பியது என்று
ஓதுவதே போதும் அதை உள்ளுவதே போதுமடா

#20
காவித்துணி வேண்டா கற்றைச் சடை வேண்டா
பாவித்தல் போதும் பரமநிலை எய்துதற்கே

#21
சாத்திரங்கள் வேண்டா சதுமறைகள் ஏதும் இல்லை
தோத்திரங்கள் இல்லை உளம் தொட்டுநின்றால் போதுமடா

#22
தவம் ஒன்றும் இல்லை ஒரு சாதனையும் இல்லையடா
சிவம் ஒன்றே உள்ளது எனச் சிந்தைசெய்தால் போதுமடா

#23
சந்ததமும் எங்கும் எல்லாம் தான் ஆகி நின்ற சிவம்
வந்து என் உளே பாயுது என்று வாய் சொன்னால் போதுமடா

#24
நித்தம் சிவவெள்ளம் என்னுள் வீழ்ந்து நிரம்புது என்று உன்
சித்தம் மிசைக் கொள்ளும் சிரத்தை ஒன்றே போதுமடா

@12 பொய்யோ மெய்யோ
** உலகத்தை நோக்கி வினவுதல்

#1
நிற்பதுவே நடப்பதுவே பறப்பதுவே நீங்கள் எல்லாம்
சொற்பனம்தானோ பல தோற்ற மயக்கங்களோ
கற்பதுவே கேட்பதுவே கருதுவதே நீங்கள் எல்லாம்
அற்ப மாயைகளோ உம்முள் ஆழ்ந்த பொருள் இல்லையோ

#2
வானகமே இளவெயிலே மரச்செறிவே நீங்கள் எல்லாம்
கானலின் நீரோ வெறும் காட்சிப் பிழைதானோ
போனது எல்லாம் கனவினைப் போல் புதைந்து அழிந்தே போனதனால்
நானும் ஓர் கனவோ இந்த ஞாலமும் பொய்தானோ

#3
காலம் என்றே ஒரு நினைவும் காட்சி என்றே பல நினைவும்
கோலமும் பொய்களோ அங்குக் குணங்களும் பொய்களோ
சோலையிலே மரங்கள் எல்லாம் தோன்றுவது ஓர் விதையில் என்றால்
சோலை பொய்யாமோ இதைச் சொல்லொடு சேர்ப்பாரோ

#4
காண்ப எல்லாம் மறையும் என்றால் மறைந்தது எல்லாம் காண்பம் அன்றோ
வீண்படு பொய்யிலே நித்தம் விதி தொடர்ந்திடுமோ
காண்பதுவே உறுதி கண்டோம் காண்பதல்லால் உறுதி இல்லை
காண்பது சக்தியாம் இந்தக் காட்சி நித்தியமாம்

@13 நான்
**இரட்டைக் குறள் வெண் செந்துறை

#1
வானில் பறக்கின்ற புள் எலாம் நான் மண்ணில் திரியும் விலங்கு எலாம் நான்
கான் நிழல் வளரும் மரம் எலாம் நான் காற்றும் புனலும் கடலுமே நான்

#2
விண்ணில் தெரிகின்ற மீன் எலாம் நான் வெட்டவெளியின் விரிவு எலாம் நான்
மண்ணில் கிடக்கும் புழு எலாம் நான் வாரியில் உள்ள உயிர் எலாம் நான்

#3
கம்பன் இசைத்த கவி எலாம் நான் காருகர் தீட்டும் உரு எலாம் நான்
இம்பர் வியக்கின்ற மாட கூடம் எழில் நகர் கோபுரம் யாவுமே நான்

#4
இன் இசை மாதர் இசையுளேன் நான் இன்பத் திரள்கள் அனைத்துமே நான்
புல் நிலை மாந்தர்தம் பொய் எலாம் நான் பொறையரும் துன்பப் புணர்ப்பு எலாம் நான்

#5
மந்திரம் கோடி இயக்குவோன் நான் இயங்கு பொருளின் இயல்பு எலாம் நான்
தந்திரம் கோடி சமைத்துளோன் நான் சாத்திர வேதங்கள் சாற்றினோன் நான்

#6
அண்டங்கள் யாவையும் ஆக்கினோன் நான் அவை பிழையாமே சுழற்றுவோன் நான்
கண்ட நல் சக்திக் கணம் எலாம் நான் காரணமாகிக் கதித்துளோன் நான்

#7
நான் எனும் பொய்யை நடத்துவோன் நான் ஞானச் சுடர் வானில் செல்லுவோன் நான்
ஆன பொருள்கள் அனைத்தினும் ஒன்றாய் அறிவாய் விளங்கும் முதல் சோதி நான்

@14 சித்தாந்தச் சாமி கோயில்

#1
சித்தாந்தச் சாமி திருக்கோயில் வாயிலில் தீப ஒளி உண்டாம் பெண்ணே
முத்தாந்த வீதி முழுதையும் காட்டிட மூண்ட திருச்சுடராம் பெண்ணே

#2
உள்ளத்து அழுக்கும் உடலில் குறைகளும் ஓட்ட வரும் சுடராம் பெண்ணே
கள்ளத்தனங்கள் அனைத்தும் வெளிப்படக் காட்ட வரும் சுடராம் பெண்ணே

#3
தோன்றும் உயிர்கள் அனைத்தும் நன்று என்பது தோற்றமுறும் சுடராம் பெண்ணே
மூன்று வகைப்படும் காலம் நன்று என்பதை முன்னரிடும் சுடராம் பெண்ணே

#4
பட்டினம்தன்னிலும் பார்க்க நன்று என்பதைப் பார்க்க ஒளிர் சுடராம் பெண்ணே
கட்டும் மனையிலும் கோயில் நன்று என்பதைக் காண ஒளிர் சுடராம் பெண்ணே

@15 பக்தி
**ராகம் – பிலஹரி
**பல்லவி

#0
பக்தியினாலே தெய்வ பக்தியினாலே
**சரணங்கள்

#1
பக்தியினாலே இந்தப் பாரினில் எய்திடும் மேன்மைகள் கேளடீ
சித்தம் தெளியும் இங்கு செய்கை அனைத்திலும் செம்மை பிறந்திடும்
வித்தைகள் சேரும் நல்ல வீரர் உறவு கிடைக்கும் மனத்திடைத்
தத்துவம் உண்டாம் நெஞ்சில் சஞ்சலம் நீங்கி உறுதி விளங்கிடும்

#2
காமப் பிசாசைக் குதிகால் கொண்டு அடித்து விழுந்திடலாகும் இத்
தாமசப் பேயைக் கண்டு தாக்கி மடித்திடலாகும் எந்நேரமும்
தீமையை எண்ணி அஞ்சும் தேம்பல் பிசாசைத் திருகி எறிந்து பொய்
நாமம் இல்லாதே உண்மை நாமத்தினால் இங்கு நன்மை விளைந்திடும்

#3
ஆசையைக் கொல்வோம் புலை அச்சத்தைக் கொன்று பொசுக்கிடுவோம் கெட்ட
பாசம் அறுப்போம் இங்குப் பார்வதி சக்தி விளங்குதல் கண்டு அதை
மோசம்செய்யாமல் உண்மை முற்றிலும் கண்டு வணங்கி வணங்கி ஓர்
ஈசனைப் போற்றி இன்பம் யாவையும் உண்டு புகழ்கொண்டு வாழ்குவம்

#4
சோர்வுகள் போகும் பொய்ச் சுகத்தினைத் தள்ளிச் சுகம்பெறலாகும் நல்
பார்வைகள் தோன்றும் மிடிப் பாம்பு கடித்த விஷம் அகன்றே நல்ல
சேர்வைகள் சேரும் பல செல்வங்கள் வந்து மகிழ்ச்சி விளைந்திடும்
தீர்வைகள் தீரும் பிணி தீரும் பலபல இன்பங்கள் சேர்ந்திடும்

#5
கல்வி வளரும் பல காரியம் கையுறும் வீரியம் ஓங்கிடும்
அல்லல் ஒழியும் நல்ல ஆண்மை உண்டாகும் அறிவு தெளிந்திடும்
சொல்லுவது எல்லாம் மறைச்சொல்லினைப் போலப் பயனுளதாகும் மெய்
வல்லமை தோன்றும் தெய்வ வாழ்க்கையுற்றே இங்கு வாழ்ந்திடலாம் உண்மை

#6
சோம்பல் அழியும் உடல் சொன்னபடிக்கு நடக்கும் முடி சற்றும்
கூம்புதல் இன்றி நல்ல கோபுரம் போல நிமிர்ந்த நிலை பெறும்
வீம்புகள் போகும் நல்ல மேன்மை உண்டாகிப் புயங்கள் பருக்கும் பொய்ப்
பாம்பு மடியும் மெய்ப் பரம் வென்று நல்ல நெறிகள் உண்டாய்விடும்

#7
சந்ததி வாழும் வெறும் சஞ்சலம் கெட்டு வலிமைகள் சேர்ந்திடும்
இந்தப் புவிக்கே இங்கு ஒர் ஈசன் உண்டாயின் அறிக்கையிட்டேன் உன்றன்
கந்த மலர்த்தாள் துணை காதல் மகவு வளர்ந்திட வேண்டும் என்
சிந்தை அறிந்தே அருள்செய்திட வேண்டும் என்றால் அருள் எய்திடும்

@16 அம்மாக்கண்ணு பாட்டு

#1
பூட்டைத் திறப்பது கையாலே நல்ல மனம் திறப்பது மதியாலே
பாட்டைத் திறப்பது பண்ணாலே இன்ப வீட்டைத் திறப்பது பெண்ணாலே

#2
ஏட்டைத் துடைப்பது கையாலே மனவீட்டைத் துடைப்பது மெய்யாலே
வேட்டையடிப்பது வில்லாலே அன்புக் கோட்டை பிடிப்பது சொல்லாலே

#3
காற்றை அடைப்பது மனதாலே இந்தக் காயத்தைக் காப்பது செய்கையிலே
சோற்றைப் புசிப்பது வாயாலே உயிர் துணிவுறுவது தாயாலே

@17 வண்டிக்காரன் பாட்டு
**(அண்ணனுக்கும் தம்பிக்கும் உரையாடல்)

#1
காட்டு வழிதனிலே அண்ணே கள்ளர் பயம் இருந்தால் எங்கள்
வீட்டுக் குலதெய்வம் தம்பி வீரம்மை காக்குமடா

#2
நிறுத்து வண்டி என்றே கள்ளர் நெருங்கிக் கேட்கையிலே எங்கள்
கறுத்த மாரியின் பேர் சொன்னால் காலனும் அஞ்சுமடா

@18 கடமை

#1
கடமை புரிவார் இன்புறுவார் என்னும் பண்டைக் கதை பேணோம்
கடமை அறிவோம் தொழில் அறியோம் கட்டு என்பதனை வெட்டு என்போம்
மடமை சிறுமை துன்பம் பொய் வருத்தம் நோவும் மற்று இவை போல்
கடமை நினைவும் தொலைத்து இங்கு களியுற்று என்றும் வாழ்குவமே

@19 அன்பு செய்தல்

#1
இந்தப் புவிதனில் வாழும் மரங்களும் இன்ப நறு மலர்ப் பூம் செடிக் கூட்டமும்
அந்த மரங்களைச் சூழ்ந்த கொடிகளும் ஔடத மூலிகை பூண்டு புல் யாவையும்
எந்தத் தொழில் செய்து வாழ்வனவோ

#2
மானுடர் உழாவிடினும் வித்து நடாவிடினும்
வரம்புகட்டாவிடினும் அன்றி நீர்பாய்ச்சாவிடினும்
வான் உலகு நீர் தருமேல் மண் மீது மரங்கள்
வகைவகையா நெற்கள் புற்கள் மலிந்திருக்கும் என்றே
யான் எதற்கும் அஞ்சுகிலேன் மானுடரே நீவிர்
என் மதத்தைக் கைக்கொள்-மின் பாடுபடல் வேண்டா
ஊனுடலை வருத்தாதீர் உணவு இயற்கை கொடுக்கும்
உங்களுக்குத் தொழில் இங்கே அன்புசெய்தல் கண்டீர்

@20 சென்றது மீளாது

#1
சென்றது இனி மீளாது மூடரே நீர் எப்போதும்
சென்றதையே சிந்தைசெய்து
கொன்று அழிக்கும் கவலை எனும் குழியில் வீழ்ந்து
குமையாதீர் சென்றதனைக் குறித்தல் வேண்டாம்
இன்று புதிதாய்ப் பிறந்தோம் என்று நீவிர்
எண்ணமதைத் திண்ணமுற இசைத்துக்கொண்டு
தின்று விளையாடி இன்புற்றிருந்து வாழ்வீர்
தீமை எலாம் அழிந்துபோம் திரும்பி வாரா

@21 மனத்திற்குக் கட்டளை

#1
பேயாய் உழலும் சிறுமனமே பேணாய் என் சொல் இன்று முதல்
நீயாய் ஒன்றும் நாடாதே நினது தலைவன் யானே காண்
தாயாம் சக்தி தாளினிலும் தருமம் என யான் குறிப்பதிலும்
ஓயாதே நின்று உழைத்திடுவாய் உரைத்தேன் அடங்கி உய்யுதியால்

@22 மனப் பெண்

#1
மனம் எனும் பெண்ணே வாழி நீ கேளாய்
ஒன்றையே பற்றி ஊசலாடுவாய்
அடுத்ததை நோக்கி அடுத்தடுத்து உலவுவாய்
நன்றையே கொள் எனில் சோர்ந்து கை நழுவுவாய்
விட்டுவிடு என்றதை விடாது போய் விழுவாய் 5
தொட்டதை மீளமீளவும் தொடுவாய்
புதியது காணில் புலன் அழிந்திடுவாய்
புதியது விரும்புவாய் புதியதை அஞ்சுவாய்
அடிக்கடி மதுவினை அணுகிடும் வண்டு போல்
பழமையாம் பொருளில் பரிந்து போய் வீழ்வாய் 10
பழமையே அன்றிப் பார் மிசை ஏதும்
புதுமை காணோம் எனப் பொருமுவாய் சீச்சீ
பிணத்தினை விரும்பும் காக்கையே போல
அழுகுதல் சாதல் அஞ்சுதல் முதலிய
இழிபொருள் காணில் விரைந்து அதில் இசைவாய் 15
அங்ஙனே
என்னிடத்து என்றும் மாறுதல் இல்லா
அன்புகொண்டிருப்பாய் ஆவி காத்திடுவாய்
கண்ணின் ஓர் கண்ணாய் காதின் காதாய்ப்
புலன் புலப்படுத்தும் புலனாய் என்னை 20
உலக உருளையில் ஒட்டுற வகுப்பாய்
இன்பு எலாம் தருவாய் இன்பத்து மயங்குவாய்
இன்பமே நாடி எண்ணிலாப் பிழைசெய்வாய்
இன்பம் காத்துத் துன்பமே அழிப்பாய்
இன்பம் என்று எண்ணித் துன்பத்து வீழ்வாய் 25
தன்னை அறியாய் சகத்து எலாம் தொளைப்பாய்
தன் பின் நிற்கும் தனிப் பரம்பொருளைக்
காணவே வருந்துவாய் காண் எனில் காணாய்
சகத்தின் விதிகளைத் தனித்தனி அறிவாய்
பொதுநிலை அறியாய் பொருளையும் காணாய் 30
மனம் எனும் பெண்ணே வாழி நீ கேளாய்
நின்னொடு வாழும் நெறியும் நன்கு அறிந்திடேன்
இத்தனை நாள் போல் இனியும் நின் இன்பமே
விரும்புவன் நின்னை மேம்படுத்திடவே
முயற்சிகள் புரிவேன் முத்தியும் தேடுவேன் 35
உன் விழிப் படாமல் என் விழிப் பட்ட
சிவம் எனும் பொருளைத் தினமும் போற்றி
உன்றனக்கு இன்பம் ஓங்கிடச் செய்வேன்

@23 பகைவனுக்கு அருள்வாய்

#0
பகைவனுக்கு அருள்வாய் நல் நெஞ்சே
பகைவனுக்கு அருள்வாய்

#1
புகை நடுவினில் தீ இருப்பதைப் பூமியில் கண்டோமே நல் நெஞ்சே
பூமியில் கண்டோமே
பகை நடுவினில் அன்புருவான நம் பரமன் வாழ்கின்றான் நல் நெஞ்சே
பரமன் வாழ்கின்றான்

#2
சிப்பியிலே நல்ல முத்து விளைந்திடும் செய்தி அறியாயோ நல் நெஞ்சே
குப்பையிலே மலர் கொஞ்சும் குருக்கத்திக் கொடி வளராதோ நல் நெஞ்சே

#3
உள்ள நிறைவில் ஓர் கள்ளம் புகுந்திடில் உள்ளம் நிறைவாமோ நல் நெஞ்சே
தெள்ளிய தேனில் ஓர் சிறிது நஞ்சையும் சேர்த்த பின் தேன் ஆமோ நல் நெஞ்சே

#4
வாழ்வை நினைத்த பின் தாழ்வை நினைப்பது வாழ்வுக்கு நேர் ஆமோ நல் நெஞ்சே
தாழ்வு பிறர்க்கு எண்ணத் தான் அழிவான் என்ற சாத்திரம் கேளாயோ நல் நெஞ்சே

#5
போருக்கு வந்து அங்கு எதிர்த்த கவுரவர் போல வந்தானும் அவன் நல் நெஞ்சே
நேருக்கு அருச்சுனன் தேரில் கசை கொண்டு நின்றதும் கண்ணன் அன்றோ நல் நெஞ்சே

#6
தின்ன வரும் புலிதன்னையும் அன்பொடு சிந்தையில் போற்றிடுவாய் நல் நெஞ்சே
அன்னை பராசக்தி அவ் உரு ஆயினள் அவளைக் கும்பிடுவாய் நல் நெஞ்சே

@24 தெளிவு

#1
எல்லாம் ஆகிக் கலந்து நிறைந்த பின் ஏழைமை உண்டோடா மனமே
பொல்லாப் புழுவினைக் கொல்ல நினைத்த பின் புத்தி மயக்கம் உண்டோ

#2
உள்ளது எலாம் ஓர் உயிர் என்று தேர்ந்த பின் உள்ளம் குலைவது உண்டோ மனமே
வெள்ளம் எனப் பொழி தண் அருள் ஆழ்ந்த பின் வேதனை உண்டோடா

#3
சித்தின் இயல்பும் அதன் பெரும் சத்தியின்
செய்கையும் தேர்ந்துவிட்டால் மனமே
எத்தனை கோடி இடர் வந்து சூழினும்
எண்ணம் சிறிதும் உண்டோ

#4
செய்க செயல்கள் சிவத்திடை நின்று எனத் தேவன் உரைத்தனனே மனமே
பொய் கருதாமல் அதன் வழி நிற்பவர் பூதலம் அஞ்சுவரோ

#5
ஆன்ம ஒளிக் கடல் மூழ்கித் திளைப்பவர்க்கு அச்சமும் உண்டோடா மனமே
தேன் மடை இங்கு திறந்தது கண்டு தேக்கித் திரிவமடா

@25 கற்பனையூர்

#1
கற்பனையூர் என்ற நகர் உண்டாம் அங்குக் கந்தர்வர் விளையாடுவாராம்
சொப்பனநாடு என்ற சுடர்நாடு அங்குச் சூழ்ந்தவர் யாவர்க்கும் பேருவகை

#2
திருமணை இது கொள்ளைப் போர்க்கப்பல் இது ஸ்பானியக் கடலில் யாத்திரை போம்
வெருவுற மாய்வார் பலர் கடலில் நாம் மீளவும் நம் ஊர் திரும்பும் முன்னே

#3
அ நகர்தனில் ஓர் இளவரசன் நம்மை அன்பொடு கண்டு உரைசெய்திடுவான்
மன்னவன் முத்தமிட்டு எழுப்பிடவே அவன் மனைவியும் எழுந்து அங்கு வந்திடுவாள்

#4
எக்காலமும் பெரு மகிழ்ச்சி அங்கே எவ்வகைக் கவலையும் போரும் இல்லை
பக்குவத் தேயிலைநீர் குடிப்போம் அங்குப் பதுமை கைக் கிண்ணத்தில் அளித்திடவே

#5
இன் அமுதிற்கு அது நேர் ஆகும் நம்மை யோவான் விடுவிக்க வருமளவும்
நல் நகரதனிடை வாழ்ந்திடுவோம் நம்மை நலித்திடும் பேய் அங்கு வாராதே

#6
குழந்தைகள் வாழ்ந்திடும் பட்டணம் காண் அங்குக் கோல் பந்து யாவிற்கும் உயிர் உண்டாம்
அழகிய பொன் முடி அரசிகளாம் அன்றி அரசிளங்குமரிகள் பொம்மை எலாம்

#7
செந்தோல் அசுரனைக் கொன்றிடவே அங்குச் சிறு விறகு எல்லாம் சுடர் மணி வாள்
சந்தோஷத்துடன் செங்கலையும் அட்டைத் தாளையும் கொண்டு அங்கு மனைகட்டுவோம்

#8
கள்ளர் அவ் வீட்டினுள் புகுந்திடவே வழி காண்பதிலா வகை செய்திடுவோம் ஓ
பிள்ளைப் பிராயத்தை இழந்தீரே நீர் பின்னும் அ நிலைபெற வேண்டீரோ

#9
குழந்தைகள் ஆட்டத்தின் கனவை எல்லாம் அந்தக் கோல நல் நாட்டிடைக் காண்பீரே
இழந்த நல் இன்பங்கள் மீட்குறலாம் நீர் ஏகுதிர் கற்பனைநகரினுக்கே
**[ஜான் ஸ்கர் என்ற ஆங்கிலப் புலவன் நக்ஷத்ர தூதன் என்ற பத்திரிகையில் பிரசுரித்த
**தி டவுன் ஓப் லெட்ஸ் பிரெடெண்டு என்ற பாட்டின் மொழி பெயர்ப்பு]
** குறிப்பு இப்பாடலின் பொருள் கற்பனை நகரமென்பது சித்தத்தில்
** குழந்தை நிலை பெறுவதை இங்குக் குறிப்பிடுகிறது. யோவான் என்பது
** குமார தேவனுடைய பெயர். அக்கடவுள் மனிதனுக்குள்ளே
** நிலைபெற்று மனிதன் அடையவேண்டும் என்று யேசு கிறிஸ்து நாதர்
** சொல்லியிருக்கும் பொருளை இப்பாடல் குறிப்பிடுகிறது கவலைகளை முற்றுந்
** துறந்துவிட்டு உலகத்தை வெறுமே **லீலையாகக் கருதினாலன்றி மோக்ஷம் எய்தப் படாது.
&4 பல்வகைப் பாடல்கள்

@1 புதிய ஆத்திசூடி
**(காப்பு – பரம்பொருள் வாழ்த்து)

#1
ஆத்தி சூடி இளம்பிறை அணிந்து
மோனத்திருக்கும் முழு வெண்மேனியான்
கரு நிறம் கொண்டு பாற்கடல் மிசைக் கிடப்போன்
மகமது நபிக்கு மறை அருள்புரிந்தோன்
ஏசுவின் தந்தை எனப் பல மதத்தினர்
உருவகத்தாலே உணர்ந்து உணராது
பலவகையாகப் பரவிடும் பரம்பொருள் ஒன்றே
அதன் இயல் ஒளியுறும் அறிவாம்
அதன் நிலை கண்டார் அல்லலை அகற்றினார்
அதன் அருள் வாழ்த்தி அமர வாழ்வு எய்துவோம்
**நூல்

#2
அச்சம் தவிர்
ஆண்மை தவறேல்
இளைத்தல் இகழ்ச்சி
ஈகை திறன்
உடலினை உறுதிசெய்
ஊண் மிக விரும்பு
எண்ணுவது உயர்வு
ஏறு போல் நட
ஐம்பொறி ஆட்சிகொள்
ஒற்றுமை வலிமையாம்
ஓய்தல் ஒழி
ஔடதம் குறை
கற்றது ஒழுகு
காலம் அழியேல்
கிளை பல தாங்கேல்
கீழோர்க்கு அஞ்சேல்
குன்று என நிமிர்ந்து நில்
கூடித் தொழில் செய்
கெடுப்பது சோர்வு
கேட்டிலும் துணிந்து நில்
கைத்தொழில் போற்று
கொடுமையை எதிர்த்து நில்
கோல் கைக் கொண்டு வாழ்
கவ்வியதை விடேல்
சரித்திரத் தேர்ச்சிகொள்
சாவதற்கு அஞ்சேல்
சிதையா நெஞ்சு கொள்
சீறுவோர்ச் சீறு
சுமையினுக்கு இளைத்திடேல்
சூரரைப் போற்று
செய்வது துணிந்து செய்
சேர்க்கை அழியேல்
சைகையில் பொருள் உணர்
சொல்வது தெளிந்து சொல்
சோதிடம்தனை இகழ்
சௌரியம் தவறேல்
ஞமலி போல் வாழேல்
ஞாயிறு போற்று
ஞிமிரென இன்புறு
ஞெகிழ்வது அருளின்
ஞேயம் காத்தல்செய்
தன்மை இழவேல்
தாழ்ந்து நடவேல்
திருவினை வென்று வாழ்
தீயோர்க்கு அஞ்சேல்
துன்பம் மறந்திடு
தூற்றுதல் ஒழி
தெய்வம் நீ என்று உணர்
தேசத்தைக் காத்தல்செய்
தையலை உயர்வுசெய்
தொன்மைக்கு அஞ்சேல்
தோல்வியில் கலங்கேல்
தவத்தினை நிதம் புரி
நன்று கருது
நாள் எலாம் வினை செய்
நினைப்பது முடியும்
நீதிநூல் பயில்
நுனியளவு செல்
நூலினைப் பகுத்துணர்
நெற்றி சுருக்கிடேல்
நேர்படப் பேசு
நையப் புடை
நொந்தது சாகும்
நோற்பது கைவிடேல்
பணத்தினைப் பெருக்கு
பாட்டினில் அன்புசெய்
பிணத்தினைப் போற்றேல்
பீழைக்கு இடங்கொடேல்
புதியன விரும்பு
பூமி இழந்திடேல்
பெரிதினும் பெரிது கேள்
பேய்களுக்கு அஞ்சேல்
பொய்ம்மை இகழ்
போர்த்தொழில் பழகு
மந்திரம் வலிமை
மானம் போற்று
மிடிமையில் அழிந்திடேல்
மீளுமாறு உணர்ந்துகொள்
முனையிலே முகத்து நில்
மூப்பினுக்கு இடங்கொடேல்
மெல்லத் தெரிந்து சொல்
மேழி போற்று
மொய்ம்புறத் தவம்செய்
மோனம் போற்று
மௌட்டியம்தனைக் கொல்
யவனர் போல் முயற்சிகொள்
யாவரையும் மதித்து வாழ்
யௌவனம் காத்தல்செய்
ரஸத்திலே தேர்ச்சிகொள்
ராஜஸம் பயில்
ரீதி தவறேல்
ருசி பல வென்று உணர்
ரூபம் செம்மைசெய்
ரேகையில் கனி கொள்
ரோதனம் தவிர்
ரௌத்திரம் பழகு
லவம் பல வெள்ளமாம்
லாகவம் பயிற்சிசெய்
லீலை இவ் உலகு
லுத்தரை இகழ்
லோகநூல் கற்று உணர்
லௌகிகம் ஆற்று
வருவதை மகிழ்ந்து உண்
வானநூல் பயிற்சிகொள்
விதையினைத் தெரிந்திடு
வீரியம் பெருக்கு
வெடிப்புறப் பேசு
வேதம் புதுமைசெய்
வையத் தலைமைகொள்
வௌவுதல் நீக்கு

@2 பாப்பாப் பாட்டு

#1
ஓடி விளையாடு பாப்பா நீ ஓய்ந்திருக்கலாகாது பாப்பா
கூடி விளையாடு பாப்பா ஒரு குழந்தையை வையாதே பாப்பா

#2
சின்னஞ்சிறு குருவி போலே நீ திரிந்து பறந்து வா பாப்பா
வன்னப் பறவைகளைக் கண்டு நீ மனதில் மகிழ்ச்சிகொள்ளு பாப்பா

#3
கொத்தித் திரியும் அந்தக் கோழி அதைக் கூட்டி விளையாடு பாப்பா
எத்தித் திருடும் அந்தக் காக்காய் அதற்கு இரக்கப்பட வேணும் பாப்பா

#4
பாலைப் பொழிந்து தரும் பாப்பா அந்தப் பசு மிக நல்லதடி பாப்பா
வாலைக் குழைத்து வரும் நாய்தான் அது மனிதர்க்குத் தோழனடி பாப்பா

#5
வண்டி இழுக்கும் நல்ல குதிரை நெல்லு வயலில் உழுது வரும் மாடு
அண்டிப் பிழைக்கும் நம்மை ஆடு இவை ஆதரிக்க வேணுமடி பாப்பா

#6
காலை எழுந்தவுடன் படிப்பு பின்பு கனிவு கொடுக்கும் நல்ல பாட்டு
மாலை முழுதும் விளையாட்டு என்று வழக்கப்படுத்திக்கொள்ளு பாப்பா

#7
பொய் சொல்லக் கூடாது பாப்பா என்றும் புறஞ்சொல்லல் ஆகாது பாப்பா
தெய்வம் நமக்குத் துணை பாப்பா ஒரு தீங்கு வரமாட்டாது பாப்பா

#8
பாதகம் செய்பவரைக் கண்டால் நாம் பயம்கொள்ளலாகாது பாப்பா
மோதி மிதித்துவிடு பாப்பா அவர் முகத்தில் உமிழ்ந்துவிடு பாப்பா

#9
துன்பம் நெருங்கி வந்த போதும் நாம் சோர்ந்துவிடலாகாது பாப்பா
அன்பு மிகுந்த தெய்வம் உண்டு துன்பம் அத்தனையும் போக்கிவிடும் பாப்பா

#10
சோம்பல் மிகக் கெடுதி பாப்பா தாய் சொன்ன சொல்லைத் தட்டாதே பாப்பா
தேம்பி அழும் குழந்தை நொண்டி நீ திடங்கொண்டு போராடு பாப்பா

#11
தமிழ்த்திருநாடுதன்னைப் பெற்ற எங்கள் தாய் என்று கும்பிடடி பாப்பா
அமிழ்தில் இனியதடி பாப்பா நம் ஆன்றோர்கள் தேசமடி பாப்பா

#12
சொல்லில் உயர்வு தமிழ்ச் சொல்லே அதைத் தொழுது படித்திடடி பாப்பா
செல்வம் நிறைந்த ஹிந்துஸ்தானம் அதைத் தினமும் புகழ்ந்திடடி பாப்பா

#13
வடக்கில் இமயமலை பாப்பா தெற்கில் வாழும் குமரிமுனை பாப்பா
கிடக்கும் பெரிய கடல் கண்டாய் இதன் கிழக்கிலும் மேற்கிலும் பாப்பா

#14
வேதம் உடையது இந்த நாடு நல்ல வீரர் பிறந்தது இந்த நாடு
சேதம் இல்லாத ஹிந்துஸ்தானம் இதைத் தெய்வம் என்று கும்பிடடி பாப்பா

#15
சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா குலத் தாழ்ச்சி உயர்ச்சி சொல்லல் பாவம்
நீதி உயர்ந்த மதி கல்வி அன்பு நிறைய உடையவர்கள் மேலோர்

#16
உயிர்களிடத்தில் அன்பு வேணும் தெய்வம் உண்மை என்று தான் அறிதல் வேணும்
வயிரமுடைய நெஞ்சு வேணும் இது வாழும் முறைமையடி பாப்பா

@3 முரசு

#0
வெற்றி எட்டுத் திக்கும் எட்டக் கொட்டு முரசே
வேதம் என்றும் வாழ்க என்று கொட்டு முரசே
நெற்றி ஒற்றைக்கண்ணனோடே நிர்த்தனம் செய்தாள்
நித்த சக்தி வாழ்க என்று கொட்டு முரசே

#1
ஊருக்கு நல்லது சொல்வேன் எனக்கு உண்மை தெரிந்தது சொல்வேன்
சீருக்கெல்லாம் முதல் ஆகும் ஒரு தெய்வம் துணைசெய்ய வேண்டும்

#2
வேதம் அறிந்தவன் பார்ப்பான் பல வித்தை தெரிந்தவன் பார்ப்பான்
நீதி நிலை தவறாமல் தண்ட நேமங்கள் செய்பவன் நாய்க்கன்

#3
பண்டங்கள் விற்பவன் செட்டி பிறர் பட்டினி தீர்ப்பவன் செட்டி
தொண்டர் என்றோர் வகுப்பு இல்லை தொழில் சோம்பலைப் போல் இழிவு இல்லை

#4
நாலு வகுப்பும் இங்கு ஒன்றே இந்த நான்கினில் ஒன்று குறைந்தால்
வேலை தவறிச் சிதைந்தே செத்து வீழ்ந்திடும் மானிடச் சாதி

#5
ஒற்றைக் குடும்பம்தனிலே பொருள் ஓங்க வளர்ப்பவன் தந்தை
மற்றைக் கருமங்கள் செய்தே மனை வாழ்ந்திடச் செய்பவள் அன்னை

#6
ஏவல்கள் செய்பவர் மக்கள் இவர் யாவரும் ஓர் குலம் அன்றோ
மேவி அனைவரும் ஒன்றாய் நல்ல வீடு நடத்துதல் கண்டோம்

#7
சாதிப் பிரிவுகள் சொல்லி அதில் தாழ்வு என்றும் மேல் என்றும் கொள்வார்
நீதிப் பிரிவுகள் செய்வார் அங்கு நித்தமும் சண்டைகள் செய்வார்

#8
சாதிக் கொடுமைகள் வேண்டாம் அன்பு
தன்னில் செழித்திடும் வையம்
ஆதரவுற்று இங்கு வாழ்வோம் தொழில்
ஆயிரம் மாண்புறச் செய்வோம்

#9
பெண்ணுக்கு ஞானத்தை வைத்தான் புவி பேணி வளர்த்திடும் ஈசன்
மண்ணுக்குள்ளே சில மூடர் நல்ல மாதர் அறிவைக் கெடுத்தார்

#10
கண்கள் இரண்டினில் ஒன்றைக் குத்திக் காட்சி கெடுத்திடலாமோ
பெண்கள் அறிவை வளர்த்தால் வையம் பேதைமை அற்றிடும் காணீர்

#11
தெய்வம் பலபல சொல்லிப் பகைத் தீயை வளர்ப்பவர் மூடர்
உய்வது அனைத்திலும் ஒன்றாய் எங்கும் ஓர்பொருளானது தெய்வம்

#12
தீயினைக் கும்பிடும் பார்ப்பார் நித்தம் திக்கை வணங்கும் துருக்கர்
கோவில் சிலுவையின் முன்னே நின்று கும்பிடும் யேசு மதத்தார்

#13
யாரும் பணிந்திடும் தெய்வம் பொருள் யாவினும் நின்றிடும் தெய்வம்
பாருக்குள்ளே தெய்வம் ஒன்று இதில் பற்பல சண்டைகள் வேண்டாம்

#14
வெள்ளை நிறத்து ஒரு பூனை எங்கள் வீட்டில் வளருது கண்டீர்
பிள்ளைகள் பெற்று அந்தப் பூனை அவை பேருக்கு ஒரு நிறம் ஆகும்

#15
சாம்பல் நிறம் ஒரு குட்டி கரும் சாந்து நிறம் ஒரு குட்டி
பாம்பு நிறம் ஒரு குட்டி வெள்ளைப் பாலின் நிறம் ஒரு குட்டி

#16
எந்த நிறம் இருந்தாலும் அவை யாவும் ஒரே தரம் அன்றோ
இந்த நிறம் சிறிது என்றும் இஃது ஏற்றம் என்றும் சொல்லலாமோ

#17
வண்ணங்கள் வேற்றுமைப்பட்டால் அதில் மானுடர் வேற்றுமை இல்லை
எண்ணங்கள் செய்கைகள் எல்லாம் இங்கு யாவர்க்கும் ஒன்று எனல் காணீர்

#18
நிகர் என்று கொட்டு முரசே இந்த நீணிலம் வாழ்பவர் எல்லாம்
தகர் என்று கொட்டு முரசே பொய்ம்மைச் சாதி வகுப்பினை எல்லாம்

#19
அன்பு என்று கொட்டு முரசே அதில் ஆக்கம் உண்டாம் என்று கொட்டு
துன்பங்கள் யாவுமே போகும் வெறும் சூதுப் பிரிவுகள் போனால்

#20
அன்பு என்று கொட்டு முரசே மக்கள் அத்தனை பேரும் நிகராம்
இன்பங்கள் யாவும் பெருகும் இங்கு யாவரும் ஒன்று என்று கொண்டால்

#21
உடன்பிறந்தார்களைப் போலே இவ் உலகில் மனிதர் எல்லாரும்
இடம் பெரிது உண்டு வையத்தில் இதில் ஏதுக்குச் சண்டைகள் செய்வீர்

#22
மரத்தினை நட்டவன் தண்ணீர் நன்கு வார்த்து அதை ஓங்கிடச் செய்வான்
சிரத்தை உடையது தெய்வம் இங்கு சேர்த்த உணவு எல்லை இல்லை

#23
வயிற்றுக்குச் சோறு உண்டு கண்டீர் இங்கு வாழும் மனிதர் எல்லோருக்கும்
பயிற்றி உழுது உண்டு வாழ்வீர் பிறர் பங்கைத் திருடுதல் வேண்டாம்

#24
உடன்பிறந்தவர்களைப் போலே இவ் உலகினில் மனிதர் எல்லாரும்
திடங்கொண்டவர் மெலிந்தோரை இங்குத் தின்று பிழைத்திடலாமோ

#25
வலிமையுடையது தெய்வம் நம்மை வாழ்ந்திடச்செய்வது தெய்வம்
மெலிவு கண்டாலும் குழந்தைதன்னை வீழ்த்தி மிதித்திடலாமோ

#26
தம்பி சற்றே மெலிவானால் அண்ணன் தான் அடிமைகொள்ளலாமோ
செம்புக்கும் கொம்புக்கும் அஞ்சி மக்கள் சிற்றடிமைப்படலாமோ

#27
அன்பு என்று கொட்டு முரசே அதில் யார்க்கும் விடுதலை உண்டு
பின்பு மனிதர்கள் எல்லாம் கல்வி பெற்றுப் பதம்பெற்று வாழ்வார்

#28
அறிவை வளர்த்திட வேண்டும் மக்கள் அத்தனை பேருக்கும் ஒன்றாய்
சிறியரை மேம்படச் செய்தால் பின்பு தெய்வம் எல்லோரையும் வாழ்த்தும்

#29
பாருக்குள்ளே சமத்தன்மை தொடர் பற்றும் சகோதரத்தன்மை
யாருக்கும் தீமை செய்யாது புவி எங்கும் விடுதலை செய்யும்

#30
வயிற்றுக்குச் சோறிட வேண்டும் இங்கு வாழும் மனிதருக்கு எல்லாம்
பயிற்றிப் பல கல்வி தந்து இந்தப் பாரை உயர்த்திட வேண்டும்

#31
ஒன்று என்று கொட்டு முரசே அன்பில் ஓங்கு என்று கொட்டு முரசே
நன்று என்று கொட்டு முரசே இந்த நானில மாந்தருக்கு எல்லாம்

@4 புதுமைப் பெண்

#1
போற்றி போற்றி ஓர் ஆயிரம் போற்றி நின்
பொன் அடிக்குப் பல்லாயிரம் போற்றி காண்
சேற்றிலே புதிதாக முளைத்ததோர்
செய்ய தாமரைத் தேமலர் போல் ஒளி
தோற்றி நின்றனை பாரதநாட்டிலே
துன்பம் நீக்கும் சுதந்திர பேரிகை
சாற்றி வந்தனை மாதரசே எங்கள்
சாதி செய்த தவப்பயன் வாழி நீ

#2
மாதர்க்கு உண்டு சுதந்திரம் என்று நின்
வண் மலர்த் திருவாயின் மொழிந்த சொல்
நாதம்தான் அது நாரதர் வீணையோ
நம்பிரான் கண்ணன் வேய்ங்குழல் இன்பமோ
வேதம் பொன் உருக் கன்னிகை ஆகியே
மேன்மைசெய்து எமைக் காத்திடச் சொல்வதோ
சாதல் மூத்தல் கெடுக்கும் அமிழ்தமோ
தையல் வாழ்க பல்லாண்டு பல்லாண்டு இங்கே

#3
அறிவு கொண்ட மனித உயிர்களை
அடிமையாக்க முயல்பவர் பித்தராம்
நெறிகள் யாவினும் மேம்பட்டு மானிடர்
நேர்மை கொண்டு உயர் தேவர்கள் ஆதற்கே
சிறிய தொண்டுகள் தீர்த்து அடிமைச் சுருள்
தீயில் இட்டுப் பொசுக்கிட வேண்டுமாம்
நறிய பொன் மலர் மென் சிறு வாயினால்
நங்கை கூறும் நவீனங்கள் கேட்டிரோ

#4
ஆணும் பெண்ணும் நிகர் எனக் கொள்வதால்
அறிவில் ஓங்கி இவ் வையம் தழைக்குமாம்
பூணும் நல் அறத்தோடு இங்குப் பெண்ணுருப்
போந்து நிற்பது தாய் சிவசக்தியாம்
நாணும் அச்சமும் நாய்கட்கு வேண்டுமாம்
ஞான நல் அறம் வீர சுதந்திரம்
பேணும் நற்குடிப் பெண்ணின் குணங்களாம்
பெண்மைத் தெய்வத்தின் பேச்சுகள் கேட்டீரோ

#5
நிலத்தின் தன்மை பயிர்க்கு உளதாகுமாம்
நீசத் தொண்டு மடமையும் கொண்டதாய்
தலத்தில் மாண்பு உயர் மக்களைப் பெற்றிடல்
சாலவே அரிது ஆவதோர் செய்தியாம்
குலத்து மாதர்குக் கற்பு இயல்பு ஆகுமாம்
கொடுமை செய்தும் அறிவை அழித்தும் அ
நலத்தைக் காக்க விரும்புதல் தீமையாம்
நங்கை கூறும் வியப்புகள் கேட்டீரோ

#6
புதுமைப்பெண் இவள் சொற்களும் செய்கையும்
பொய்ம்மை கொண்ட கலிக்குப் புதிது அன்றிச்
சதுமறைப்படி மாந்தர் இருந்த நாள்
தன்னிலே பொதுவான வழக்கமாம்
மதுரத் தேமொழி மங்கையர் உண்மை தேர்
மா தவப் பெரியோருடன் ஒப்புற்றே
முதுமைக் காலத்தில் வேதங்கள் பேசிய
முறைமை மாறிடக் கேடு விளைந்ததாம்

#7
நிமிர்ந்த நன்னடை நேர்கொண்ட பார்வையும்
நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சாத நெறிகளும்
திமிர்ந்த ஞானச் செருக்கும் இருப்பதால்
செம்மை மாதர் திறம்புவதில்லையாம்
அமிழ்ந்து பேரிருளாம் அறியாமையில்
அவலம் எய்திக் கலையின்றி வாழ்வதை
உமிழ்ந்து தள்ளுதல் பெண்ணறம் ஆகுமாம்
உதயகன்னி உரைப்பது கேட்டீரோ

#8
உலக வாழ்க்கையின் நுட்பங்கள் தேரவும்
ஓது பற்பல நூல்வகை கற்கவும்
இலகு சீருடை நாற்றிசை நாடுகள்
யாவும் சென்று புதுமை கொணர்ந்து இங்கே
திலக வாணுதலார் நங்கள் பாரத
தேசம் ஓங்க உழைத்திடல் வேண்டுமாம்
விலகி வீட்டில் ஓர் பொந்தில் வளர்வதை
வீரப் பெண்கள் விரைவில் ஒழிப்பாராம்

#9
சாத்திரங்கள் பலபல கற்பாராம்
சவுரியங்கள் பலபல செய்வராம்
மூத்த பொய்ம்மைகள் யாவும் அழிப்பராம்
மூடக் கட்டுக்கள் யாவும் தகர்ப்பராம்
காத்து மானிடர் செய்கை அனைத்தையும்
கடவுளர்க்கு இனிதாகச் சமைப்பராம்
ஏத்தி ஆண்மக்கள் போற்றிட வாழ்வராம்
இளைய நங்கையின் எண்ணங்கள் கேட்டீரோ

#10
போற்றி போற்றி ஜய ஜய போற்றி இப்
புதுமைப்பெண் ஒளி வாழி பல்லாண்டு இங்கே
மாற்றி வையம் புதுமையுறச்செய்து
மனிதர்தம்மை அமர்கள் ஆக்கவே
ஆற்றல் கொண்ட பராசக்தி அன்னை நல்
அருளினால் ஒரு கன்னிகை ஆகியே
தேற்றி உண்மைகள் கூறிட வந்திட்டாள்
செல்வம் யாவினும் மேல் செல்வம் எய்தினோம்

@5 பெண்மை

#1
பெண்மை வாழ்க என்று கூத்திடுவோமடா
பெண்மை வெல்க என்று கூத்திடுவோமடா
தண்மை இன்பம் நல் புண்ணியம் சேர்ந்தன
தாயின் பெயரும் சதி என்ற நாமமும்

#2
அன்பு வாழ்க என்று அமைதியில் ஆடுவோம்
ஆசைக் காதலைக் கைகொட்டி வாழ்த்துவோம்
துன்பம் தீர்வது பெண்மையினாலடா
சூரப் பிள்ளைகள் தாய் என்று போற்றுவோம்

#3
வலிமை சேர்ப்பது தாய் முலைப் பாலடா
மானம் சேர்க்கும் மனைவியின் வார்த்தைகள்
கலி அழிப்பது பெண்கள் அறமடா
கைகள் கோத்துக் களித்து நின்று ஆடுவோம்

#4
பெண்ணறத்தினை ஆண்மக்கள் வீரம்தான்
பேணுமாயில் பிறகு ஒரு தாழ்வு இல்லை
கண்ணைக் காக்கும் இரண்டு இமை போலவே
காதல் இன்பத்தைக் காத்திடுவோமடா

#5
சக்தி என்ற மதுவை உண்போமடா
தாளம்கொட்டித் திசைகள் அதிரவே
ஒத்து இயல்வதொர் பாட்டும் குழல்களும்
ஊர் வியக்கக் களித்து நின்று ஆடுவோம்

#6
உயிரைக் காக்கும் உயிரினைச் சேர்த்திடும்
உயிரினுக்கு உயிராய் இன்பம் ஆகிடும்
உயிரினும் இந்தப் பெண்மை இனிதடா
ஊது கொம்புகள் ஆடு களிகொண்டே

#7
போற்றி தாய் என்று தோள் கொட்டி ஆடுவீர்
புகழ்ச்சி கூறுவீர் காதல்கிளிகட்கே
நூற்றிரண்டு மலைகளைச் சாடுவோம்
நுண் இடைப் பெண் ஒருத்தி பணியிலே

#8
போற்றி தாய் என்று தாளங்கள் கொட்டடா
போற்றி தாய் என்று பொன் குழல் ஊதடா
காற்றில் ஏறி அவ் விண்ணையும் சாடுவோம்
காதல் பெண்கள் கடைக்கண் பணியிலே

#9
அன்னம் ஊட்டிய தெய்வ மணிக் கையின்
ஆணை காட்டில் அனலை விழுங்குவோம்
கன்னத்தே முத்தம் கொண்டு களிப்பினும்
கையைத் தள்ளும் பொன் கைகளைப் பாடுவோம்

@6 பெண்கள் விடுதலைக் கும்பி
**காப்பு

#0
பெண்கள் விடுதலை பெற்ற மகிழ்ச்சிகள் பேசிக் களிப்பொடு நாம் பாடக்
கண்களிலே ஒளி போல உயிரில் கலந்து ஒளிர் தெய்வம் நல் காப்பாமே

#1
கும்மியடி தமிழ்நாடு முழுதும் குலுங்கிடக் கைகொட்டிக் கும்மியடி
நம்மைப் பிடித்த பிசாசுகள் போயின நன்மை கண்டோம் என்று கும்மியடி

#2
ஏட்டையும் பெண்கள் தொடுவது தீமை என்று எண்ணியிருந்தவர் மாய்ந்துவிட்டார்
வீட்டுக்குள்ளே பெண்ணைப் பூட்டிவைப்போம் என்ற விந்தை மனிதர் தலை கவிழ்ந்தார்

#3
மாட்டை அடித்து வசக்கித் தொழுவினில் மாட்டும் வழக்கத்தைக் கொண்டுவந்தே
வீட்டினில் எம்மிடம் காட்ட வந்தார் அதை வெட்டிவிட்டோம் என்று கும்மியடி

#4
நல்ல விலை கொண்டு நாயை விற்பார் அந்த நாயிடம் யோசனை கேட்பதுண்டோ
கொல்லத் துணிவின்றி நம்மையும் அ நிலை கூட்டிவைத்தார் பழி கூட்டிவிட்டார்

#5
கற்பு நிலை என்று சொல்லவந்தார் இரு கட்சிக்கும் அஃது பொதுவில் வைப்போம்
வற்புறுத்திப் பெண்ணைக் கட்டிக்கொடுக்கும் வழக்கத்தைத் தள்ளி மிதித்திடுவோம்

#6
பட்டங்கள் ஆள்வதும் சட்டங்கள் செய்வதும் பாரினில் பெண்கள் நடத்த வந்தோம்
எட்டும் அறிவினில் ஆணுக்கு இங்கே பெண் இளைப்பில்லை காண் என்று கும்மியடி

#7
வேதம் படைக்கவும் நீதிகள் செய்யவும் வேண்டி வந்தோம் என்று கும்மியடி
சாதம் படைக்கவும் செய்திடுவோம் தெய்வச் சாதி படைக்கவும் செய்திடுவோம்

#8
காதலொருவனைக் கைப்பிடித்தே அவன் காரியம் யாவினும் கைகொடுத்து
மாதர் அறங்கள் பழமையைக் காட்டிலும் மாட்சிபெறச் செய்து வாழ்வமடி

@7 பெண் விடுதலை

#1
விடுதலைக்கு மகளிர் எல்லோரும் வேட்கைகொண்டனம் வெல்லுவம் என்றே
திடமனத்தின் மதுக்கிண்ணம் மீது சேர்ந்து நாம் பிரதிக்கினை செய்வோம்
உடையவள் சக்தி ஆண் பெண் இரண்டும் ஒரு நிகர் செய்து உரிமை சமைத்தாள்
இடையிலே பட்ட கீழ்நிலை கண்டீர் இதற்கு நாம் ஒருப்பட்டிருப்போமோ

#2
திறமையால் இங்கு மேனிலை சேர்வோம் தீய பண்டை இகழ்ச்சிகள் தேய்ப்போம்
குறைவிலாது முழு நிகர் நம்மைக் கொள்வர் ஆண்கள் எனில் அவரோடும்
சிறுமை தீர நம் தாய்த்திருநாட்டைத் திரும்ப வெல்வதில் சேர்ந்து இங்கு உழைப்போம்
அற விழுந்தது பண்டை வழக்கம் ஆணுக்குப் பெண் விலங்கு எனும் அஃதே

#3
விடியும் நல் ஒளி காணுதி நின்றே மேவும் நாகரிகம் புதிது ஒன்றே
கொடியர் நம்மை அடிமைகள் என்றே கொண்டு தாம் முதல் என்றனர் அன்றே
அடியொடு அந்த வழக்கத்தைக் கொன்றே அறிவு யாவும் பயிற்சியில் வென்றே
கடமை செய்வீர் நம் தேசத்து வீரக் காரிகைக் கணத்தீர் துணிவுற்றே

@8 தொழில்

#1
இரும்பைக் காய்ச்சி உருக்கிடுவீரே யந்திரங்கள் வகுத்திடுவீரே
கரும்பைச் சாறு பிழிந்திடுவீரே கடலில் மூழ்கி நல் முத்தெடுப்பீரே
அரும்பும் வேர்வை உதிர்த்துப் புவி மேல் ஆயிரம் தொழில் செய்திடுவீரே
பெரும் புகழ் நுமக்கே இசைக்கின்றேன் பிரமதேவன் கலை இங்கு நீரே

#2
மண் எடுத்துக் குடங்கள் செய்வீரே மரத்தை வெட்டி மனை செய்குவீரே
உண்ணக் காய்கனி தந்திடுவீரே உழுது நன்செய்ப் பயிரிடுவீரே
எண்ணெய் பால் நெய் கொணர்ந்திடுவீரே இழையை நூற்று நல் ஆடை செய்வீரே
விண்ணினின்று எமை வானவர் காப்பார் மேவிப் பார் மிசைக் காப்பவர் நீரே

#3
பாட்டும் செய்யுளும் கோத்திடுவீரே பரதநாட்டியக் கூத்திடுவீரே
காட்டும் வையப் பொருள்களின் உண்மை கண்டு சாத்திரம் சேர்த்திடுவீரே
நாட்டிலே அறம் கூட்டிவைப்பீரே நாடும் இன்பங்கள் ஊட்டிவைப்பீரே
தேட்டம் இன்றி விழி எதிர் காணும் தெய்வமாக விளங்குவிர் நீரே

@9 மறவன் பாட்டு

#1
மண் வெட்டிக் கூலி தினலாச்சே எங்கள் வாள் வலியும் வேல் வலியும் போச்சே
விண் முட்டிச் சென்ற புகழ் போச்சே இந்த மேதினியில் கெட்டபெயர் ஆச்சே

#2
நாண் இலகு வில்லினொடு தூணி நல்ல நாதம் மிகு சங்கொலியும் பேணி
பூண் இலகு திண் கதையும் கொண்டு நாங்கள் போர்செய்த காலம் எல்லாம் பண்டு

#3
கன்னங்கரிய இருள் நேரம் அதில் காற்றும் பெரு மழையும் சேரும்
சின்னக் கரிய துணியாலே எங்கள் தேகம் எல்லாம் மூடி நரி போலே

#4
ஏழை எளியவர்கள் வீட்டில் இந்த ஈன வயிறு படும் பாட்டில்
கோழை எலிகள் என்னச் சென்றே பொருள் கொண்டு இழிவின் வருகிறோம் இன்றே

#5
முன் நாளில் ஐயர் எல்லாம் வேதம் சொல்வார் மூன்று மழை பெய்யுமடா மாதம்
இந்நாளிலே பொய்ம்மைப் பார்ப்பார் இவர் ஏது செய்தும் காசு பெறப்பார்ப்பார்

#6
பேராசைக்காரனடா பார்ப்பான் ஆனால் பெரிய துரை என்னில் உடல் வேர்ப்பான்
யாரானாலும் கொடுமை இழைப்பான் துரை இம்மென்றால் நாய் போலே உழைப்பான்

#7
பிள்ளைக்குப் பூணூலாம் என்பான் நம்மைப் பிய்த்துப் பணம் கொடு எனத் தின்பான்
கொள்ளைக்கே சென்று ஒரு பொய் மூட்டி நம்மைக் கொண்டதிலே தொல்லை செய்வான் மாட்டி

#8
மெல்லப் பயந்து மிகப் பதுங்கி ஒரு வேற்றுவரும் கண்ட பொழுது ஒதுங்கி
சொல்லக் கொதிக்குதடா நெஞ்சம் வெறும் சோற்றுக்கோ வந்தது இந்தப் பஞ்சம்

#9
நாயும் பிழைக்கும் இந்தப் பிழைப்பு ஐயோ நாள் எல்லாம் மற்று இதிலே உழைப்பு
பாயும் கடிநாய்ப் போலீசுக்காரப் பார்ப்பானுக்கு உண்டு இதிலே பீசு

#10
சோரம் தொழிலாக் கொள்வோமோ முந்தைச் சூரர் பெயரை அழிப்போமோ
வீர மறவர் நாம் அன்றோ இந்த வீண் வாழ்க்கை வாழ்வது இனி நன்றோ

@10 நாட்டுக் கல்வி
**(ஆங்கிலத்தில் ரவீந்திரநாதர் எழுதிய பாடலின் மொழிபெயர்ப்பு)

#1
விளக்கிலே திரி நன்கு சமைந்தது மேவுவீர் இங்கு தீக் கொண்டு தோழரே
களக்கமுற்ற இருள் கடந்து ஏகுவார் காலைச் சோதிக் கதிரவன் கோவிற்கே
துளக்கமுற்ற விண்மீனிடம் செல்லுவார் தொகையில் சேர்ந்திட உம்மையும் கூவினார்
களிப்பு மிஞ்சி ஒளியினைப் பண்டு ஒரு காலம் நீர் சென்று தேடியதில்லையோ

#2
அன்று நுங்கள் கொடியினை முத்திட்டே ஆசை என்ற விண்மீன் ஒளிர்செய்ததே
துன்று நள்ளிருள் மாலை மயக்கத்தால் சோம்பி நீரும் வழிநடை பிந்தினீர்
நின்று அவிந்தன நுங்கள் விளக்கு எலாம் நீங்கள் கண்ட கனாக்கள் எல்லாம் இசை
குன்றித் தீக்குறி தோன்றும் இராப்புட்கள் கூவுமாறு ஒத்திருந்தன காண்டிரோ

#3
இன்னும் இங்கு இருள் கூடியிருப்பினும் ஏங்குகின்ற நரகத்து உயிர்கள் போல்
இன்னும் இங்கு வனத்திடை காற்றுத்தான் ஓங்கும் ஓதை இருந்திடும் ஆயினும்
முன்னைக் காலத்தின் நின்று எழும் பேரொலி முறைமுறை பல ஊழியின் ஊடுற்றே
பின்னை இங்கு வந்து எய்திய பேரொலி போல மந்திர வேதத்தின் பேரொலி

#4
இருளை நீக்கி ஒளியினைக் காட்டுவாய் இறப்பை நீக்கி அமிர்தத்தை ஊட்டுவாய்
அருளும் இந்த மறையொலி வந்து இங்கே ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் வீழ்ந்திருப்பீர்தமைத்
தெருளுறுத்தவும் நீர் எழுகில்லிரோ தீய நாச உறக்கத்தில் வீழ்ந்தனீர்
மருளை நீக்கி அறிதிர் அறிதிரோ வான் ஒளிக்கு மகாஅர் இ யாம் என்றே

@11 புதிய கோணங்கி

#1
குடுகுடு குடுகுடு குடுகுடு குடுகுடு குடுகுடு
நல்லகாலம் வருகுது நல்லகாலம் வருகுது
சாதிகள் சேருது சண்டைகள் தொலையுது
சொல்லடி சொல்லடி சக்தி மாகாளீ
வேதபுரத்தாருக்கு நல்ல குறி சொல்லு

#2
தரித்திரம் போகுது செல்வம் வருகுது
படிப்பு வளருது பாவம் தொலையுது
படிச்சவன் சூதும் பாவமும் பண்ணினால்
போவான் போவான் ஐயோ என்று போவான்

#3
வேதபுரத்திலே வியாபாரம் பெருகுது
தொழில் பெருகுது தொழிலாளி வாழ்வான்
சாத்திரம் வளருது சூத்திரம் தெரியுது
யந்திரம் பெருகுது தந்திரம் வளருது
மந்திரம் எல்லாம் வளருது வளருது

#4
குடுகுடு குடுகுடு குடுகுடு குடுகுடு
சொல்லடி சொல்லடி மலையாள பகவதீ
அந்தரி வீரி சண்டிகை சூலி
குடுகுடு குடுகுடு

#5
குடுகுடு குடுகுடு குடுகுடு குடுகுடு
சாமிமார்க்கு எல்லாம் தைரியம் வளருது
தொப்பை சுருங்குது சுறுசுறுப்பு விளையுது
எட்டு லச்சுமியும் ஏறி வளருது
சாத்திரம் வளருது சாதி குறையுது
நேத்திரம் திறக்குது நியாயம் தெரியுது
பழைய பயித்தியம் படீலென்று தெளியுது
வீரம் வருகுது மேன்மை கிடைக்குது
சொல்லடி சக்தி மலையாள பகவதி
தர்மம் பெருகுது தர்மம் பெருகுது
&5 தனிப் பாடல்கள்

@1 காலைப் பொழுது

#1
காலைப் பொழுதினிலே கண்விழித்து மேனிலை மேல்
மேலைச் சுடர் வானை நோக்கி நின்றோம் விண்ணகத்தே

#2
கீழ்த்திசையில் ஞாயிறுதான் கேடில் சுடர் விடுத்தான்
பார்த்த வெளி எல்லாம் பகல் ஒளியாய் மின்னிற்றே

#3
தென்னைமரத்தின் கிளையிடையே தென்றல் போய்
மன்னப் பருந்தினுக்கு மாலையிட்டுச் சென்றதுவே

#4
தென்னைமரக் கிளை மேல் சிந்தனையோடு ஓர் காகம்
வன்னமுற வீற்றிருந்து வானை முத்தமிட்டதுவே

#5
தென்னைப் பசுங்கீற்றைக் கொத்திச் சிறு காக்கை
மின்னுகின்ற தென்கடலை நோக்கி விழித்ததுவே

#6
வன்னச் சுடர் மிகுந்த வானகத்தே தென்திசையில்
கன்னங்கரும் காகக் கூட்டம் வரக் கண்டது அங்கே

#7
கூட்டத்தைக் கண்டு அஃது கும்பிட்டே தன் அருகு ஓர்
பாட்டுக் குருவிதனைப் பார்த்து நகைத்ததுவே

#8
சின்னக் குருவி சிரிப்புடனே வந்து ஆங்கு
கன்னங்கரும் காக்கை கண் எதிரே ஓர் கிளை மேல்

#9
வீற்றிருந்தே கிக்கிக்கீ காக்காய் நீ விண்ணிடையே
போற்றி எதை நோக்குகிறாய் கூட்டம் அங்குப் போவது என்னே

#10
என்றவுடனே காக்கை என் தோழா நீ கேளாய்
மன்றுதனைக் கண்டே மனம் மகிழ்ந்து போற்றுகிறேன்

#11
என்று சொல்லிக் காக்கை இருக்கையிலே ஆங்கண் ஓர்
மின் திகழும் பச்சைக்கிளி வந்து வீற்றிருந்தே

#12
நட்புக் குருவியே ஞாயிற்று இளவெயிலில்
கட்புலனுக்கு எல்லாம் களியாகத் தோன்றுகையில்

#13
நும்மை மகிழ்ச்சிடன் நோக்கி இங்கு வந்திட்டேன்
அம்மவோ காகப் பெரும் கூட்டம் அஃது என்னே

#14
என்று வினவக் குருவிதான் இஃது உரைக்கும்
நன்று நீ கேட்டாய் பசுங்கிளியே நானும் இங்கு

#15
மற்று அதனை ஓர்ந்திடவே காக்கையிடம் வந்திட்டேன்
கற்றறிந்த காக்காய் கழறுக நீ என்றதுவே

#16
அப்போது காக்கை அருமையுள்ள தோழர்களே
செப்புவேன் கேளீர் சில நாளாக் காக்கையுள்ளே

#17
நேர்ந்த புதுமைகளை நீர் கேட்டு அறியீரோ
சார்ந்து நின்ற கூட்டம் அங்கு சாலையின் மேல் கண்டீரே

#18
மற்று அந்தக் கூட்டத்து மன்னவனைக் காணீரே
கற்றறிந்த ஞானி கடவுளையே நேர் ஆவான்

#19
ஏழு நாள் முன்னே இறை மகுடம் தான் புனைந்தான்
வாழி அவன் எங்கள் வருத்தம் எல்லாம் போக்கிவிட்டான்

#20
சோற்றுக்குப் பஞ்சம் இல்லை போர் இல்லை துன்பம் இல்லை
போற்றற்குரியான் புது மன்னன் காணீரோ

#21
என்று உரைத்துக் காக்கை இருக்கையிலே அன்னம் ஒன்று
தென்திசையினின்று சிரிப்புடனே வந்தது அங்கே

#22
அன்னம் அந்தத் தென்னை அருகினில் ஓர் மாடம் மிசை
வன்னமுற வீற்றிருந்து வாழ்க துணைவரே

#23
காலை இளவெயிலில் காண்பது எலாம் இன்பம் அன்றோ
சால நுமைக் கண்டு களித்தேன் சருவி நீர்

#24
ஏதுரைகள் பேசி இருக்கின்றீர் என்றிடவே
போதமுள்ள காக்கை புகன்றது அந்தச் செய்தி எல்லாம்

#25
அன்னம் இது கேட்டு மகிழ்ந்து உரைக்கும் ஆம் காணும்
மன்னர் அறம்புரிந்தால் வையம் எல்லாம் மாண்புபெறும்

#26
ஒற்றுமையால் மேன்மை உண்டாம் ஒன்றையொன்று துன்பிழைத்தல்
குற்றம் என்று கண்டால் குறைவுண்டோ வாழ்வினுக்கே

#27
என்று சொல்லி அன்னம் பறந்து ஆங்கே ஏகிற்றால்
மன்று கலைந்து மறைந்தன அப் புட்கள் எல்லாம்

#28
காலைப் பொழுதினிலே கண்டிருந்தோம் நாங்கள் இதை
ஞாலம் அறிந்திடவே நாங்கள் இதைப் பாட்டிசைத்தோம்

@2 அந்திப் பொழுது

#1
காவென்று கத்திடும் காக்கை என்றன் கண்ணுக்கு இனிய கரு நிறக் காக்கை
மேவிப் பல கிளை மீதில் இங்கு விண்ணிடை அந்திப் பொழுதினைக் கண்டே
கூவித் திரியும் சிலவே சில கூட்டங்கள் கூடித் திசைதொறும் போகும்
தேவி பராசக்தி அன்னை விண்ணில் செவ்வொளி காட்டிப் பிறை தலைக் கொண்டாள்

#2
தென்னைமரக் கிளை மீதில் அங்கு ஓர் செல்வப் பசுங்கிளி கீச்சிட்டுப் பாயும்
சின்னஞ்சிறிய குருவி அது ஜிவ்வென்று விண்ணிடை ஊசலிட்டு ஏகும்
மன்னப் பருந்து ஒர் இரண்டு மெல்ல வட்டமிட்டுப் பின் நெடுந்தொலை போகும்
பின்னர் தெருவில் ஓர் சேவல் அதன் பேச்சினிலே சக்தி வேல் என்று கூவும்

#3
செவ்வொளி வானில் மறைந்தே இளம் தேநிலவு எங்கும் பொழிந்தது கண்டீர்
இவ்வளவான பொழுதில் அவள் ஏறி வந்தே உச்சி மாடத்தின் மீது
கொவ்வை இதழ் நகை வீச விழிக் கோணத்தைக் கொண்டு நிலவைப் பிடித்தான்
செவ்விது செவ்விது பெண்மை ஆ செவ்விது செவ்விது செவ்விது காதல்

#4
காதலினால் உயிர் தோன்றும் இங்கு காதலினால் உயிர் வீரத்தில் ஏறும்
காதலினால் அறிவு எய்தும் இங்கு காதல் கவிதைப் பயிரை வளர்க்கும்
ஆதலினால் அவள் கையைப் பற்றி அற்புதம் என்று இரு கண்ணிடை ஒற்றி
வேதனை இன்றி இருந்தேன் அவள் வீணைக் குரலில் ஓர் பாட்டு இசைத்திட்டாள்

#5
**காதலியின் பாட்டு
கோலமிட்டு விளக்கினை ஏற்றிக் கூடி நின்று பராசக்தி முன்னே
ஓலமிட்டுப் புகழ்ச்சிகள் சொல்வார் உண்மை கண்டிலர் வையத்து மாக்கள்
ஞாலம் முற்றும் பராசக்தி தோற்றம் ஞானம் என்ற விளக்கினை ஏற்றிக்
காலம் முற்றும் தொழுதிடல் வேண்டும் காதல் என்பதொர் கோயிலின்கண்ணே

@3 நிலாவும் வான்மீனும் காற்றும்
** மனத்தை வாழ்த்துதல்

#1
நிலாவையும் வானத்து மீனையும் காற்றையும் நேர்பட வைத்து ஆங்கே
குலாவும் அமுதக் குழம்பைக் குடித்து ஒரு கோல வெறி படைத்தோம்
உலாவும் மனச் சிறு புள்ளினை எங்கணும் ஓட்டி மகிழ்ந்திடுவோம்
பலாவின் கனிச் சுளை வண்டியில் ஓர் வண்டு பாடுவதும் வியப்போ

#2
தாரகை என்ற மணித் திரள் யாவையும் சார்ந்திடப் போ மனமே
ஈரச் சுவையதில் ஊறி வரும் அதில் இன்புறுவாய் மனமே
சீர இரும் சுடர் மீனொடு வானத்துத் திங்களையும் சமைத்தே
ஓர் அழகாக விழுங்கிடும் உள்ளத்தை ஒப்பது ஒர் செல்வம் உண்டோ

#3
பன்றியைப் போல் இங்கு மண்ணிடைச் சேற்றில் படுத்துப் புரளாதே
வென்றியை நாடி இவ் வானத்தில் ஓட விரும்பி விரைந்திடுமே
முன்றிலில் ஓடும் ஒர் வண்டியைப் போல் அன்று மூன்று உலகும் சூழ்ந்தே
நன்று திரியும் விமானத்தைப் போல் ஒரு நல்ல மனம் படைத்தோம்

#4
தென்னையின் கீற்றுச் சலசலச என்றிடச்செய்து வரும் காற்றே
உன்னைக் குதிரைகொண்டு ஏறித் திரியும் ஓர் உள்ளம் படைத்துவிட்டோம்
சின்னப் பறவையின் மெல் ஒலி கொண்டு இங்கு சேர்ந்திடு நல் காற்றே
மின்னல் விளக்கிற்கு வானகம் கொட்டும் இவ் வெட்டொலி ஏன் கொணர்ந்தாய்

#5
மண்ணுலகத்து நல் ஓசைகள் காற்று எனும் வானவன் கொண்டுவந்தான்
பண்ணி இசைத்த அவ் ஒலிகள் அனைத்தையும் பாடி மகிழ்ந்திடுவோம்
நண்ணி வரும் மணியோசையும் பின் அங்கு நாய்கள் குலைப்பதுவும்
எண்ணும் முன்னே அன்னக்காவடிப் பிச்சை என்று ஏங்கிடுவான் குரலும்

#6
வீதிக் கதவை அடைப்பதும் கீழ்த்திசை விம்மிடும் சங்கொலியும்
வாதுகள் பேசிடும் மாந்தர் குரலும் மதலை அழும் குரலும்
ஏதெது கொண்டு வருகுது காற்று இவை எண்ணில் அகப்படுமோ
சீதக் கதிர் மதி மேல் சென்று பாய்ந்து அங்கு தேன் உண்ணுவாய் மனமே

@4 மழை

#1
திக்குக்கள் எட்டும் சிதறி தக்கத் தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட
பக்க மலைகள் உடைந்து வெள்ளம் பாயுது பாயுது பாயுது தாம்தரிகிட
தக்கத் ததிங்கிட தித்தோம் அண்டம் சாயுது சாயுது சாயுது பேய்கொண்டு
தக்கை அடிக்குது காற்று தக்கத் தாம்தரிகிட தாம்தரிகிட தாம்தரிகிட தாம்தரிகிட

#2
வெட்டி அடிக்குது மின்னல் கடல் வீரத் திரை கொண்டு விண்ணை இடிக்குது
கொட்டி இடிக்குது மேகம் கூகூ என்று விண்ணைக் குடையுது காற்று
சட்டச்சட சட்டச்சட டட்டா என்று தாளங்கள் கொட்டிக் கனைக்குது வானம்
எட்டுத் திசையும் இடிய மழை எங்ஙனம் வந்ததடா தம்பி வீரா

#3
அண்டம் குலுங்குது தம்பி தலை ஆயிரம் தூக்கிய சேடனும் பேய் போல்
மிண்டிக் குதித்திடுகின்றான் திசை வெற்புக் குதிக்குது வானத்துத் தேவர்
செண்டு புடைத்திடுகின்றார் என்ன தெய்விகக் காட்சியை கண் முன்பு கண்டோம்
கண்டோம் கண்டோம் கண்டோம் இந்தக் காலத்தின் கூத்தினைக் கண் முன்பு கண்டோம்

@5 புயற் காற்று
**நள வருடம் காத்திகை மாதம் 8ம் தேதி புதன் இரவு
**ஒரு கணவனும் மனைவியும்

#1
**மனைவி
காற்று அடிக்குது கடல் குமுறுது கண்ணை விழிப்பாய் நாயகமே
தூற்றல் கதவு சாளரம் எல்லாம் தொளைத்து அடிக்குது பள்ளியிலே

#2
**கணவன்
வானம் சினந்தது வையம் நடுங்குது வாழி பராசக்தி காத்திடவே
தீனக் குழந்தைகள் துன்பப்படாது இங்கு தேவி அருள்செய்ய வேண்டுகிறோம்

#3
**மனைவி
நேற்று இருந்தோம் அந்த வீட்டினிலே இந்த நேரம் இருந்தால் என் படுவோம்
காற்று என வந்தது கூற்றம் இங்கே நம்மைக் காத்தது தெய்வ வலிமை அன்றோ

@6 பிழைத்த தென்னந்தோப்பு

#1
வயலிடையினிலே செழு நீர் மடுக் கரையினிலே
அயல் எவரும் இல்லை தனியே ஆறுதல்கொள்ள வந்தேன்

#2
காற்று அடித்ததிலே மரங்கள் கணக்கிடத் தகுமோ
நாற்றினைப் போலே சிதறி நாடு எங்கும் வீழ்ந்தனவே

#3
சிறிய திட்டையிலே உளதோர் தென்னம் சிறு தோப்பு
வறியவன் உடைமை அதனை வாயு பொடிக்கவில்லை

#4
வீழ்ந்தன சிலவாம் மரங்கள் மீந்தன பலவாம்
வாழ்ந்திருக்க என்றே அதனை வாயு பொறுத்துவிட்டான்

#5
தனிமை கண்டதுண்டு அதில் சாரம் இருக்குது அம்மா
பனி தொலைக்கும் வெயில் அது தேம் பாகு மதுரம் அன்றோ

#6
இரவி நின்றது காண் விண்ணிலே இன்ப ஒளித் திரளாய்
பரவி எங்கணுமே கதிர்கள் பாடிக் களித்தனவே

#7
நின்ற மரத்திடையே சிறிது ஓர் நிழலினில் இருந்தேன்
என்றும் கவிதையிலே நிலையாம் இன்பம் அறிந்துகொண்டேன்

#8
வாழ்க பராசக்தி நினையே வாழ்த்திடுவோர் வாழ்வார்
வாழ்க பராசக்தி இதை என் வாக்கு மறவாதே

@7 அக்கினிக் குஞ்சு

#1
அக்கினிக் குஞ்சு ஒன்று கண்டேன் அதை
அங்கு ஒரு காட்டில் ஓர் பொந்திடை வைத்தேன்
வெந்து தணிந்தது காடு தழல்
வீரத்தில் குஞ்சு என்றும் மூப்பு என்றும் உண்டோ
தத்தரிகிட தத்தரிகிட தித்தோம்

@8 சாதாரண வருஷத்துத் தூமகேது

#1
தினையின் மீது பனை நின்றாங்கு
மணிச் சிறு மீன் மிசை வளர்வால் ஒளிதரக்
கீழ்த்திசை வெள்ளியைக் கேண்மைகொண்டு இலகும்
தூமகேதுச் சுடரே வாராய்

#2
எண்ணில் பல கோடி யோசனை எல்லை
எண்ணிலா மென்மை இயன்றதோர் வாயுவால்
புனைந்த நின் நெடு வால் போவது என்கின்றார்

#3
மண்ணகத்தினையும் வால் கொடு தீண்டி
ஏழையர்க்கு ஏதும் இடர்செயாதே நீ
போதி என்கின்றார் புதுமைகள் ஆயிரம்
நினைக்குறித்து அறிஞர் நிகழ்த்துகின்றனரால்

#4
பாரதநாட்டில் பரவிய எம்மனோர்
நூல் கணம் மறந்து பல் நூறு ஆண்டு ஆயின
உனது இயல் அன்னியர் உரைத்திடக் கேட்டே
தெரிந்தனம் எம்முளே தெளிந்தவர் ஈங்கு இலை

#5
வாராய் சுடரே வார்த்தை சில கேட்பேன்
தீயர்க்கு எல்லாம் தீமைகள் விளைத்துத்
தொல் புவியதனைத் துயர்க் கடல் ஆழ்த்தி நீ
போவை என்கின்றார் பொய்யோ மெய்யோ

#6
ஆதித் தலைவி ஆணையின்படி நீ
சலித்திடும் தன்மையால் தண்டம் நீ செய்வது
புவியினைப் புனிதமாப் புனைதற்கே என
விளம்புகின்றனர் அது மெய்யோ பொய்யோ

#7
ஆண்டு ஓர் எழுபத்தைந்தினில் ஒரு முறை
மண்ணை நீ அணுகும் வழக்கினையாயினும்
இ முறை வரவினால் எண்ணிலாப் புதுமைகள்
விளையும் என்கின்றார் மெய்யோ பொய்யோ

#8
சித்திகள் பலவும் சிறந்திடு ஞானமும
மீட்டும் எம்மிடை நின் வரவினால் விளைவதாப்
புகலுகின்றனர் அது பொய்யோ மெய்யோ

@9 அழகுத் தெய்வம்

#1
மங்கியதோர் நிலவினிலே கனவில் இது கண்டேன்
வயது பதினாறு இருக்கும் இளவயது மங்கை
பொங்கி வரும் பெரு நிலவு போன்ற ஒளி முகமும்
புன்னகையின் புதுநிலவும் போற்ற வரும் தோற்றம்
துங்க மணி மின் போலும் வடிவத்தாள் வந்து
தூங்காதே எழுந்து என்னைப் பார் என்று சொன்னாள்
அங்கதனில் கண் விழித்தேன் அடடா ஓ அடடா
அழகு என்னும் தெய்வம்தான் அது என்றே அறிந்தேன்

#2
யோகம்தான் சிறந்ததுவோ தவம் பெரிதோ என்றேன்
யோகமே தவம் தவமே யோகம் என உரைத்தாள்
ஏகமோ பொருள் அன்றி இரண்டாமோ என்றேன்
இரண்டுமாம் ஒன்றுமாம் யாவுமாம் என்றாள்
தாகம் அறிந்து ஈயும் அருள் வான் மழைக்கே உண்டோ
தாகத்தின் துயர் மழைதான் அறிந்திடுமோ என்றேன்
வேகமுடன் அன்பினையே வெளிப்படுத்தா மழைதான்
விருப்புடனே பெய்குவது வேறாமோ என்றாள்

#3
காலத்தின் விதி மதியைக் கடந்திடுமோ என்றேன்
காலமே மதியினுக்கு ஓர் கருவியாம் என்றாள்
ஞாலத்தில் விரும்பியது நண்ணுமோ என்றேன்
நாலிலே ஒன்றிரண்டு பலித்திடலாம் என்றாள்
ஏலத்தில் விடுவது உண்டோ எண்ணத்தை என்றேன்
எண்ணினால் எண்ணியது நண்ணும் காண் என்றாள்
மூலத்தைச் சொல்லவோ வேண்டாமோ என்றேன்
முகத்தில் அருள் காட்டினாள் மோகமது தீர்ந்தேன்

@10 ஒளியும் இருளும்

#1
வானம் எங்கும் பரிதியின் சோதி மலைகள் மீதும் பரிதியின் சோதி
தானை நீர்க் கடல் மீதிலும் ஆங்கே தரையின் மீதும் தருக்களின் மீதும்
கானகத்திலும் பற்பல ஆற்றின் கரைகள் மீதும் பரிதியின் சோதி
மானவன்தன் உளத்தினில் மட்டும் வந்து நிற்கும் இருள் இது என்னே

#2
சோதி என்னும் கரையற்ற வெள்ளம் தோன்றி எங்கும் திரைகொண்டு பாய
சோதி என்னும் பெரும் கடல் சோதிச் சூறை மாசறு சோதி அனந்தம்
சோதி என்னும் நிறைவு இஃது உலகைச் சூழ்ந்து நிற்ப ஒரு தனி நெஞ்சம்
கோது இயன்றதொர் சிற்றிருள் சேரக் குமைந்து சோரும் கொடுமை இது என்னே

#3
தேமலர்க்கு ஒர் அமுது அன்ன சோதி சேர்ந்து புள்ளினம் வாழ்ந்திடும் சோதி
காமமுற்று நிலத்தொடு நீரும் காற்றும் நன்கு தழுவி நகைத்தே
தாம் மயங்கி நல் இன்புறும் சோதி தரணி முற்றும் ததும்பியிருப்ப
தீமை கொண்ட புலை இருள் சேர்ந்தோர் சிறிய நெஞ்சம் தியங்குவது என்னே

#4
நீர்ச் சுனைக் கணம் மின்னுற்று இலக நெடிய குன்றம் நகைத்து எழில்கொள்ள
கார்ச் சடைக் கரு மேகங்கள் எல்லாம் கனகம் ஒத்துச் சுடர் கொண்டு உலாவ
தேர்ச்சிகொண்டு பல் சாத்திரம் கற்றும் தெவிட்டொணாத நல் இன்பக் கருவாம்
வேர்ச் சுடர் பர மாண் பொருள் கேட்டும் மெலிவு ஒர் நெஞ்சிடை மேவுதல் என்னே

@11 சொல்

#0
சொல் ஒன்று வேண்டும் தேவ சக்திகளை
நம்முள்ளே நிலைபெறச் செய்யும் சொல் வேண்டும்

#1
தேவர் வருக என்று சொல்வதோ ஒரு
செம்மைத் தமிழ்மொழியை நாட்டினால்
ஆவல் அறிந்து வருவீர்-கொலோ உம்மை
யன்றி ஒரு புகலும் இல்லையே

#2
ஓம் என்று உரைத்துவிடின் போதுமோ அதில் உண்மைப் பொருள் அறியலாகுமோ
தீமை அனைத்தும் இறந்து ஏகுமோ என்றன் சித்தம் தெளிவு நிலை கூடுமோ

#3
உண்மை ஒளிர்க என்று பாடவோ அதில் உங்கள் அருள் பொருந்தக்கூடுமோ
வண்மையுடையதொரு சொல்லினால் உங்கள் வாழ்வு பெற விரும்பி நிற்கிறோம்

#4
தீயை அகத்தினிடை மூட்டுவோம் என்று செப்பும் மொழி வலியதாகுமோ
ஈயைக் கருடநிலை ஏற்றுவீர் எம்மை என்றும் துயரம் இன்றி வாழ்த்துவீர்

#5
வான மழை பொழிதல் போலவே நித்தம் வந்து பொழியும் இன்பம் கூட்டுவீர்
கானை அழித்து மனை கட்டுவீர் துன்பக் கட்டுச் சிதறி விழ வெட்டுவீர்

#6
விரியும் அறிவுநிலை காட்டுவீர் அங்கு வீழும் சிறுமைகளை ஓட்டுவீர்
தெரியும் ஒளி விழியை நாட்டுவீர் நல்ல தீரப் பெரும் தொழிலில் பூட்டுவீர்

#7
மின்னல் அனைய திறல் ஓங்குமே உயிர் வெள்ளம் கரை அடங்கிப் பாயுமே
தின்னும் பொருள் அமுதம் ஆகுமே இங்குச் செய்கையதனில் வெற்றி ஏறுமே

#8
தெய்வக் கனல் விளைந்து காக்குமே நம்மைச் சேரும் இருள் அழியத் தாக்குமே
கைவைத்தது பசும்பொன் ஆகுமே பின்பு காலன் பயம் ஒழிந்து போகுமே

#9
வலிமை வலிமை என்று பாடுவோம் என்றும் வாழும் சுடர்க் குலத்தை நாடுவோம்
கலியைப் பிளந்திடக் கை ஓங்கினோம் நெஞ்சில் கவலை இருள் அனைத்தும் நீங்கினோம்

#10
அமிழ்தம் அமிழ்தம்” என்று கூறுவோம் நித்தம் அனலைப் பணிந்து மலர் தூவுவோம்
தமிழில் பழமறையைப் பாடுவோம் என்றும் தலைமை பெருமை புகழ் கூடுவோம்

@12 கவிதைத் தலைவி

#1
வாழ்க மனைவியாம் கவிதைத் தலைவி
தினமும் இவ் உலகில் சிதறியே நிகழும்
பலபல பொருளிலாப் பாழ்படு செய்தியை
வாழ்க்கைப் பாலையில் வளர் பல முட்கள் போல்
பேதை உலகைப் பேதைமைப்படுத்தும் 5
வெறும் கதைத் திரளை வெள்ளறிவு உடைய
மாயாசக்தியின் மகளே மனைக்கண்
வாழ்வினை வகுப்பாய் வருடம் பலவினும்
ஓர் நாள் போல மற்றோர் நாள் தோன்றாது
பலவித வண்ணம் வீட்டிடைப் பரவ 10
நடத்திடும் சக்தி நிலையமே நல் மனைத்
தலைவீ ஆங்கு அத் தனிப் பதர்ச் செய்திகள்
அனைத்தையும் பயன்நிறை அனுபவம் ஆக்கி
உயிரிலாச் செய்திகட்கு உயிர் மிகக் கொடுத்து
ஒளியிலாச் செய்திகட்கு ஒளி அருள்புரிந்து 15
வானசாத்திரம் மகமது வீழ்ச்சி
சின்னப் பையல் சேவகத் திறமை
என வரும் நிகழ்ச்சி யாவேயாயினும்
அனைத்தையும் ஆங்கே அழகுறச் செய்து
இலௌகிக வாழ்க்கையில் பொருளினை இணைக்கும் 20
பேதை மா சத்தியின் பெண்ணே வாழ்க
காளியின் குமாரி அறம் காத்திடுக
வாழ்க மனையகத் தலைவி வாழ்க

@13 கவிதைக் காதலி

#1
வாராய் கவிதையாம் மணிப் பெயர்க் காதலி
பல் நாள் பல் மதி ஆண்டு பல கழிந்தன
நின் அருள் வதனம் நான் நேருறக் கண்டே
அந்த நாள் நீ எனை அடிமையாக் கொள யாம்
மானிடர் குழாத்தின் மறைவுறத் தனி இருந்து 5
எண்ணிலா இன்பத்து இரும் கடல் திளைத்தோம்
கலந்து யாம் பொழிலிடைக் களித்த அ நாட்களில்
பூம் பொழில் குயில்களின் இன் குரல் போன்ற
தீம் குரலுடைத்து ஓர் புள்ளினைத் தெரிந்திலேன்
மலரினத்து உன்றன் வாள் விழி ஒப்ப 10
நிலவியது ஒன்றினை நேர்ந்திலேன் குளிர் புனல்
சுனைகளில் உன் மணிச் சொற்கள் போல் தண்ணிய
நீர் உடைத்து அறிகிலேன் நின்னொடு தமியனாய்
நீயே உயிர் எனத் தெய்வமும் நீ என
நின்னையே பேணி நெடுநாள் போக்கினேன் 15
வானகத்து அமுதம் மடுத்திடும் போழ்து
மற்று அதனிடை ஓர் வஞ்சகத்தொடு முள்
வீழ்ந்து இடைத் தொண்டையில் வேதனை செய்தன
நின்னொடு களித்து நினைவிழந்து இருந்த
எனைத் துயர்ப்படுத்த வந்து எய்தியது உலகில் 20
கொடியன யாவுளும் கொடியதாம் மிடிமை
அடிநா முள்ளினை அயல் சிறிது ஏகிக்
களைந்து பின் வந்து காண் பொழுது ஐயகோ
மறைந்தது தெய்வ மருந்துடைப் பொன் குடம்
மிடிமை நோய் தீர்ப்பான் வீணர்தம் உலகப் 25
புன்தொழில் ஒன்று போற்றுதும் என்பாள்
தென்திசைக்கண் ஒரு சிற்றூர்க்கு இறைவனாம்
திருந்திய ஒருவனைத் துணை எனப் புகுந்து அவன்
பணிசெய இசைந்தேன் பதகி நீ என்னைப்
பிரிந்து மற்று அகன்றனை பேசொணா நின் அருள் 30
இன்பம் அத்தனையும் இழந்து நான் உழன்றேன்
சின்னாள் கழிந்த பின் யாது எனச் செப்புகேன்
நின்னொடு வாழ்ந்த நினைப்புமே தேய்ந்தது
கதையில் ஓர் முனிவன் கடியதாம் சாப
விளைவினால் பன்றியா வீழ்ந்திடும் முன்னர்த் 35
தன் மகனிடை என் தனய நீ யான் புலைப்
பன்றி ஆம் போது பார்த்து நில்லாதே
விரைவில் ஓர் வாள் கொடு வெறுப்புடை அவ் உடல்
துணித்து எனைக் கொன்று தொலைத்தல் உன் கடனாம்
பாவம் இங்கு இல்லை என் பணிப்பு இஃது ஆகலின் 40
தாதை சொற்கு இளைஞன் தளர்வொடும் இணங்கினான்
முனிவனும் பன்றியா முடிந்த பின் மைந்தன்
முன்னவன் கூறிய மொழியினை நினைந்தும்
இரும் புகழ் முனிவனுக்கு இழியதாம் இவ் உடல்
அமைந்தது கண்டு நெஞ்சு அழன்றிடல் கொண்டும் 45
வாள் கொடு பன்றியை மாய்த்திடலுற்றனன்
ஆயிடை மற்று அவ் அரும் தவப் பன்றி
இனையது கூறும் ஏடா நிற்க
நிற்க நிற்க முன்னர் யாம் நினைந்தவாறு
அத்துணைத் துன்புடைத்தன்று இவ் வாழ்க்கை 50
காற்றும் புனலும் கடிப் புல் கிழங்கும்
இனைய பல் இன்பம் இதன்கணே உளவாம்
ஆறேழ் திங்கள் அகன்ற பின் வருதியேல்
பின் எனைக் கோறலாம் பீழையோடு இவ் உரை
செவியுறீஇ முடி சாய்த்து இளையவன் சென்றனன் 55
திங்கள் பல போன பின் முனிமகன் சென்ற
தாதைப் பன்றி ஓர் தடத்திடைப் பெடையொடும்
போத்து இனம் பலவொடும் அன்பினில் பொருத்தி
ஆடல் கண்டு அயிர்த்தனன் ஆற்றொணாது அருகு சென்று
எந்தாய் எந்தாய் யாது அரோ மற்று இது 60
வேதநூல் அறிந்த மேதகு முனிவரர்
போற்றிட வாழ்ந்த நின் புகழ்க்கு இது சாலுமோ
எனப் பல கூறி இரங்கினன் பின்னர்
வாள் கொடு பன்றியை மாய்த்திடல் விழைந்தான்
ஆயிடை முனிவன் அகம் பதைத்து உரைக்கும் 65
செல்லடா செல்க தீக்குணத்து இழிஞ
எனக்கு இவ் வாழ்க்கை இன்புடைத்தேயாம்
நினக்கு இதில் துன்பம் நிகழுமேல் சென்று அவ்
வாளின் நின் நெஞ்சை வகுத்து நீ மடிக
என்று இது கூறி இருந்த அப் பன்றி தன் 70
இனத்தொடும் ஓடி இன் உயிர் காத்தது
இன்னது கண்ட இளையவன் கருதும்
ஆ ஆ மானிடர் அருமையின் வீழ்ந்து
புல் நிலை எய்திய போழ்து அதில் நெடுங்கால்
தெருமருகின்றிலர் சில பகல் கழிந்த பின் 75
புதியதா நீசப் பொய்மை கொள் வாழ்வில்
விருப்புடையவராய் வேறு தாம் என்றும்
அறிந்திலரே போன்று அதில் களிக்கின்றார்
என் சொல்கேன் மாயையின் எண்ணரும் வஞ்சம்
திமிங்கில உடலும் சிறிய புன்மதியும் 80
ஓரேழ் பெண்டிரும் உடையதோர் வேந்தன்
தன் பணிக்கு இசைந்து என் தருக்கு எலாம் அழிந்து
வாழ்ந்தனன் கதையின் முனி போல் வாழ்க்கை

@ 14 மது

#1
**போகி
பச்சை முந்திரித் தேம்பழம் கொன்று பாட்டுப் பாடி நல் சாறு பிழிந்தே
இச்சை தீர மது வடித்து உண்போம் இஃது தீது என்று இடையர்கள் சொல்லும்
கொச்சைப் பேச்சில் கைகொட்டி நகைப்போம் கொஞ்சு மாதரும் கூட்டுணும் கள்ளும்
இச் சகத்தினில் இன்பங்கள் அன்றோ இவற்றின் நல் இன்பம் வேறொன்றும் உண்டோ

#2
**யோகி
பச்சை முந்திரி அன்னது உலகம் பாட்டுப் பாடல் சிவக்களி எய்தல்
இச்சை தீர உலகினைக் கொல்வோம் இனிய சாறு சிவமதை உண்போம்
கொச்சை மக்களுக்கு இஃது எளிதாமோ கொஞ்சும் மாது ஒரு குண்டலி சக்தி
இச் சகத்தில் இவை இன்பம் அன்றோ இவற்றின் நல் இன்பம் வேறு உளதாமோ

#3
**போகி
வெற்றி கொள்ளும் படைகள் நடத்தி வேந்தர்தம்முள் பெரும் புகழ் எய்தி
ஒற்றை வெள்ளைக் கவிதை உயர்த்தே உலகம் அஞ்சிப் பணிந்திட வாழ்வோம்
சுற்று தேம் கமழ் மென் மலர் மாலை தோளின் மீது உருப் பெண்கள் குலாவச்
சற்றும் நெஞ்சம் கவலுதல் இன்றித் தரணி மீதில் மது உண்டு வாழ்வோம்

#4
**யோகி
வெற்றி ஐந்து புலன் மிசைக் கொள்வோம் வீழ்ந்து தாளிடை வையகம் போற்றும்
ஒற்றை வெள்ளைக் கவிதை மெய்ஞ்ஞானம் உண்மை வேந்தர் சிவநிலை கண்டார்
மற்றவர்தம்முள் சீர்பெற வாழ்வோம் வண் மலர் நறு மாலை தெளிவாம்
சுற்றி மார்பில் அருள் மது உண்டே தோகை சக்தியொடு இன்புற்று வாழ்வோம்

#5
**போகி
நல்ல கீதத் தொழில் உணர் பாணர் நடனம் வல்ல நகை முக மாதர்
அல்லல் போக இவருடன் கூடி ஆடியாடிக் களித்து இன்பம்கொள்வோம்
சொல்ல நாவு கனியுதடா நல் சுதியில் ஒத்துத் துணையொடும் பாடி
புல்லும் மார்பினோடு ஆடிக் குதிக்கும் போகம் போல் ஒரு போகம் இங்கு உண்டோ

#6
**யோகி
நல்ல கீதம் சிவத் தனி நாதம் நடன ஞானியர் சிற்சபை ஆட்டம்
அல்லல் போக இவருடன் சேர்ந்தே ஆடியாடிப் பெரும் களி கொள்வோம்
சொல்ல நாவில் இனிக்குதடா வான் சுழலும் அண்டத் திரளின் சுதியில்
செல்லும் பண்ணொடு சிற்சபை ஆடும் செல்வம் போல் ஒரு செல்வம் இங்கு உண்டோ

#7
**ஞானி
மாதரோடு மயங்கிக் களித்தும் மதுர நல் இசை பாடிக் குதித்தும்
காதல்செய்தும் பெறும் பல இன்பம் கள்ளில் இன்பம் கலைகளில் இன்பம்
பூதலத்தினை ஆள்வதில் இன்பம் பொய்மை அல்ல இவ் இன்பங்கள் எல்லாம்
யாதும் சக்தி இயல்பு எனக் கண்டோம் இனையது உய்ப்பம் இதயம் மகிழ்ந்தே

#8
இன்பம் துன்பம் அனைத்தும் கலந்தே இச் சகத்தின் இயல் வலி ஆகி
முன்பு பின் பலது ஆகி எந்நாளும் மூண்டு செல்லும் பராசக்தியோடே
அன்பில் ஒன்றிப் பெரும் சிவயோகத்து அறிவுதன்னில் ஒருப்பட்டு நிற்பார்
துன்பு நேரினும் இன்பு எனக் கொள்வார் துய்ப்பர் இன்பம் மிகச் சுவை கொண்டே

#9
இச் சகத்தோர் பொருளையும் தீரர் இல்லை என்று வருந்துவதில்லை
நச்சிநச்சி உளத் தொண்டு கொண்டு நானிலத்து இன்பம் நாடுவதில்லை
பிச்சை கேட்பதும் இல்லை இன்பத்தில் பித்துக் கொண்டு மயங்குவதில்லை
துச்சமென்று சுகங்களைக் கொள்ளச் சொல்லும் மூடர் சொல் கேட்பதும் இல்லை

#10
தீது நேர்ந்திடின் அஞ்சுவதில்லை தேறு நெஞ்சினொடே சிவம் கண்டோர்
மாதர் இன்பம் முதலிய எல்லாம் வையகத்துச் சிவன் வைத்த என்றே
ஆதரித்து அவை முற்றிலும் கொள்வார் அங்கும் இங்கும் ஒன்றாம் எனத் தேர்வார்
யாதும் எங்கள் சிவன் திருக்கேளி இன்பம் யாவும் அவனுடை இன்பம்

#11
வேத மந்திர நாதம் ஒருபால் வேயின் இன் குழல் மெல் ஒலி ஓர்பால்
காதல் மாதரொடு ஆடல் ஒருபால் கள வெம் போரிடை வென்றிடல் ஓர்பால்
போத நல் வெறி துய்த்திடல் ஓர்பால் பொலியும் கள் வெறி துய்த்தல் மற்று ஓர்பால்
ஏதெலாம் நமக்கு இன்புற நிற்கும் எங்கள் தாய் அருள் பால் அது அன்றே

#12
**சங்கீர்த்தனம்
**மூவரும் சேர்ந்து பாடுதல்
மது நமக்கு மது நமக்கு மது நமக்கு விண் எலாம்
மதுரம் மிக்க ஹரி நமக்கு மது எனக் கதித்தலால்
மது நமக்கு மதியும் நாளும் மது நமக்கு வான மீன்
மது நமக்கு மண்ணும் நீரும் மது நமக்கு மலை எலாம்
மது நமக்கு ஒர் தோல்வி வெற்றி மது நமக்கு வினை எலாம்
மது நமக்கு மாதர் இன்பம் மது நமக்கு மது வகை
மது நமக்கு மது நமக்கு மது மனத்தொடு ஆவியும்
மதுரம் மிக்க சிவம் நமக்கு மது எனக் கதித்தலால்

@ 15 சந்திரமதி
** ராகம் ஆனந்த பைரவி தாளம் ஆதி

#1
பச்சைக்குழந்தையடி கண்ணில் பாவையடி சந்திரமதி
இச்சைக்கு இனிய மது என்றன் இரு விழிக்குத் தேநிலவு
நச்சுத் தலைப் பாம்புக்குள்ளே நல்ல நாகமணி உள்ளது என்பார்
துச்சப்படு நெஞ்சிலே நின்றன் சோதி வளருதடீ

#2
பேச்சுக்கு இடம் ஏதடி நீ பெண் குலத்தின் வெற்றியடி
ஆச்சர்ய மாயையடி என்றன் ஆசைக் குமாரியடி
நீச்சு நிலை கடந்த வெள்ள நீருக்குள்ளே வீழ்ந்தவர் போல்
தீச் சுடரை வென்ற ஒளிகொண்ட தேவி நினைவிழந்தேனடி

#3
நீலக் கடலினிலே நின்றன் நீண்ட குழல் தோன்றுதடி
கோல மதியினிலே நின்றன் குளிர்ந்த முகம் காணுதடி
ஞால வெளியினிலே நின்றன் ஞான ஒளி வீசுதடி
கால நடையினிலே நின்றன் காதல் விளங்குதடி

@16 தாயுமானவர் வாழ்த்து

#1
என்றும் இருக்க உளம்கொண்டாய் இன்பத் தமிழுக்கு இலக்கியமாய்
இன்றும் இருத்தல் செய்கின்றாய் இறவாய் தமிழோடு இருப்பாய் நீ
ஒன்று பொருள் அஃது இன்பம் என உணர்ந்தாய் தாயுமானவனே
நின்ற பரத்து மாத்திரமோ நில்லா இகத்தும் நிற்பாய் நீ

@17 நிவேதிதா

#1
அருளுக்கு நிவேதனமாய் அன்பினுக்கு ஓர் கோயிலாய் அடியேன் நெஞ்சில்
இருளுக்கு ஞாயிறாய் எமது உயர் நாடாம் பயிர்க்கு மழையாய் இங்கு
பொருளுக்கு வழியறியா வறிஞர்க்குப் பெரும் பொருளாய்ப் புன்மைத் தாதச்
சுருளுக்கு நெருப்பாகி விளங்கிய தாய் நிவேதிதையைத் தொழுது நிற்பேன்

@18 அபேதாநந்தா

#1
சுருதியும் அரிய உபநிடதத்தின் தொகுதியும் பழுதற உணர்ந்தோன்
கருதிடற்கரிய பிரம நல் நிலையைக் கண்டு பேரொளியிடைக் களித்தோன்
அரிதினில் காணும் இயல்பொடு புவியின் அப்புறத்து இருந்து நண்பகலில்
பரிதியின் ஒளியும் சென்றிடா நாட்டில் மெய்யொளி பரப்பிடச் சென்றோன்
**வேறு

#2
ஒன்றே மெய்ப்பொருளாகும் உயிர்கள் எலாம் அதன் வடிவாம் ஓருங்காலை
என் தேவன் உன் தேவன் என்று உலகர் பகைப்பது எலாம் இழிவாம் என்று
நன்றே இங்கு அறிவுறுத்தும் பரமகுரு ஞானம் எனும் பயிரை நச்சித்
தின்றே பாழாக்கிடும் ஐம்புலன்கள் எனும் விலங்கினத்தைச் செகுத்த வீரன்
**வேறு

#3
வானம் தம் புகழ் மேவி விளங்கிய மாசில் ஆதி குரவன் அச் சங்கரன்
ஞானம் தங்கும் இ நாட்டினைப் பின்னரும் நண்ணினான் எனத் தேசுறும் அவ் விவே
கானந்தம் பெரும் சோதி மறைந்த பின் அவன் இழைத்த பெரும் தொழில் ஆற்றியே
ஊனம் தங்கிய மானிடர் தீது எலாம் ஒழிக்குமாறு பிறந்த பெரும் தவன்
**வேறு

#4
தூய அபேதாநந்தன் எனும் பெயர்கொண்டு ஒளிர் தருமிச் சுத்த ஞானி
நேயமுடன் இ நகரில் திருப்பாதம் சாத்தி அருள் நெஞ்சில் கொண்டு
மாயம் எலாம் நீங்கி இனிது எம்மவர் நன்னெறி சாரும் வண்ணம் ஞானம்
தோய நனி பொழிந்திடும் ஓர் முகில் போன்றான் இவன் பதங்கள் துதிக்கின்றோமே

@19 ஓவியர் மணி இரவிவர்மா

#1
சந்திரன் ஒளியை ஈசன் சமைத்து அது பருகவென்றே
வந்திடு சாதகப்புள் வகுத்தனன் அமுது உண்டாக்கிப்
பந்தியில் பருகவென்றே படைத்தனன் அமரர்தம்மை
இந்திரன் மாண்புக்கு என்ன இயற்றினன் வெளிய யானை

#2
மலரினில் நீல வானில் மாதரார் முகத்தில் எல்லாம்
இலகிய அழகை ஈசன் இயற்றினான் சீர்த்தி இந்த
உலகினில் எங்கும் வீசி ஓங்கிய இரவிவர்மன்
அலகிலா அறிவுக்கண்ணால் அனைத்தையும் நுகருமாறே

#3
மன்னர் மாளிகையில் ஏழை மக்களின் குடிலில் எல்லாம்
உன்னரும் தேசு வீசி உளத்தினைக் களிக்கச்செய்வான்
நன்னர் ஓவியங்கள் தீட்டி நல்கிய பெருமான் இந்நாள்
பொன் அணி உலகு சென்றான் புவிப் புகழ் போதும் என்பான்

#4
அரம்பை ஊர்வசி போல் உள்ள அமர மெல்லியலார் செவ்வி
திறம்பட வகுத்த எம்மான் செய்தொழில் ஒப்பு நோக்க
விரும்பிய-கொல்லாம் இன்று விண்ணுலகு அடைந்துவிட்டாய்
அரம்பையர் நின் கைச்செய்கைக்கு அழிதல் அங்கு அறிவை திண்ணம்

#5
காலவான் போக்கில் என்றும் கழிகிலாப் பெருமைகொண்ட
கோல வான் தொழில்கள் செய்து குலவிய பெரியோர்தாமும்
சீல வாழ்வு அகற்றி ஓர் நாள் செத்திடல் உறுதியாயின்
ஞால வாழ்வினது மாயம் நவின்றிடற்கு அரியது அன்றோ

@20 சுப்பராம தீட்சிதர்
**அகவல்

#1
கவிதையும் அரும் சுவைக் கான நூலும்
புவியினர் வியக்கும் ஓவியப் பொற்பும்
மற்று உள பெரும் தொழில் வகைகளில் பலவும்
வெற்றிகொண்டு இலங்கிய மேன்மையார் பரத
நாட்டினில் இந்நாள் அன்னியர் நலிப்ப 5
ஈட்டிய செல்வம் இறந்தமையானும்
ஆண்டகையொடு புகழ் அழிந்தமையானும்
மாண்டன பழம் பெரு மாட்சியார் தொழில் எலாம்
தேவர்கள் வாழ்ந்த சீர் வளர் பூமியில்
மேவிய அரக்கர் விளங்குதல் போல 10
நேரிலாப் பெரியோர் நிலவிய நாட்டில்
சீரிலாப் புல்லர் செறிந்து நிற்கின்றார்
இவரிடை
சுரத்திடை இன் நீர்ச் சுனையது போன்றும்
அரக்கர்தம் குலத்திடை வீடணனாகவும் 15
சேற்றிடைத் தாமரைச் செம்மலர் போன்றும்
போற்றுதற்குரிய புனித வான் குலத்தில்
நாரதமுனிவன் நமர் மிசை அருளால்
பாரதநாட்டில் பழம் மாண்பு உறுக என
மீட்டும் ஓர் முறை இவன் மேவினன் என்ன 20
நாட்டும் நல் சீர்த்தி நலன் உயர் பெருமான்
தோமறு சுப்பராமன் நல் பெயரோன்
நாமகள் புளகுற நம்மிடை வாழ்ந்தான்
இன்னான் தானும் எமை அகன்று ஏகினன்
என்னே நம்மவர் இயற்றிய பாவம் 25
இனி இவன் அனையாரை எந்நாள் காண்போம்
கனி அறு மரம் எனக் கடைநிலை உற்றோம்
அந்தோ மறலி நம் அமுதினைக் கவர்ந்தான்
நொந்தோ பயனிலை நுவல யாது உளதே
**விருத்தம்

#2
கன்னனொடு கொடை போயிற்று உயர் கம்பநாடனுடன் கவிதை போயிற்று
உன்னரிய புகழ்ப் பார்த்தனொடு வீரம் அகன்றது என உரைப்பர் ஆன்றோர்
என் அகம்நின்று அகலாதோன் அருள் சுப்பராமன் எனும் இணையிலா விற்
பன்னனொடு சுவை மிகுந்த பண் வளனும் அகன்றது எனப் பகரலாமே

#3
கலை விளக்கே இளசை எனும் சிற்றூரில் பெரும் சோதி கதிக்கத் தோன்றும்
மலை விளக்கே எம் அனையர் மன இருளை மாற்றுதற்கு வந்த ஞான
நிலை விளக்கே நினைப் பிரிந்த இசைத்தேவி நெய் அகல நின்ற தட்டின்
உலை விளக்கே எனத் தளரும் அந்தோ நீ அகன்ற துயர் உரைக்கற்பாற்றோ

#4
மன்னரையும் பொய்ஞ்ஞான மதக்குரவர்தங்களையும் வணங்கலாதேன்
தன் அனைய புகழுடையாய் நினைக் கண்ட பொழுது தலை தாழ்ந்து வந்தேன்
உன் அருமைச் சொற்களையே தெய்விகமாம் எனக் கருதி வந்தேன் அந்தோ
இன்னம் ஒருகால் இளசைக்கு ஏகிடின் இவ் எளியன் மனம் என் படாதோ

@21 மகாமகோபாத்தியாயர்

#1
செம்பரிதி ஒளிபெற்றான் பைம் நறவு சுவைபெற்றுத் திகழ்ந்தது ஆங்கண்
உம்பர் எலாம் இறவாமை பெற்றனர் என்று எவரே-கொல் உவத்தல்செய்வார்
கும்பமுனி எனத் தோன்றும் சாமிநாதப் புலவன் குறைவில் கீர்த்தி
பம்பலுறப் பெற்றனனேல் இதற்கு என்-கொல் பேருவகை படைக்கின்றீரே

#2
அன்னியர்கள் தமிழ்ச் செவ்வி அறியாதார் இன்று எம்மை ஆள்வோரேனும்
பன்னிய சீர் மகாமகோபாத்தியாயப் பதவி பரிவின் ஈந்து
பொன் நிலவு குடந்தைநகர்ச் சாமிநாதன்றனக்குப் புகழ்செய்வாரேல்
முன் இவன் அப் பாண்டியர் நாள் இருந்திருப்பின் இவன் பெருமை மொழியலாமோ

#3
நிதி அறியோம் இவ் உலகத்து ஒரு கோடி இன்ப வகை நித்தம் துய்க்கும்
கதி அறியோம் என்று மனம் வருந்தற்க குடந்தைநகர்க் கலைஞர் கோவே
பொதியமலைப் பிறந்த மொழி வாழ்வு அறியும் காலம் எலாம் புலவோர் வாயில்
துதி அறிவாய் அவர் நெஞ்சின் வாழ்த்து அறிவாய் இறப்பின்றித் துலங்குவாயே

@22 வெங்கடேசு ரெட்டப்ப பூபதி
** ஸ்ரீ எட்டயபுரம் ராஜ ராஜேந்த்ர மாகராஜ
** வெங்கடேசு ரெட்டப்ப பூபதி அவர்கள் சமூகத்துக்கு
** கவிராஜ ஸ்ரீ சி சுப்பிரமணிய பாரதி எழுதும்
** சீட்டுக் கவிகள்

#1
பாரி வாழ்ந்திருந்த சீர்த்திப் பழம் தமிழ்நாட்டின்கண்ணே
ஆரிய நீ இந்நாளில் அரசு வீற்றிருக்கின்றாயால்
காரியம் கருதி நின்னைக் கவிஞர் தாம் காணவேண்டின்
நேரில் அப்போதே எய்தி வழிபட நினைகிலேயோ

#2
விண்ணளவு உயர்ந்த கீர்த்தி வெங்கடேசுரெட்ட மன்னா
பண்ணளவு உயர்ந்தது என் பணி பா அளவு உயர்ந்தது என் பா
எண்ணளவு உயர்ந்த எண்ணில் இரும் புகழ்க் கவிஞர் வந்தால்
அண்ணலே பரிசு கோடி அளித்திட விரைகிலாயோ

#3
கல்வியே தொழிலாக் கொண்டாய் கவிதையே தெய்வமாக
அல்லும் நன் பகலும் போற்றி அதை வழிபட்டு நின்றாய்
சொல்லிலே நிகரிலாத புலவர் நின் சூழல் உற்றால்
எல்லினைக் காணப் பாயும் இடபம் போல் முற்படாயோ
**எட்டயபுரம்
**1919ம் வருடம் மே மாதம் 2 உ சுப்பிரமணிய பாரதி
**ஸ்ரீ எட்டயபுரம் மகாராஜ ராஜேந்த்ர
**ஸ்ரீ வெங்கடேசு ரெட்டப்ப பூபதி
**அவர்கள் சமூகத்துக்கு
**கவிராஜ ஸ்ரீ சி.சுப்பிரமணிய பாரதி எழுதும் ஓலைத் தூக்கு

#4
ராஜ மகாராஜேந்த்ர ராஜ குலசேகரன் ஸ்ரீ ராஜராஜன்
தேசம் எலாம் புகழ் விளங்கும் இளசை வெங்கடேசுரெட்ட சிங்கன் காண்க
வாசம் மிகு துழாய்த் தாரான் கண்ணன் அடி மறவாத மனத்தான் சக்தி
தாசன் எனப் புகழ் வளரும் சுப்ரமண்யபாரதி தான் சமைத்த தூக்கு

#5
மன்னவனே தமிழ்நாட்டில் தமிழ் அறிந்த மன்னர் இலை என்று மாந்தர்
இன்னலுறப் புகன்ற வசை நீ மகுடம் புனைந்த பொழுது இரிந்தது அன்றே
சொல் நலமும் பொருள் நலமும் சுவைகண்டு சுவைகண்டு துய்த்துத்துய்த்துக்
கன்னலிலே சுவை அறியும் குழந்தைகள் போல் தமிழ்ச் சுவை நீ களித்தாய் அன்றே

#6
புவி அனைத்தும் போற்றிட வான் புகழ் படைத்துத் தமிழ்மொழியைப் புகழில் ஏற்றும்
கவியரசர் தமிழ்நாட்டுக்கு இல்லை எனும் வசை என்னால் கழிந்தது அன்றே
சுவை புதிது பொருள் புதிது வளம் புதிது சொல் புதிது சோதி மிக்க
நவ கவிதை எந்நாளும் அழியாத மகா கவிதை என்று நன்கு

#7
பிரான்ஸ் என்னும் சிறந்த புகழ் நாட்டில் உயர் புலவோரும் பிறரும் ஆங்கே
விராவு புகழ் ஆங்கிலத் தீம் கவியரசர்தாமும் மிக வியந்து கூறிப்
பராவி என்றன் தமிழ்க் கவியை மொழிபெயர்த்துப் போற்றுகின்றார் பாரோர் ஏத்தும்
தராதிபனே இளசை வெங்கடேசுரெட்டா நின்பால் அத் தமிழ் கொணர்ந்தேன்
**வேறு

#8
வியப்பு மிகும் புத்திசையில் வியத்தகும் என் கவிதையினை வேந்தனே நின்
நயப்படு சந்நிதிதனிலே நான் பாட நீ கேட்டு நன்கு போற்றி
ஜயப் பறைகள் சாற்றுவித்துச் சாலுவைகள் பொற்பைகள் ஜதி பல்லக்கு
வயப் பரிவாரங்கள் முதல் பரிசளித்துப் பல்லூழி வாழ்க நீயே
**எட்டயபுரம்
** 1919ம் வருடம் மே மாதம் 2 உ சுப்பிரமணிய பாரதி

@23 ஹிந்து மதாபிமான சங்கத்தார்

#1
மண்ணுலகின் மீதினிலே எக்காலும் அமரரைப் போல் மடிவில்லாமல்
திண்ணமுற வாழ்ந்திடலாம் அதற்கு உரிய உபாயம் இங்கு செப்பக் கேளீர்
நண்ணி எலாப் பொருளினிலும் உட்பொருளாய்ச் செய்கை எலாம் நடத்தும் வீறாய்த்
திண்ணிய நல் அறிவொளியாய்த் திகழும் ஒரு பரம்பொருளை அகத்தில் சேர்த்து

#2
செய்கை எலாம் அதன் செய்கை நினைவு எல்லாம் அதன் நினைவு தெய்வமே நாம்
உய்கையுற நாம் ஆகி நமக்குள்ளே ஒளிர்வது என உறுதிகொண்டு
பொய் கயமை சினம் சோம்பர் கவலை மயல் வீண்விருப்பம் புழுக்கம் அச்சம்
ஐயம் எனும் பேயை எலாம் ஞானம் எனும் வாளாலே அறுத்துத்தள்ளி

#3
எப்போதும் ஆனந்தச் சுடர் நிலையில் வாழ்ந்து உயிர்கட்கு இனிது செய்வோர்
தப்பாதே இவ் உலகில் அமரநிலை பெற்றிடுவார் சதுர்வேதங்கள்
மெய்ப்பான சாத்திரங்கள் எனும் இவற்றால் இவ் உண்மை விளங்கக் கூறும்
துப்பான மதத்தினையே ஹிந்துமதம் எனப் புவியோர் சொல்லுவாரே

#4
அருமையுறு பொருளில் எலாம் மிக அரிதாய்த் தனைச் சாரும் அன்பர்க்கு இங்கு
பெருமையுறு வாழ்வு அளிக்கும் நல் துணையாம் ஹிந்துமதப் பெற்றிதன்னைக்
கருதி அதன் சொற்படி இங்கு ஒழுகாத மக்கள் எலாம் கவலை என்னும்
ஒரு நரகக்குழியதனில் வீழ்ந்து தவித்து அழிகின்றார் ஓய்விலாமே

#5
இத்தகைய துயர் நீக்கிக் கிருதயுகந்தனை உலகில் இசைக்க வல்ல
புத்தமுதாம் ஹிந்துமதப் பெருமைதனைப் பார் அறியப் புகட்டும் வண்ணம்
தத்து புகழ் வளப் பாண்டிநாட்டினில் காரைக்குடி ஊர்தனிலே சால
உத்தமராம் தனவணிகர் குலத்து உதித்த இளைஞர் பலர் ஊக்கம் மிக்கார்

#6
உண்மையே தாரகம் என்று உணர்ந்திட்டார் அன்பு ஒன்றே உறுதி என்பார்
வண்மையே குலதர்மம் எனக் கொண்டார் தொண்டு ஒன்றே வழியாக் கண்டார்
ஒண்மை உயர் கடவுளிடத்து அன்புடையார் அவ் அன்பின் ஊற்றத்தாலே
திண்மையுறும் ஹிந்துமத அபிமான சங்கம் ஒன்று சேர்த்திட்டாரே

#7
பல நூல்கள் பதிப்பித்தும் பல பெரியோர் பிரசங்கம் பண்ணுவித்தும்
நலமுடைய கலாசாலை புத்தகசாலை பலவும் நாட்டியும் தம்
குலம் உயர நகர் உயர நாடு உயர உழைக்கின்றார் கோடி மேன்மை
நிலவுற இச் சங்கத்தார் பல்லூழி வாழ்ந்து ஒளிர்க நிலத்தின் மீதே

@24 வேல்ஸ் இளவரசருக்கு நல்வரவு
** ஆசிரியப்பா

#1
வருக செல்வ வாழ்க மன் நீயே
வடமேற்றிசைக்கண் மாபெரும் தொலையின் ஓர்
பொன் சிறு தீவகப் புரவலன் பயந்த
நல் தவப் புதல்வ நல்வரவு உனதே
மேதக நீயும் நின் காதல் அம் கிளியும் 5
என்றனைக் காணுமாறு இத்தனை காதம்
வந்தனிர் வாழ்திர் என் மனம் மகிழ்ந்ததுவே
செல்வ கேள் என் அரும் சேய்களை நின்னுடை
முன்னோர் ஆட்சி தொடங்குறூஉம் முன்னர்
நெஞ்சு எலாம் புண்ணாய் நின்றனன் யாஅன் 10
ஆயிர வருடம் அன்பிலா அந்நியர்
ஆட்சியின் விளைந்த அல்லல்கள் எண்ணில
போனதை எண்ணிப் புலம்பி இங்கு என் பயன்
மற்று உன் நாட்டினோர் வந்ததன் பின்னர்
அகத்தினில் சில புண் ஆறுதல் எய்தின 15
போர்த் தொகை அடங்கி என் ஏழைப் புத்திரர்
அமைதிபெற்று உய்வராயினர் எனவே
பாரததேவி பழமை போல் திருவருள்
பொழிகரலுற்றனள் பொருள் செயற்கு உரிய
தொழில் கணம் பலப்பல தோன்றின பின்னும் 20
கொடு மதப் பாவிகள் குறும்பு எலாம் அகன்றன
யாற்றினில் பெண்களை எறிவதூஉம் இரதத்து
உருளையில் பாலரை உயிருடன் மாய்த்தலும்
பெண்டிரைக் கணவர்தம் பிணத்துடன் எரித்தலும்
எனப் பல தீமைகள் இறந்துபட்டனவால் 25
மேற்றிசை இருளினை வெருட்டிய ஞான
ஒண் பெரும் கதிரின் ஓர் இரு கிரணம் என்
பாலரின் மீது படுதலுற்றனவே
ஆயினும் என்னை ஆயிரம் கோடி
தொல்லைகள் இன்னும் தொலைந்தனவில்லை 30
நல்குரவு ஆதி நவமாம் தொல்லைகள்
ஆயிரம் எனை வந்து அடைந்துள நுமரால்
எனினும் இங்கு இவை எலாம் இறைவன் அருளால்
நீங்குவ அன்றி நிலைப்பன அல்ல
நோய் எலாம் தவிர்ப்பான் நுமரே எனக்கு 35
மருத்துவராக வந்தனர் என்பதூஉம்
பொய்யிலை ஆதலில் புகழ்பெறும் ஆங்கில
நாட்டினர் என்றும் நலமுற வாழ்கவே
என் அரும் சேய்களும் இவரும் நட்பு எய்தி
இருபான்மையர்க்கும் இன்னல் ஒன்று இன்றி 40
ஒருவரையொருவர் ஒறுத்திடல் இலாது
செவ்விதின் வாழ்க அச் சீர் மிகு சாதியின்
இறைவனாம் உந்தை இன்பொடு வாழ்க
வாழ்க நீ வாழ்க நின் மனம் எனும் இனிய
வேரி மென் மலர் வாழ் மேரி நல் அன்னம் 45
மற்று என் சேய்கள் வாழிய வாழிய
&6 சுயசரிதை

@1 கனவு
** பொய்யாய்ப் பழங்கதையாய்க் கனவாய்
** மெல்லப் போனதுவே
** பட்டினத்துப்பிள்ளை
**முன்னுரை

#1
வாழ்வு முற்றும் கனவு எனக் கூறிய மறைவலோர்தம் உரை பிழையன்று காண்
தாழ்வுபெற்ற புவித்தலக் கோலங்கள் சரதம் அன்று எனல் யானும் அறிகுவேன்
பாழ் கடந்த பரநிலை என்று அவர் பகரும் அ நிலை பார்த்திலன் பார் மிசை
ஊழ் கடந்து வருவதும் ஒன்று உண்டோ உண்மைதன்னில் ஓர் பாதி உணர்ந்திட்டேன்

#2
மாயை பொய் எனல் முற்றிலும் கண்டனன் மற்றும் இந்தப் பிரமத்து இயல்பினை
ஆய நல் அருள்பெற்றிலன் தன்னுடை அறிவினுக்குப் புலப்படல் இன்றியே
தேயம் மீது எவரோ சொலும் சொல்லினைச் செம்மை என்று மனத்திடைக் கொள்வதாம்
தீயபக்தி இயற்கையும் வாய்ந்திலேன் சிறிது காலம் பொறுத்தினும் காண்பமே

#3
உலகு எலாம் ஒர் பெரும் கனவு அஃதுளே உண்டு உறங்கி இடர்செய்து செத்திடும்
கலக மானிடப் பூச்சிகள் வாழ்க்கை ஓர் கனவிலும் கனவாகும் இதனிடை
சில தினங்கள் உயிர்க்கு அமுதாகியே செப்புதற்கு அரிதாக மயக்குமால்
திலத வாணுதலார் தரும் மையலாம் தெய்விகக் கனவு அன்னது வாழ்கவே

#4
ஆண்டு ஓர் பத்தினில் ஆடியும் ஓடியும் ஆறு குட்டையின் நீச்சினும் பேச்சினும்
ஈண்டு பல் மரத்து ஏறி இறங்கியும் என்னோடு ஒத்த சிறியர் இருப்பரால்
வேண்டு தந்தை விதிப்பினுக்கு அஞ்சி யான் வீதி ஆட்டங்கள் ஏதினும் கூடிலேன்
தூண்டு நூல் கணத்தோடு தனியனாய்த் தோழமை பிறிது இன்றி வருந்தினேன்
**பிள்ளைக் காதல்

#5
அன்ன போழ்தினில் உற்ற கனவினை அம் தமிழ்ச்சொலில் எவ்வண்ணம் சொல்லுகேன்
சொன்ன தீம் கனவு அங்குத் துயிலிடைத் தோய்ந்ததன்று நனவிடைத் தோய்ந்ததால்
மெல் நடைக் கனியின் சொல் கரு விழி மேனி எங்கும் நறு மலர் வீசிய
கன்னி என்று உறு தெய்வதம் ஒன்றனைக் கண்டு காதல் வெறியில் கலந்தனன்

#6
ஒன்பதாய பிராயத்தள் என் விழிக்கு ஓது காதைச் சகுந்தலை ஒத்தனள்
என்பது யார்க்கும் வியப்பினை நல்குமால் என் செய்கேன் பழி என் மிசை உண்டு-கொல்
அன்பு எனும் பெரு வெள்ளம் இழுக்குமேல் அதனை யாவர் பிழைத்திட வல்லரே
முன்பு மா முனிவோர்தமை வென்ற வில் முன்னர் ஏழைக் குழந்தை என் செய்வனே

#7
வயது முற்றிய பின் உறு காதலே மாசுடைத்தது தெய்விகம் அன்று காண்
இயலு புன்மை உடலினுக்கு இன்பு எனும் எண்ணமும் சிறிது ஏற்றது அக் காதலாம்
நயம் மிகும் தனி மாதை மா மணம் நண்ணு பாலர் தமக்கு உரித்தாம் அன்றோ
கயல் விழிச் சிறு மானினைக் காண நான் காமன் அம்புகள் என் உயிர் கண்டவே

#8
கனகன் மைந்தன் குமரகுருபரன் கனியும் ஞானசம்பந்தன் துருவன் மற்று
எனையர் பாலர் கடவுளர் மீது தாம் எண்ணில் பக்திகொண்டு இன் உயிர் வாட்டினோர்
மனதிலே பிறந்தோன் மனன் உண்ணுவோன் மதனதேவனுக்கு என் உயிர் நல்கினன்
முனம் உரைத்தவர் வான் புகழ் பெற்றனர் மூடனேன் பெற்றது ஓதுவன் பின்னரே

#9
நீர் எடுத்து வருவதற்கு அவள் மணி நித்திலப் புன்னகை சுடர்வீசிடப்
போர் எடுத்து வரும் மதன் முன் செலப் போகும் வேளை அதற்குத் தினந்தொறும்
வேர் எடுத்துச் சுதந்திர நல் பயிர் வீந்திடச் செய்தல் வேண்டிய மன்னர்தம்
சீர் எடுத்த புலை உயிர் சாரர்கள் தேசபக்தர் வரவினைக் காத்தல் போல்

#10
காத்திருந்து அவள் போம் வழி முற்றிலும் கண்கள் பின்னழகு ஆர்ந்து களித்திட
யாத்த தேருருளைப் படும் ஏழைதான் யாண்டு தேர் செலுமாங்கு இழுப்புற்று எனக்
கோத்த சிந்தனையோடு ஏகி அதில் மகிழ்கொண்டு நாட்கள் பல கழித்திட்டனன்
பூத்த ஜோதி வதனம் திரும்புமேல் புலன் அழிந்து ஒரு புத்துயிர் எய்துவேன்

#11
புலங்களோடு கரணமும் ஆவியும் போந்து நின்ற விருப்புடன் மானிடன்
நலங்கள் ஏது விரும்புவன் அங்கு அவை நண்ணுறப்பெறல் திண்ணமதாம் என
இலங்கு நூல் உணர் ஞானியர் கூறுவர் யானும் மற்றது மெய் எனத் தேர்ந்துளேன்
விலங்கு இயற்கை இலையெனில் யாம் எலாம் விரும்புமட்டினில் விண்ணுறல் ஆகுமே

#12
சூழும் மாய உலகினில் காணுறும் தோற்றம் யாவையும் மானதம் ஆகுமால்
ஆழும் நெஞ்சகத்து ஆசை இன்று உள்ளதேல் அதனுடைப் பொருள் நாளை விளைந்திடும்
தாழும் உள்ளத்தர் சோர்வினர் ஆடு போல் தாவித்தாவிப் பல பொருள் நாடுவோர்
வீழும் ஓர் இடையூற்றினுக்கு அஞ்சுவோர் விரும்பும் யாவும் பெறார் இவர்தாம் அன்றே

#13
விதியை நோவர் தம் நண்பரைத் தூற்றுவர் வெகுளி பொங்கிப் பகைவரை நிந்திப்பர்
சதிகள் செய்வர் பொய்ச் சாத்திரம் பேசுவர் சாதகங்கள் புரட்டுவர் பொய்மை சேர்
மதியினில் புலை நாத்திகம் கூறுவர் மாய்ந்திடாத நிறைந்த விருப்பமே
கதிகள் யாவும் தரும் எனல் ஓர்ந்திடார் கண்ணிலாதவர் போலத் திகைப்பர் காண்

#14
கன்னி மீது உறு காதலின் ஏழையேன் கவலையுற்றனன் கோடி என் சொல்லுகேன்
பன்னி ஆயிரம் கூறினும் பக்தியின் பான்மை நன்கு பகர்ந்திடலாகுமோ
முன்னி வான் கொம்பில் தேனுக்கு உழன்றதோர் முடவன் கால்கள் முழுமைகொண்டால் என
என் இயன்று மற்று எங்ஙனம் வாய்ந்ததோ என்னிடத்து அவள் இங்கிதம் பூண்டதே

#15
காதல் என்பதும் ஓர்வயின் நிற்குமேல் கடலின் வந்த கடுவினை ஒக்குமால்
ஏதமின்றி இருபுடைத்தாம் எனில் இன் அமிர்தும் இணை சொலல் ஆகுமோ
ஓதொணாத பெரும் தவம் கூடினோர் உம்பர் வாழ்வினை எள்ளிடும் வாழ்வினோர்
மாதரார் மிசை தாம் உறும் காதலை மற்றவர் தரப் பெற்றிடும் மாந்தரே

#16
மொய்க்கும் மேகத்தின் வாடிய மா மதி மூடு வெம் பனிக் கீழுறு மென் மலர்
கைக்கும் வேம்பு கலந்திடு செய்ய பால் காட்சியற்ற கவினுறு நீள் விழி
பொய்க் கிளைத்து வருந்திய மெய் அரோ பொன்னனார் அருள்பூண்டிலராம் எனில்
கைக்கிளைப் பெயர் கொண்ட பெரும் துயர்க் காதல் அஃது கருதவும் தீயதால்

#17
தேவர் மன்னன் மிடிமையைப் பாடல் போல் தீய கைக்கிளை யான் எவன் பாடுதல்
ஆவல்கொண்ட அரும்பெறல் கன்னிதான் அன்பு எனக்கு அங்கு அளித்திடலாயினள்
பாவம் தீமை பழி எதும் தேர்ந்திடோம் பண்டைத் தேவ யுகத்து மனிதர் போல்
காவல் கட்டு விதி வழக்கு என்றிடும் கயவர் செய்திகள் ஏதும் அறிந்திலோம்

#18
கானகத்தில் இரண்டு பறவைகள் காதலுற்றது போலவும் ஆங்ஙனே
வானகத்தில் இயக்கர் இயக்கியர் மையல்கொண்டு மயங்குதல் போலவும்
ஊன் அகத்தது உவட்டுறும் அன்புதான் ஒன்றும் இன்றி உயிர்களில் ஒன்றியே
தேன் அகத்த மணிமொழியாளொடு தெய்வ நாட்கள் சில கழித்தேன் அரோ

#19
ஆதிரைத் திருநாள் ஒன்றில் சங்கரன் ஆலயத்து ஒரு மண்டபம்தன்னில் யான்
சோதி மானொடு தன்னந்தனியனாய்ச் சொற்களாடி இருப்ப மற்று அங்கு அவள்
பாதி பேசி மறைந்து பின் தோன்றித் தன் பங்கயக் கையில் மை கொணர்ந்தே ஒரு
சேதி நெற்றியில் பொட்டுவைப்பேன் என்றாள் திலகமிட்டனள் செய்கை அழிந்தனன்

#20
என்னை ஈன்று எனக்கு ஐந்து பிராயத்தில் ஏங்கவிட்டு விண் எய்திய தாய்தனை
முன்னை ஈன்றவன் செந்தமிழ்ச் செய்யுளால் மூன்று போழ்தும் சிவனடி ஏத்துவோன்
அன்னவன் தவப் பூசனை தீர்ந்த பின் அருச்சனைப்படு தேமலர் கொண்டு யான்
பொன்னை என் உயிர்தன்னை அணுகலும் பூவை புன்னகை நல் மலர் பூப்பள் காண்
**ஆங்கிலப் பயிற்சி

#21
நெல்லையூர் சென்று அவ் ஊணர் கலைத்திறன் நேருமாறு எனை எந்தை பணித்தனன்
புல்லை உண்க என வாள் அரிச் சேயினைப் போக்கல் போலவும் ஊன் விலை வாணிகம்
நல்லது என்று ஒரு பார்ப்பனப்பிள்ளையை நாடுவிப்பது போலவும் எந்தைதான்
அல்லல் மிக்கதோர் மண்படு கல்வியை ஆரியர்க்கு இங்கு அருவருப்பாவதை

#22
நரி உயிர்ச் சிறு சேவகர் தாதர்கள் நாய் எனத் திரி ஒற்றர் உணவினைப்
பெரிது எனக் கொடு தம் உயிர் விற்றிடும் பேடியர் பிறர்க்கு இச்சகம் பேசுவோர்
கருதும் இவ்வகை மாக்கள் பயின்றிடும் கலை பயில்க என என்னை விடுத்தனன்
அருமை மிக்க மயிலைப் பிரிந்தும் இவ் அற்பர் கல்வியின் நெஞ்சு பொருந்துமோ

#23
கணிதம் பன்னிரண்டு ஆண்டு பயில்வர் பின் கார் கொள் வானில் ஓர் மீன் நிலை தேர்ந்திலார்
அணிசெய் காவியம் ஆயிரம் கற்கினும் ஆழ்ந்திருக்கும் கவியுளம் காண்கிலார்
வணிகமும் பொருள் நூலும் பிதற்றுவார் வாழும் நாட்டில் பொருள் கெடல் கேட்டிலார்
துணியும் ஆயிரம் சாத்திர நாமங்கள் சொல்லுவார் எள்துணைப் பயன் கண்டிலார்

#24
கம்பன் என்று ஒரு மானிடன் வாழ்ந்ததும் காளிதாசன் கவிதை புனைந்ததும்
உம்பர் வானத்துக் கோளையும் மீனையும் ஓர்ந்து அளந்ததொர் பாஸ்கரன் மாட்சியும்
நம்பரும் திறலோடு ஒரு பாணினி ஞாலம் மீதில் இலக்கணம் கண்டதும்
இம்பர் வாழ்வின் இறுதி கண்டு உண்மையின் இயல்பு உணர்த்திய சங்கரன் ஏற்றமும்

#25
சேரன் தம்பி சிலம்பை இசைத்ததும் தெய்வ வள்ளுவன் வான்மறை செய்ததும்
பாரில் நல் இசைப் பாண்டிய சோழர்கள் பார் அளித்ததும் தர்மம் வளர்த்ததும்
பேரருள் சுடர் வாள்கொண்டு அசோகனார் பிழைபடாது புவித்தலம் காத்ததும்
வீரர் வாழ்த்த மிலேச்சர்தம் தீயகோல் வீழ்த்தி வென்ற சிவாஜியின் வெற்றியும்

#26
அன்ன யாவும் அறிந்திலர் பாரதத்து ஆங்கிலம் பயில் பள்ளியுள் போகுநர்
முன்ன நாடு திகழ்ந்த பெருமையும் மூண்டிருக்கும் இந்நாளின் இகழ்ச்சியும்
பின்னர் நாடுறு பெற்றியும் தேர்கிலார் பேடிக் கல்வி பயின்று உழல் பித்தர்கள்
என்ன கூறி மற்று எங்ஙன் உணர்த்துவேன் இங்கு இவர்க்கு எனது உள்ளம் எரிவதே

#27
சூதிலாத உளத்தினன் எந்தைதான் சூழ்ந்து எனக்கு நலம் செயல் நாடியே
ஏதிலார் தரும் கல்விப் படுகுழி ஏறி உய்தற்கு அரிய கொடும்பிலம்
தீது இயன்ற மயக்கமும் ஐயமும் செய்கை யாவினுமே அசிரத்தையும்
வாதும் பொய்மையும் என்ற விலங்கினம் வாழும் வெம் குகைக்கு என்னை வழங்கினன்

#28
ஐயர் என்றும் துரை என்றும் மற்று எனக்கு ஆங்கிலக் கலை என்று ஒன்று உணர்த்திய
பொய்யருக்கு இது கூறுவன் கேட்பீரேல் பொழுது எலாம் உங்கள் பாடத்தில் போக்கி நான்
மெய் அயர்ந்து விழி குழிவு எய்திட வீறு இழந்து எனது உள்ளம் நொய்தாகிட
ஐயம் விஞ்சிச் சுதந்திரம் நீங்கி என் அறிவு வாரித் துரும்பு என்று அலைந்ததால்

#29
செலவு தந்தைக்கு ஓர் ஆயிரம் சென்றது தீது எனக்குப் பல்லாயிரம் சேர்ந்தன
நலம் ஒர் எள்துணையும் கண்டிலேன் இதை நாற்பதாயிரம் கோயிலில் சொல்லுவேன்
சில முன்செய் நல்வினைப் பயனாலும் நம் தேவி பாரதத்து அன்னை அருளினும்
அலைவுறுத்து நும் பேரிருள் வீழ்ந்து நான் அழிந்திடாது ஒருவாறு பிழைத்ததே
**மணம்

#30
நினைக்க நெஞ்சம் உருகும் பிறர்க்கு இதை நிகழ்த்த நா நனி கூசும் அதன்றியே
எனைத்து இங்கு எண்ணி வருந்தியும் இவ் இடர் யாங்ஙன் மாற்றுவது என்பதும் ஓர்ந்திலம்
அனைத்து ஒர் செய்தி மற்று ஏதெனில் கூறுவேன் அம்ம மாக்கள் மணம் எனும் செய்தியே
வினைத் தொடர்களில் மானுட வாழ்க்கையுள் மேவும் இ மணம் போல் பிறிதின்று அரோ

#31
வீடுறாவணம் யாப்பதை வீடு என்பார் மிக இழிந்த பொருளைப் பொருள் என்பார்
நாடுங்கால் ஒர் மணமற்ற செய்கையை நல்லதோர் மணமாம் என நாட்டுவார்
கூடுமாயில் பிரமசரியம் கொள் கூடுகின்றிலதென்னில் பிழைகள் செய்து
ஈடு அழிந்து நரக வழிச் செல்வாய் யாது செய்யினும் இ மணம் செய்யல் காண்

#32
வசிட்டருக்கும் இராமருக்கும் பின் ஒரு வள்ளுவர்க்கும் முன் வாய்த்திட்ட மாதர் போல்
பசித்து ஒர் ஆயிரம் ஆண்டு தவம்செய்துபார்க்கினும் பெறல் சால அரிது காண்
புசிப்பது உம்பரின் நல் அமுது என்று எணிப் புலையர் விற்றிடும் கள் உணலாகுமோ
அசுத்தர் சொல்வது கேட்கலீர் காளையீர் ஆண்மை வேண்டின் மணம்செய்தல் ஓம்பு-மின்

#33
வேறு தேயத்து எவர் எது செய்யினும் வீழ்ச்சிபெற்ற இப் பாரதநாட்டினில்
ஊர் அழிந்து பிணம் என வாழும் இவ் ஊனம் நீக்க விரும்பும் இளையர்தாம்
கூறும் எந்தத் துயர்கள் விளையினும் கோடி மக்கள் பழி வந்து சூழினும்
நீறுபட்ட இப் பாழ்ச் செயல் மட்டினும் நெஞ்சத்தாலும் நினைப்பது ஒழிகவே

#34
பால் அருந்து மதலையர்தம்மையே பாதகக் கொடும் பாதகப் பாதகர்
மூலத்தோடு குலம் கெடல் நாடிய மூட மூட நிர்மூடப் புலையர்தாம்
கோலமாக மணத்திடைக் கூட்டும் இக் கொலை எனும் செயல் ஒன்றினை உள்ளவும்
சால இன்னும் ஓர் ஆயிரம் ஆண்டு இவர் தாதராகி அழிக எனத் தோன்றுமே

#35
ஆங்கு ஒர் கன்னியைப் பத்துப் பிராயத்தில் ஆழ நெஞ்சிடை ஊன்றி வணங்கினன்
ஈங்கு ஒர் கன்னியைப் பன்னிரண்டு ஆண்டனுள் எந்தை வந்து மணம்புரிவித்தனன்
தீங்கு மற்று இதில் உண்டு என்று அறிந்தவன் செயல் எதிர்க்கும் திறனிலன் ஆயினேன்
ஓங்கு காதல் தழல் எவ்வளவு என்றன் உளம் எரித்துளது என்பதும் கண்டிலேன்

#36
மற்றொர் பெண்ணை மணம்செய்த போழ்து முன் மாதராளிடைக் கொண்டதொர் காதல்தான்
நிற்றல் வேண்டும் என உளத்து எண்ணிலேன் நினைவையே இ மணத்தில் செலுத்திலேன்
முன் தொடர்பினில் உண்மை இருந்ததால் மூண்ட பின் அது ஒர் கேளி என்று எண்ணினேன்
கற்றும் கேட்டும் அறிவு முதிரும் முன் காதல் ஒன்று கடமை ஒன்று ஆயின

#37
மதனன் செய்யும் மயக்கம் ஒருவயின் மாக்கள் செய்யும் பிணிப்பு மற்றோர்வயின்
இதனில் பன்னிரண்டு ஆட்டை இளைஞனுக்கு என்னை வேண்டும் இடர்க்கு உறு சூழ்ச்சிதான்
எதனிலேனும் கடமை விளையுமேல் எத்துயர்கள் உழன்றும் மற்று என் செய்தும்
அதனில் உண்மையோடு ஆர்ந்திடல் சாலும் என்று அறம் விதிப்பதும் அப்பொழுது ஓர்ந்திலேன்

#38
சாத்திரங்கள் கிரியைகள் பூசைகள் சகுன மந்திரம் தாலி மணி எலாம்
யாத்து எனைக் கொலைசெய்தனர் அல்லது யாது தர்மமுறை எனல் காட்டிலர்
தீத்திறன் கொள் அறிவற்ற பொய்ச் செயல் செய்து மற்றவை ஞான நெறி என்பர்
மூத்தவர் வெறும் வேடத்தின் நிற்குங்கால் மூடப் பிள்ளை அறம் எவண் ஓர்வதே
**தந்தை வறுமை எய்திடல்

#39
ஈங்கு இதற்கிடை எந்தை பெரும் துயர் எய்தி நின்றனன் தீய வறுமையான்
ஓங்கி நின்ற பெரும் செல்வம் யாவையும் ஊணர் செய்த சதியில் இழந்தனன்
பாங்கில் நின்று புகழ்ச்சிகள் பேசிய பண்டை நண்பர்கள் கைநெகிழ்த்து ஏகினர்
வாங்கி உய்ந்த கிளைஞரும் தாதரும் வாழ்வு தேய்ந்த பின் யாது மதிப்பரோ

#40
பார்ப்பனக் குலம் கெட்டு அழிவு எய்திய பாழடைந்த கலியுகம் ஆதலால்
வேர்ப்ப வேர்ப்பப் பொருள்செய்வது ஒன்றையே மேன்மை கொண்ட தொழில் எனக் கொண்டனன்
ஆர்ப்பு மிஞ்சப் பலபல வாணிகம் ஆற்றி மிக்க பொருள்செய்து வாழ்ந்தனன்
நீர்ப்படும் சிறு புற்புதமாம் அது நீங்கவே உளம் குன்றித் தளர்ந்தனன்

#41
தீய மாய உலகிடை ஒன்றினில் சிந்தைசெய்து விடாயுறுங்கால் அதை
வாய் அடங்க மென்மேலும் பருகினும் மாயத் தாகம் தவிர்வது கண்டிலம்
நேயமுற்றது வந்து மிகமிக நித்தலும் அதற்கு ஆசை வளருமால்
காயம் உள்ளவரையும் கிடைப்பினும் கயவர் மாய்வது காய்ந்த உளம் கொண்டே

#42
ஆசைக்கு ஓர் அளவில்லை விடயத்துள் ஆழ்ந்த பின் அங்கு அமைதி உண்டாம் என
மோசம்போகலிர் என்று இடித்து ஓதிய மோனி தாள் இணை முப்பொழுது ஏத்துவாம்
தேசத்தார் புகழ் நுண்ணறிவோடுதான் திண்மை விஞ்சிய நெஞ்சினனாயினும்
நாசக் காசினில் ஆசையை நாட்டினன் நல்லன் எந்தை துயர்க் கடல் வீழ்ந்தனன்
**பொருட் பெருமை

#43
பொருளிலார்க்கு இலை இவ் உலகு என்ற நம் புலவர்தம் மொழி பொய்ம்மொழி அன்று காண்
பொருளிலார்க்கு இனம் இல்லை துணை இலை பொழுதெலாம் இடர் வெள்ளம் வந்து எற்றுமால்
பொருளிலார் பொருள்செய்தல் முதற்கடன் போற்றிக் காசினுக்கு ஏங்கி உயிர்விடும்
மருளர்தம் இசையே பழி கூறுவன் மா மகட்கு இங்கு ஒர் ஊனம் உரைத்திலன்

#44
அறம் ஒன்றே தரும் மெய்யின்பம் என்ற நல் அறிஞர்தம்மை அனுதினம் போற்றுவேன்
பிற விரும்பி உலகினில் யான் பட்ட பீழை எத்தனை கோடி நினைக்கவும்
திறன் அழிந்து என் மனம் உடைவெய்துமால் தேசத்து உள்ள இளைஞர் அறி-மினோ
அறம் ஒன்றே தரும் மெய்யின்பம் ஆதலால் அறனையே துணை என்று கொண்டு உய்திரால்

#45
வெய்ய கர்மப் பயன்களின் நொந்துதான் மெய் உணர்ந்திடலாகும் என்று ஆக்கிய
தெய்வமே இது நீதி எனினும் நின் திருவருட்குப் பொருந்தியது ஆகுமோ
ஐயகோ சிறிது உண்மை விளங்கும் முன் ஆவி நையத் துயருறல் வேண்டுமே
பையப்பைய ஓர் ஆமை குன்று ஏறல் போல் பாருளோர் உண்மை கண்டு இவண் உய்வரால்

#46
தந்தை போயினன் பாழ் மிடி சூழ்ந்தது தரணி மீதினில் அஞ்சல் என்பார் இலர்
சிந்தையில் தெளிவு இல்லை உடலினில் திறனும் இல்லை உரன் உளத்து இல்லையால்
மந்தர்பால் பொருள் போக்கிப் பயின்றதாம் மடமைக் கல்வியால் மண்ணும் பயன் இலை
எந்த மார்க்கமும் தோற்றிலது என் செய்கேன் ஏன் பிறந்தனன் இத் துயர் நாட்டிலே
**முடிவுரை

#47
உலகு எலாம் ஒர் பெரும் கனவு அஃதுளே உண்டு உறங்கி இடர்செய்து செத்திடும்
கலக மானிடப் பூச்சிகள் வாழ்க்கை ஓர் கனவினும் கனவாகும் இதற்கு நான்
பல நினைந்து வருந்தி இங்கு என் பயன் பண்டு போனதை எண்ணி என் ஆவது
சில தினங்கள் இருந்து மறைவதில் சிந்தைசெய்து எவன் செத்திடுவானடா

#48
ஞானம் முந்துறவும் பெற்றிலாதவர் நானிலத்துத் துயர் அன்றிக் காண்கிலர்
போனதற்கு வருந்திலன் மெய்த்தவப் புலமையோன் அது வானத்து ஒளிரும் ஓர்
மீனை நாடி வளைத்திடத் தூண்டிலை வீசல் ஒக்கும் எனலை மறக்கிலேன்
ஆனது ஆவது அனைத்தையும் செய்வதோர் அன்னையே இனியேனும் அருள்வையால்
** வேறு

#49
அறிவிலே தெளிவு நெஞ்சிலே உறுதி அகத்திலே அன்பின் ஓர் வெள்ளம்
பொறிகளின் மீது தனி அரசாணை பொழுதெலாம் நினது பேரருளின்
நெறியிலே நாட்டம் கருமயோகத்தில் நிலைத்திடல் என்று இவை அருளாய்
குறி குணம் ஏதும் இல்லதாய் அனைத்தாய்க் குலவிடு தனிப் பரம்பொருளே

@2 பாரதி அறுபத்தாறு
**கடவுள் வாழ்த்து – பராசக்தி துதி

#1
எனக்கு முன்னே சித்தர் பலர் இருந்தாரப்பா யானும் வந்தேன் ஒரு சித்தன் இந்த நாட்டில்
மனத்தினிலே நின்று இதனை எழுதுகின்றாள் மனோன்மணி என் மா சக்தி வையத்தேவி
தினத்தினிலே புதிதாகப் பூத்து நிற்கும் செய்ய மணித் தாமரை நேர் முகத்தாள் காதல்
வனத்தினிலே தன்னை ஒரு மலரைப் போலும் வண்டினைப் போல் எனையும் உருமாற்றிவிட்டாள்

#2
தீராத காலம் எலாம் தானும் நிற்பாள் தெவிட்டாத இன் அமுதின் செவ்விதழ்ச்சி
நீராகக் கனலாக வானாக் காற்றா நிலமாக வடிவெடுத்தாள் நிலத்தின் மீது
போராக நோயாக மரணமாகப் போந்து இதனை அழித்திடுவாள் புணர்ச்சிகொண்டால்
நேராக மோன மஹானந்த வாழ்வை நிலத்தின் மிசை அளித்து அமரத்தன்மை ஈவாள்

#3
மாகாளி பராசக்தி உமையாள் அன்னை வைரவி கங்காளி மனோன்மணி மாமாயி
பாகு ஆர்ந்த தேமொழியாள் படரும் செந்தீ பாய்ந்திடும் ஓர் விழியுடையாள் பரமசக்தி
ஆகாரம் அளித்திடுவாள் அறிவு தந்தாள் ஆதிபராசக்தி எனது அமிர்தப் பொய்கை
சோகாடவிக்குள் எனைப் புகவொட்டாமல் துய்ய செழும் தேன் போலே கவிதை சொல்வாள்
**மரணத்தை வெல்லும் வழி

#4
பொன் ஆர்ந்த திருவடியைப் போற்றி இங்கு புகலுவேன் யான் அறியும் உண்மை எல்லாம்
முன்னோர்கள் எவ்வுயிரும் கடவுள் என்றார் முடிவாக அவ் உரையை நான் மேற்கொண்டேன்
அன்னோர்கள் உரைத்தது அன்றிச் செய்கை இல்லை அத்வைத நிலை கண்டால் மரணம் உண்டோ
முன்னோர்கள் உரைத்த பல சித்தர் எல்லாம் முடிந்திட்டார் மடிந்திட்டார் மண்ணாய்விட்டார்

#5
பொந்திலே உள்ளாராம் வனத்தில் எங்கோ புதர்களிலே இருப்பாராம் பொதிகை மீதே
சந்திலே சவுத்தியிலே நிழலைப் போலே சற்றே அங்கங்கே தென்படுகின்றாராம்
நொந்த புண்ணைக் குத்துவதில் பயன் ஒன்று இல்லை நோவாலே மடிந்திட்டான் புத்தன் கண்டீர்
அந்தணனாம் சங்கராசார்யன் மாண்டான் அதற்கடுத்த இராமாநுஜனும் போனான்

#6
சிலுவையிலே அடியுண்டு யேசு செத்தான் தீயதொரு கணையாலே கண்ணன் மாண்டான்
பலர் புகழும் இராமனுமே யாற்றில் வீழ்ந்தான் பார் மீது நான் சாகாதிருப்பேன் காண்பீர்
மலிவு கண்டீர் இவ் உண்மை பொய் கூறேன் யான் மடிந்தாலும் பொய் கூறேன் மானுடர்க்கே
நலிவும் இல்லை சாவும் இல்லை கேளீர் கேளீர் நாணத்தைக் கவலையினைச் சினத்தைப் பொய்யை
**அசுரர்களின் பெயர்

#7
அச்சத்தை வேட்கைதனை அழித்து விட்டால் அப்போது சாவும் அங்கே அழிந்துபோகும்
மிச்சத்தைப் பின் சொல்வேன் சினத்தை முன்னே வென்றிடுவீர் மேதினியில் மரணம் இல்லை
துச்சமெனப் பிறர் பொருளைக் கருதலாலே சூழ்ந்தது எலாம் கடவுள் எனச் சுருதி சொல்லும்
நிச்சயமாம் ஞானத்தை மறத்தலாலே நேர்வதே மானுடர்க்குச் சினத் தீ நெஞ்சில்
**சினத்தின் கேடு

#8
சினம்கொள்வார் தமைத்தாமே தீயால் சுட்டுச் செத்திடுவார் ஒப்பாவார் சினம்கொள்வார்தாம்
மனம் கொண்டு தம் கழுத்தைத் தாமே வெய்ய வாள் கொண்டு கிழித்திடுவார் மானுவாராம்
தினம் கோடி முறை மனிதர் சினத்தில் வீழ்வார்
சினம் பிறர் மேல் தாம் கொண்டு கவலையாகச் செய்தது எணித் துயர்க் கடலில் வீழ்ந்து சாவார்

#9
மாகாளி பராசக்தி துணையே வேண்டும் வையகத்தில் எதற்கும் இனிக் கவலை வேண்டா
சாகாமல் இருப்பது நம் சதுரால் அன்று சக்தி அருளால் அன்றோ பிறந்தோம் பார் மேல்
பாகான தமிழினிலே பொருளைச் சொல்வேன் பாரீர் நீர் கேளீரோ படைத்தோன் காப்பான்
வேகாத மனம் கொண்டு களித்து வாழ்வீர் மேதினியில் ஏது வந்தால் எமக்கு என் என்றே
**தேம்பாமை

#10
வடகோடு இங்கு உயர்ந்து என்னே சாய்ந்தால் என்னே வான் பிறைக்குத் தென்கோடு பார் மீது இங்கே
விடம் உண்டும் சாகாமல் இருக்கக் கற்றால் வேறெதுதான் யாதாயின் எமக்கு இங்கு என்னே
திடங்கொண்டு வாழ்ந்திடுவோம் தேம்பல் வேண்டா தேம்புவதில் பயன் இல்லை தேம்பித்தேம்பி
இடருற்று மடிந்தவர்கள் கோடி கோடி எதற்கும் இனி அஞ்சாதீர் புவியிலுள்ளீர்
**பொறுமையின் பெருமை

#11
திருத்தணிகை மலை மேலே குமாரதேவன் திருக்கொலு வீற்றிருக்குமதன் பொருளைக் கேளீர்
திருத்தணிகை என்பது இங்கு பொறுமையின் பேர் செந்தமிழ் கண்டீர் பகுதி தணி எனும் சொல்
பொருத்தமுறும் தணிகையினால் புலமை சேரும் பொறுத்தவரே பூமியினை ஆள்வார் என்னும்
அருத்தம் மிக்க பழமொழியும் தமிழில் உண்டாம் அவனியிலே பொறையுடையான் அவனே தேவன்

#12
பொறுமையினை அறக்கடவுள் புதல்வன் என்னும் யுதிட்டிரனும் நெடுநாள் இப் புவி மேல் காத்தான்
இறுதியிலே பொறுமை நெறி தவறிவிட்டான் ஆதலால் போர்புரிந்தான் இளையாரோடே
பொறுமை இன்றிப் போர்செய்து பரதநாட்டைப் போர்க்களத்தே அழித்துவிட்டுப் புவியின் மீது
வறுமையையும் கலியினையும் நிறுத்திவிட்டு மலை மீது சென்றான் பின் வானம் சென்றான்

#13
ஆனாலும் புவியின் மிசை உயிர்கள் எல்லாம் அநியாய மரணம் எய்தல் கொடுமை அன்றோ
தேனான உயிரைவிட்டுச் சாகலாமோ செத்திடற்குக் காரணம்தான் யாது என்பீரேல்
கோன் ஆகிச் சாத்திரத்தை ஆளும் மாண்பார் ஜகதீச சந்த்ரவஸு கூறுகின்றான்
ஞானானுபவத்தில் இது முடிவாம் கண்டீர் நாடியிலே அதிர்ச்சியினால் மரணம் என்றான்

#14
கோபத்தால் நாடியிலே அதிர்ச்சி உண்டாம் கொடும் கோபம் பேரதிர்ச்சி சிறிய கோபம்
ஆபத்தாம் அதிர்ச்சியிலே சிறியது ஆகும் அச்சத்தால் நாடி எலாம் அவிந்துபோகும்
தாபத்தால் நாடி எலாம் சிதைந்துபோகும் கவலையினால் நாடி எலாம் தழலாய் வேகும்
கோபத்தை வென்றிடலே பிறவற்றைத்தான் கொல்வதற்கு வழி என நான் குறித்திட்டேனே
**கடவுள் எங்கே இருக்கிறார்

#15
சொல்லடா ஹரி என்ற கடவுள் எங்கே சொல் என்று ஹிரணியன்தான் உறுமிக் கேட்க
நல்லதொரு மகன் சொல்வான் தூணில் உள்ளான் நாராயணன் துரும்பில் உள்ளான் என்றான்
வல்ல பெரும் கடவுள் இலா அணு ஒன்று இல்லை மஹாசக்தி இல்லாத வஸ்து இல்லை
அல்லல் இல்லை அல்லல் இல்லை அல்லல் இல்லை அனைத்துமே தெய்வம் என்றால் அல்லல் உண்டோ
**சுயசரிதை

#16
கேளப்பா சீடனே கழுதை ஒன்றைக் கீழான் பன்றியினைத் தேளைக் கண்டு
தாளைப் பார்த்து இரு கரமும் சிரம் மேல் கூப்பிச் சங்கரசங்கர என்று பணிதல் வேண்டும்
கூளத்தை மலத்தினையும் வணங்கல் வேண்டும் கூடி நின்ற பொருள் அனைத்தின் கூட்டம் தெய்வம்
மீளத்தான் இதைத் தெளிவா விரித்துச் சொல்வேன் விண் மட்டும் கடவுள் அன்று மண்ணும் அஃதே

#17
சுத்த அறிவே சிவம் என்று உரைத்தார் மேலோர் சுத்த மண்ணும் சிவம் என்றே உரைக்கும் வேதம்
வித்தகனாம் குரு சிவம் என்று உரைத்தார் மேலோர் வித்தை இலாப் புலையனும் அஃது என்னும் வேதம்
பித்தரே அனைத்து உயிரும் கடவுள் என்று பேசுவது மெய்யானால் பெண்டிர் என்றும்
நித்தம் நுமது அருகினிலே குழந்தை என்றும் நிற்பனவும் தெய்வம் அன்றோ நிகழ்த்துவீரே

#18
உயிர்கள் எல்லாம் தெய்வம் அன்றிப் பிற ஒன்று இல்லை ஊர்வனவும் பறப்பனவும் நேரே தெய்வம்
பயிலும் உயிர் வகை மட்டுமன்றி இங்குப் பார்க்கின்ற பொருள் எல்லாம் தெய்வம் கண்டீர்
வெயில் அளிக்கும் இரவி மதி விண்மீன் மேகம் மேலும் இங்குப் பலபலவாம் தோற்றம் கொண்டே
இயலுகின்ற ஜடப்பொருள்கள் அனைத்தும் தெய்வம் எழுதுகோல் தெய்வம் இந்த எழுத்தும் தெய்வம்
**குருக்கள் துதி(குள்ளச்சாமி புகழ்)

#19
ஞானகுருதேசிகனைப் போற்றுகின்றேன் நாடு அனைத்தும் தான் ஆவான் நலிவிலாதான்
மோன குரு திருவருளால் பிறப்பு மாறி முற்றிலும் நாம் அமரநிலை சூழ்ந்துவிட்டோம்
தேன் அனைய பராசக்தி திறத்தைக் காட்டிச் சித்தின் இயல் காட்டி மனத் தெளிவு தந்தான்
வானகத்தை இவ் உலகிலிருந்து தீண்டும் வகை உணர்த்திக் காத்த பிரான் பதங்கள் போற்றி

#20
எப்போதும் குரு சரணம் நினைவாய் நெஞ்சே எம்பெருமான் சிதம்பரதேசிகன் தாள் எண்ணாய்
முப்பாழும் கடந்த பெருவெளியைக் கண்டான் முத்தி எனும் வானகத்தே பரிதி ஆவான்
தப்பாத சாந்தநிலை அளித்த கோமான் தவம் நிறைந்த மாங்கொட்டைச்சாமித் தேவன்
குப்பாய ஞானத்தால் மரணம் என்ற குளிர் நீக்கி எனைக் காத்தான் குமாரதேவன்

#21
தேசத்தார் இவன் பெயரைக் குள்ளச்சாமி தேவர்பிரான் என்று உரைப்பார் தெளிந்த ஞானி
பாசத்தை அறுத்துவிட்டான் பயத்தைச் சுட்டான் பாவனையால் பரவெளிக்கு மேலே தொட்டான்
நாசத்தை அழித்துவிட்டான் யமனைக் கொன்றான் ஞானகங்கைதனை முடி மீது ஏந்திநின்றான்
ஆசை எனும் கொடிக்கு ஒரு காழ் மரமே போன்றான் ஆதி அவன் சுடர் பாதம் புகழ்கின்றேனே

#22
வாயினால் சொல்லிடவும் அடங்காதப்பா வரிசையுடன் எழுதிவைக்க வகையும் எல்லை
ஞாயிற்றைச் சங்கிலியால் அளக்கலாமோ ஞானகுரு புகழினை நாம் வகுக்கலாமோ
ஆயிரம் நூல் எழுதிடினும் முடிவுறாதாம் ஐயன் அவன் பெருமையை நான் சுருக்கிச் சொல்வேன்
காயகற்பம் செய்துவிட்டான் அவன் வாழ்நாளைக் கணக்கிட்டு வயது உரைப்பார் யாரும் இல்லை
**குரு தரிசனம்

#23
அன்றொரு நாள் புதுவைநகர்தனிலே கீர்த்தி அடைக்கலம் சேர் ஈசுவரன் தர்மராஜா
என்ற பெயர் வீதியில் ஓர் சிறிய வீட்டில் இராஜாராம் ஐயன் என்ற நாகைப் பார்ப்பான்
முன் தனது பிதா தமிழில் உபநிடதத்தை மொழிபெயர்த்து வைத்ததனைத் திருத்தச் சொல்லி
என்றனை வேண்டிக்கொள்ள யான் சென்று ஆங்கண் இருக்கையிலே அங்கு வந்தான் குள்ளச்சாமி

#24
அப்போது நான் குள்ளச்சாமி கையை அன்புடனே பற்றி இது பேசலுற்றேன்
அப்பனே தேசிகனே ஞானி என்பார் அவனியிலே சிலர் நின்னைப் பித்தன் என்பார்
செப்புறு நல் அஷ்டாங்க யோக சித்தி சேர்ந்தவன் என்று உனைப் புகழ்வார் சிலர் என் முன்னே
ஒப்பனைகள் காட்டாமல் உண்மை சொல்வாய் உத்தமனே எனக்கு நினை உணர்த்துவாயே

#25
யாவன் நீ நினக்குள்ள திறமை என்னே யாது உணர்வாய் கந்தை சுற்றித் திரிவது என்னே
தேவனைப் போல் விழிப்பது என்னே சிறியாரோடும் தெருவிலே நாய்களொடும் விளையாட்டு என்னே
பாவனையில் பித்தரைப் போல் அலைவது என்னே பரமசிவன் போல் உருவம் படைத்தது என்னே
ஆவலற்று நின்றது என்னே அறிந்தது எல்லாம் ஆரியனே எனக்கு உணர்த்தவேண்டும் என்றேன்

#26
பற்றிய கை திருகி அந்தக் குள்ளச்சாமி பரிந்து ஓடப்பார்த்தான் யான் விடவேயில்லை
சுற்றுமுற்றும் பார்த்துப் பின் முறுவல் பூத்தான் தூய திருக்கமல பதத் துணையைப் பார்த்தேன்
குற்றமற்ற தேசிகனும் திமிறிக்கொண்டு குதித்து ஓடி அவ் வீட்டுக் கொல்லை சேர்ந்தான்
மற்றவன் பின் யான் ஓடி விரைந்து சென்று வானவனைக் கொல்லையிலே மறித்துக்கொண்டேன்
**உபதேசம்

#27
பக்கத்து வீடு இடிந்து சுவர்கள் வீழ்ந்த பாழ்மனை ஒன்று இருந்தது அங்கே பரமயோகி
ஒக்கத் தன் அருள் விழியால் என்னை நோக்கி ஒரு குட்டிச்சுவர் காட்டிப் பரிதி காட்டி
அக்கணமே கிணற்று உள தன் விம்பம் காட்டி அறிதி-கொலோ எனக் கேட்டான் அறிந்தேன் என்றேன்
மிக்க மகிழ்கொண்டு அவனும் சென்றான் யானும் வேதாந்த மரத்தில் ஒரு வேரைக் கண்டேன்

#28
தேசிகன் கைகாட்டி எனக்கு உரைத்த செய்தி செந்தமிழில் உலகத்தார்க்கு உணர்த்துகின்றேன்
வாசியை நீ கும்பகத்தால் வலியக் கட்டி மண் போலே சுவர் போலே வாழ்தல் வேண்டும்
தேசு உடைய பரிதி உருக் கிணற்றின் உள்ளே தெரிவது போல் உனக்குள்ளே சிவனைக் காண்பாய்
பேசுவதில் பயன் இல்லை அனுபவத்தால் பேரின்பம் எய்துவதே ஞானம் என்றான்

#29
கையில் ஒரு நூல் இருந்தால் விரிக்கச் சொல்வேன் கருத்தை அதில் காட்டுவேன் வானைக் காட்டி
மை இலகு விழியாளின் காதல் ஒன்றே வையகத்தில் வாழும் நெறி என்று காட்டி
ஐயன் எனக்கு உணர்த்தியன பலவாம் ஞானம் அதற்கு அவன் காட்டிய குறிப்போ அநந்தம் ஆகும்
பொய் அறியா ஞானகுரு சிதம்பரேசன் பூமி விநாயகன் குள்ளச்சாமி அங்கே

#30
மற்றொரு நாள் பழம் கந்தை அழுக்குமூட்டை வளமுறவே கட்டி அவன் முதுகின் மீது
கற்றவர்கள் பணிந்து ஏத்தும் கமல பாதக் கருணை முனி சுமந்துகொண்டு என் எதிரே வந்தான்
சற்று நகைபுரிந்தவன்பால் கேட்கலானேன் தம்பிரானே இந்தத் தகைமை என்னே
முற்றும் இது பித்தருடைச் செய்கை அன்றோ மூட்டை சுமந்திடுவது என்னே மொழிவாய் என்றேன்

#31
புன்னகைபூத்து ஆரியனும் புகலுகின்றான் புறத்தே நான் சுமக்கின்றேன் அகத்தின் உள்ளே
இன்னதொரு பழம் குப்பை சுமக்கிறாய் நீ என்று உரைத்து விரைந்தவனும் ஏகிவிட்டான்
மன்னவன் சொற்பொருளினை யான் கண்டுகொண்டேன் மனத்தின் உள்ளே பழம் பொய்கள் வளர்ப்பதாலே
இன்னலுற்று மாந்தர் எல்லாம் மடிவார் வீணே இருதயத்தில் விடுதலையை இசைத்தல் வேண்டும்

#32
சென்றது இனி மீளாது மூடரே நீர் எப்போதும் சென்றதையே சிந்தைசெய்து
கொன்று அழிக்கும் கவலை எனும் குழியில் வீழ்ந்து குமையாதீர் சென்றதனைக் குறித்தல் வேண்டா
இன்று புதிதாய்ப் பிறந்தோம் என்று நெஞ்சில் எண்ணமதைத் திண்ணமுற இசைத்துக்கொண்டு
தின்று விளையாடி இன்புற்றிருந்து வாழ்வீர் அஃதின்றிச் சென்றதையே மீட்டும் மீட்டும்

#33
மேன்மேலும் நினைந்து அழுதல் வேண்டா அந்தோ மேதை இல்லா மானுடரே மேலும் மேலும்
மேன்மேலும் புதிய காற்று எம்முள் வந்து மேன்மேலும் புதிய உயிர் விளைத்தல் கண்டீர்
ஆன்மா என்றே கருமத்தொடர்பை எண்ணி அறிவு மயக்கம்கொண்டு கெடுகின்றீரே
மான் மானும் விழியுடையாள் சக்தி தேவி வசப்பட்டுத் தனை மறந்து வாழ்தல் வேண்டும்

#34
சென்ற வினைப்பயன்கள் எனைத் தீண்டமாட்டா ஸ்ரீதரன் யான் சிவகுமாரன் யான் அன்றோ
நன்று இந்தக் கணம் புதிதாய்ப் பிறந்துவிட்டேன் நான் புதியன் நான் கடவுள் நலிவிலாதோன்
என்று இந்த உலகின் மிசை வானோர் போலே இயன்றிடுவார் சித்தர் என்பார் பரமதர்மக்
குன்றின் மிசை ஒரு பாய்ச்சலாகப் பாய்ந்து குறிப்பற்றார் கேடற்றார் குலைதலற்றார்

#35
குறி அனந்தம் உடையோராய்க் கோடி செய்தும் குவலயத்தில் வினைக்கு அடிமைப்படாதார் ஆகி
வெறியுடையோன் உமையாளை இடத்தில் ஏற்றான் வேதகுரு பரமசிவன் வித்தை பெற்றுச்
செறியுடைய பழவினையாம் இருளைச் செற்றுத் தீயினைப் போல் மண் மீது திரிவார் மேலோர்
அறிவுடைய சீடா நீ குறிப்பை நீக்கி அநந்தமாம் தொழில் செய்தால் அமரன் ஆவாய்

#36
கேளப்பா மேற்சொன்ன உண்மை எல்லாம் கேடற்ற மதியுடையான் குள்ளச்சாமி
நாளும் பல் காட்டாலும் குறிப்பினாலும் நலமுடைய மொழியாலும் விளக்கித் தந்தான்
தோளைப் பார்த்துக் களித்தல் போலே அன்னான் துணை அடிகள் பார்த்து மனம் களிப்பேன் யானே
வாளைப் பார்த்து இன்பமுறும் மன்னர் போற்றும் மலர்த் தாளான் மாங்கொட்டைச்சாமி வாழ்க
**கோவிந்த சுவாமி புகழ்

#37
மாங்கொட்டைச்சாமி புகழ் சிறிது சொன்னோம் வண்மை திகழ் கோவிந்த ஞானி பார் மேல்
யாம் கற்ற கல்வி எலாம் பலிக்கச்செய்தான் எம்பெருமான் பெருமையை இங்கு இசைக்கக் கேளீர்
தீங்கற்ற குணமுடையான் புதுவை ஊரார் செய்த பெரும் தவத்தாலே உதித்த தேவன்
பாங்குற்ற மாங்கொட்டைச்சாமி போலே பயிலும் மதி வர்ணாசிரமத்தே நிற்போன்

#38
அன்பினால் முத்தி என்றான் புத்தன் அந்நாள் அதனை இந்நாள் கோவிந்தசாமி செய்தான்
துன்பமுறும் உயிர்க்கு எல்லாம் தாயைப் போலே சுரக்கும் அருள் உடைய பிரான் துணிந்த யோகி
அன்பினுக்குக் கடலையும்தான் விழுங்க வல்லான் அன்பினையே தெய்வம் என்பான் அன்பே ஆவான்
மன்பதைகள் யாவும் இங்கே தெய்வம் என்ற மதியுடையான் கவலை எனும் மயக்கம் தீர்ந்தான்

#39
பொன் அடியால் என் மனையைப் புனிதமாக்கப் போந்தான் இ முனி ஒருநாள் இறந்த எந்தை
தன் உருவம் காட்டினான் பின்னர் என்னைத் தரணி மிசைப் பெற்றவளின் வடிவம் உற்றான்
அன்னவன் மா யோகி என்றும் பரமஞானத்து அனுபூதி உடையன் என்றும் அறிந்துகொண்டேன்
மன்னவனைக் குரு என நான் சரணடைந்தேன் மரணபயம் நீங்கினேன் வலிமை பெற்றேன்
**யாழ்ப்பாணத்து சுவாமியின் புகழ்

#40
கோவிந்தசாமி புகழ் சிறிது சொன்னேன் குவலயத்தின் விழி போன்ற யாழ்ப்பாணத்தான்
தேவி பதம் மறவாத தீர ஞானி சிதம்பரத்து நடராஜ மூர்த்தி ஆவான்
பாவியரைக் கரையேற்றும் ஞானத் தோணி பரமபதவாயில் எனும் பார்வையாளன்
காவி வளர் தடங்களிலே மீன்கள் பாயும் கழனிகள் சூழ் புதுவையிலே அவனைக் கண்டேன்

#41
தங்கத்தால் பதுமை செய்தும் இரதலிங்கம் சமைத்தும் அவற்றினில் ஈசன் தாளைப் போற்றும்
துங்கமுறு பக்தர் பலர் புவி மீது உள்ளார் தோழரே எந்நாளும் எனக்குப் பார் மேல்
மங்களம் சேர் திருவிழியால் அருளைப் பெய்யும் வானவர் கோன் யாழ்ப்பாணத்து ஈசன்தன்னைச்
சங்கரன் என்று எப்போதும் முன்னே கொண்டு சரணடைந்தால் அது கண்டீர் சர்வ சித்தி
**குவளைக் கண்ணன் புகழ்

#42
யாழ்ப்பாணத்து ஐயனை என்னிடம் கொணர்ந்தான் இணை அடியை நந்திபிரான் முதுகில் வைத்துக்
காழ்ப்பான கயிலை மிசை வாழ்வான் பார் மேல் கனத்த புகழ்க் குவளையூர்க் கண்ணன் என்பான்
பார்ப்பாரக் குலத்தினிலே பிறந்தான் கண்ணன் பறையரையும் மறவரையும் நிகராக் கொண்டான்
தீர்ப்பான சுருதி வழிதன்னில் சேர்ந்தான் சிவனடியார் இவன் மீது கருணை கொண்டார்

#43
மகத்தான முனிவர் எலாம் கண்ணன் தோழர் வானவர் எல்லாம் கண்ணன் அடியார் ஆவார்
மிகத் தானும் உயர்ந்த துணிவுடைய நெஞ்சின் வீரப் பிரான் குவளையூர்க் கண்ணன் என்பான்
ஜகத்தினில் ஓர் உவமையிலா யாழ்ப்பாணத்துச்சாமிதனை இவன் என்றன் மனைக் கொணர்ந்தான்
அகத்தினிலே அவன் பாதமலரைப் பூண்டேன் அன்றே அப்போதே வீடு அதுவே வீடு

#44
பாங்கான குருக்களை நாம் போற்றிக் கொண்டோம் பாரினிலே பயம் தெளிந்தோம் பாசம் அற்றோம்
நீங்காத சிவசக்தி அருளைப் பெற்றோம் நிலத்தின் மிசை அமரநிலை உற்றோம் அப்பா
தாங்காமல் வையகத்தை அழிக்கும் வேந்தர் தாரணியில் பலர் உள்ளார் தருக்கி வீழ்வார்
ஏங்காமல் அஞ்சாமல் இடர் செய்யாமல் என்றும் அருள் ஞானியரே எமக்கு வேந்தர்
**பெண் விடுதலை

#45
பெண்ணுக்கு விடுதலை என்று இங்கு ஓர் நீதி பிறப்பித்தேன் அதற்குரிய பெற்றி கேளீர்
மண்ணுக்குள் எவ்வுயிரும் தெய்வம் என்றால் மனையாளும் தெய்வம் அன்றோ மதிகெட்டீரே
விண்ணுக்குப் பறப்பது போல் கதைகள் சொல்வீர் விடுதலை என்பீர் கருணை வெள்ளம் என்பீர்
பெண்ணுக்கு விடுதலை நீர் இல்லையென்றால் பின் இந்த உலகினிலே வாழ்க்கை இல்லை
**தாய் மாண்பு

#46
பெண்டாட்டிதனை அடிமைப்படுத்த வேண்டிப் பெண்குலத்தை முழுது அடிமைப்படுத்தலாமோ
கண்டார்க்கு நகைப்பு என்னும் உலக வாழ்க்கை காதல் எனும் கதையினுடைக் குழப்பம் அன்றோ
உண்டாக்கிப் பாலூட்டி வளர்த்த தாயை உமையவள் என்று அறியீரோ உணர்ச்சி கெட்டீர்
பண்டாய்ச்சி ஔவை அன்னையும் பிதாவும் பாரிடை முன் அறி தெய்வம் என்றாள் அன்றோ

#47
தாய்க்கு மேல் இங்கே ஓர் தெய்வம் உண்டோ தாய் பெண்ணே அல்லளோ தமக்கை தங்கை
வாய்க்கும் பெண் மகவு எல்லாம் பெண்ணே அன்றோ மனைவி ஒருத்தியை அடிமைப்படுத்த வேண்டித்
தாய்க்குலத்தை முழுது அடிமைப்படுத்தலாமோ தாயைப் போலே பிள்ளை என்று முன்னோர்
வாக்கு உளது அன்றோ பெண்மை அடிமையுற்றால் மக்கள் எலாம் அடிமையுறல் வியப்பு ஒன்றாமோ

#48
வீட்டிலுள்ள பழக்கமே நாட்டில் உண்டாம் வீட்டினிலே தனக்கு அடிமை பிறராம் என்பான்
நாட்டினிலே நாள்தோறும் முயன்றிடுவான் நலிந்து சாவான்
காட்டில் உள்ள பறவைகள் போல் வாழ்வோம் அப்பா காதல் இங்கே உண்டாயின் கவலை இல்லை
பாட்டினிலே காதலை நான் பாட வேண்டிப் பரமசிவன் பாதமலர் பணிகின்றேனே
**காதலின் புகழ்

#49
காதலினால் மானுடர்க்குக் கலவி உண்டாம் கலவியிலே மானுடர்க்குக் கவலை தீரும்
காதலினால் மானுடர்க்குக் கவிதை உண்டாம் கானம் உண்டாம் சிற்பம் முதல் கலைகள் உண்டாம்
ஆதலினால் காதல்செய்வீர் உலகத்தீரே அஃது அன்றோ இவ் உலகத் தலைமை இன்பம்
காதலினால் சாகாமலிருத்தல் கூடும் கவலை போம் அதனாலே மரணம் பொய்யாம்

#50
ஆதிசக்திதனை உடம்பில் அரனும் கோத்தான் அயன் வாணிதனை நாவில் அமர்த்திக்கொண்டான்
சோதிமணி முகத்தினளைச் செல்வம் எல்லாம் சுரந்து அருளும் விழியாளைத் திருவை மார்பில்
மாதவனும் ஏந்தினான் வானோர்க்கேனும் மாதர் இன்பம் போல் பிறிதோர் இன்பம் உண்டோ
காதல்செயும் மனைவியே சக்தி கண்டீர் கடவுள்நிலை அவளாலே எய்த வேண்டும்

#51
கொங்கைகளே சிவலிங்கம் என்று கூறிக் கோக் கவிஞன் காளிதாசனும் பூஜித்தான்
மங்கைதனைக் காட்டினிலும் உடன்கொண்டு ஏகி மற்றவட்கா மதிமயங்கிப் பொன்மான் பின்னே
சிங்க நிகர் வீரர் பிரான் தெளிவின் மிக்க ஸ்ரீதரனும் சென்று பல துன்பம் உற்றான்
இங்கு புவி மிசைக் காவியங்கள் எல்லாம் இலக்கியம் எல்லாம் காதல் புகழ்ச்சி அன்றோ

#52
நாடகத்தில் காவியத்தில் காதல் என்றால் நாட்டினர்தாம் வியப்பு எய்தி நன்றாம் என்பர்
ஊடகத்தே வீட்டினுள்ளே கிணற்று ஓரத்தே ஊரினிலே காதல் என்றால் உறுமுகின்றார்
பாடைகட்டி அதைக் கொல்ல வழிசெய்கின்றார் பாரினிலே காதல் என்னும் பயிரை மாய்க்க
மூடர் எலாம் பொறாமையினால் விதிகள் செய்து முறைதவறி இடர் எய்திக் கெடுகின்றாரே

#53
காதலிலே இன்பம் எய்திக் களித்து நின்றால் கனமான மன்னவர் போர் எண்ணுவாரோ
மாதருடன் மனம் ஒன்றி மயங்கிவிட்டால் மந்திரிமார் போர்த்தொழிலை மனம்கொள்வாரோ
பாதி நடுக் கலவியிலே காதல் பேசிப் பகல் எல்லாம் இரவு எல்லாம் குருவி போலே
காதலிலே மாதருடன் களித்து வாழ்ந்தால் படைத்தலைவர் போர்த்தொழிலைக் கருதுவாரோ
**விடுதலைக் காதல்

#54
காதலிலே விடுதலை என்று ஆங்கு ஓர் கொள்கை கடுகி வளர்ந்திடும் என்பார் யூரோப்பாவில்
மாதர் எலாம் தம்முடைய விருப்பின் வண்ணம் மனிதருடன் வாழ்ந்திடலாம் என்பார் அன்னோர்
பேதம் இன்றி மிருகங்கள் கலத்தல் போலே பிரியம் வந்தால் கலந்து அன்பு பிரிந்துவிட்டால்
வேதனை ஒன்று இல்லாதே பிரிந்து சென்று வேறொருவன்றனைக் கூட வேண்டும் என்பார்

#55
வீரமிலா மனிதர் சொலும் வார்த்தை கண்டீர் விடுதலையாம் காதல் எனில் பொய்மைக் காதல்
சோரரைப் போல் ஆண்மக்கள் புவியின் மீது சுவை மிக்க பெண்மை நலம் உண்ணுகின்றார்
காரணம்தான் யாது எனிலோ ஆண்கள் எல்லாம் களவின்பம் விரும்புகின்றார் கற்பே மேல் என்று
ஈரம் இன்றி எப்போதும் உபதேசங்கள் எடுத்தெடுத்துப் பெண்களிடம் இயம்புவாரே

#56
ஆண் எல்லாம் கற்பைவிட்டுத் தவறு செய்தால் அப்போது பெண்மையும் கற்பு அழிந்திடாதோ
நாணற்ற வார்த்தை அன்றோ வீட்டைச் சுட்டால் நலமான கூரையும்தான் எரிந்திடாதோ
பேணும் ஒரு காதலினை வேண்டி அன்றோ பெண்மக்கள் கற்புநிலை பிறழுகின்றார்
காணுகின்ற காட்சி எலாம் மறைத்துவைத்துக் கற்புக்கற்பு என்று உலகோர் கதைக்கின்றாரே
**சர்வ மத சமரசம்
**(கோவிந்த சுவாமியுடன் உரையாடல்)

#57
மீளவும் அங்கு ஒரு பகலில் வந்தான் என்றன் மனையிடத்தே கோவிந்த வீர ஞானி
ஆள வந்தான் பூமியினை அவனி வேந்தர் அனைவருக்கும் மேலானோன் அன்பு வேந்தன்
நாளைப் பார்த்து ஒளிர்தரு நல் மலரைப் போலே நம்பிரான் வரவு கண்டு மனம் மலர்ந்தேன்
வேளையிலே நமது தொழில் முடித்துக்கொள்வோம் வெயில் உள்ள போதினிலே உலர்த்திக்கொள்வோம்

#58
காற்றுள்ள போதே நாம் தூற்றிக்கொள்வோம் கனமான குருவை எதிர் கண்ட போதே
மாற்றான அகந்தையினைத் துடைத்துக்கொள்வோம் மலமான மறதியினை மடித்துக்கொள்வோம்
கூற்றான அரக்கர் உயிர் முடித்துக்கொள்வோம் குலைவான மாயைதனை அடித்துக்கொள்வோம்
பேற்றாலே குரு வந்தான் இவன்பால் ஞானப் பேற்றை எல்லாம் பெறுவோம் யாம் என்று எனுள்ளே

#59
சிந்தித்து மெய்ப்பொருளை உணர்த்தாய் ஐயே தேய்வு என்ற மரணத்தைத் தேய்க்கும் வண்ணம்
வந்தித்து நினைக் கேட்டேன் கூறாய் என்றேன் வானவனாம் கோவிந்தசாமி சொல்வான்
அந்தமிலா மா தேவன் கயிலை வேந்தன் அரவிந்த சரணங்கள் முடி மேல் கொள்வோம்
பந்தம் இல்லை பந்தம் இல்லை பந்தம் இல்லை பயம் இல்லை பயம் இல்லை பயமே இல்லை

#60
அதுவே நீ என்பது முன் வேத ஓத்தாம் அது என்றால் எது என நான் அறையக் கேளாய்
அது என்றால் முன் நிற்கும் பொருளின் நாமம் அவனியிலே பொருள் எல்லாம் அதுவாம் நீயும்
அது அன்றிப் பிறிதில்லை ஆதலாலே அவனியின் மீது எது வரினும் அசைவுறாமல்
மது உண்ட மலர் மாலை இராமன் தாளை மனத்தினிலே நிறுத்தி இங்கு வாழ்வாய் சீடா

#61
பாரான உடம்பினிலே மயிர்களைப் போல் பலப்பலவாம் பூண்டு வரும் இயற்கையாலே
நேராக மானுடர்தாம் பிறரைக் கொல்ல நினையாமல் வாழ்ந்திட்டால் உழுதல் வேண்டா
காரான நிலத்தைப் போய்த் திருத்த வேண்டா கால்வாய்கள் பாய்ச்சுவதில் கலகம் வேண்டா
சீரான மழை பெய்யும் தெய்வம் உண்டு சிவன் செத்தால் அன்றி மண் மேல் செழுமை உண்டு

#62
ஆதலால் மானிடர்கள் களவை விட்டால் அனைவருக்கும் உழைப்பின்றி உணவு உண்டாகும்
பேதமிட்டுக் கலகமிட்டு வேலி கட்டிப் பின் அதற்குக் காவல் என்று பேரும் இட்டு
நீதம் இல்லாக் கள்வர் நெறி ஆயிற்று அப்பா நினைக்குங்கால் இது கொடிய நிகழ்ச்சி அன்றோ
பாதமலர் காட்டி நினை அன்னை காத்தாள் பாரினில் இத் தருமம் நீ பகருவாயே

#63
ஒரு மொழியே பல மொழிக்கும் இடங்கொடுக்கும் ஒரு மொழியே மலம் ஒழிக்கும் ஒழிக்கும் என்ற
ஒரு மொழியைக் கருத்தினிலே நிறுத்தும் வண்ணம் ஒரு மொழி ஓம் நமச்சிவாய என்பர்
ஹரிஹரி என்றிடினும் அஃதே ராமராம சிவசிவ என்றிட்டாலும் அஃதே ஆகும்
தெரிவுறவே ஓம் சக்தி என்று மேலோர் ஜெபம்புரிவது அப் பொருளின் பெயரே ஆகும்

#64
சாரம் உள்ள பொருளினை நான் சொல்லிவிட்டேன் சஞ்சலங்கள் இனி வேண்டா சரதம் தெய்வம்
ஈரம் இலா நெஞ்சுடையார் சிவனைக் காணார் எப்போதும் அருளை மனத்து இசைத்துக்கொள்வாய்
வீரம் இலா நெஞ்சுடையார் சிவனைக் காணார் எப்போதும் வீரம் மிக்க வினைகள் செய்வாய்
பேர் உயர்ந்த ஏஹோவா அல்லா நாமம் பேணுமவர் பதமலரும் பேணல் வேண்டும்

#65
பூமியிலே கண்டம் ஐந்து மதங்கள் கோடி புத்தமதம் சமணமதம் பார்ஸி மார்க்கம்
சாமி என யேசு பதம் போற்றும் மார்க்கம் சநாதனமாம் ஹிந்து மதம் இஸ்லாம் யூதம்
நாமம் உயர் சீனத்துத் தாவு மார்க்கம் நல்ல கண்பூசி மதம் முதலாப் பார் மேல்
யாம் அறிந்த மதங்கள் பல உளவாம் அன்றே யாவினுக்கும் உட்புதைந்த கருத்து இங்கு ஒன்றே

#66
பூமியிலே வழங்கிவரும் மதத்துக்கு எல்லாம் பொருளினை நாம் இங்கு எடுத்துப் புகலக் கேளாய்
சாமி நீ சாமி நீ கடவுள் நீயே தத்வமஸி தத்வமஸி நீயே அஃதாம்
பூமியிலே நீ கடவுள் இல்லை என்று புகல்வது நின் மனத்துள்ளே புகுந்த மாயை
சாமி நீ அ மாயைதன்னை நீக்கிச் சதாகாலம் சிவோஹம் என்று சாதிப்பாயே
&7 கண்ணன் பாட்டு

@1 கண்ணன் என் தோழன்
**புண்ணாகவராளி – திஸ்ரஜாதி ஏகதாளம் – வத்ஸல ரஸம்

#1
பொன் அவிர் மேனிச் சுபத்திரை மாதைப் புறங்கொண்டு போவதற்கே இனி
என்ன வழி என்று கேட்கில் உபாயம் இரு கணத்தே உரைப்பான் அந்தக்
கன்னன் வில்லாளர் தலைவனைக் கொன்றிடக் காணும் வழி ஒன்றில்லேன் வந்து இங்கு
உன்னை அடைந்தனன் என்னில் உபாயம் ஒரு கணத்தே உரைப்பான்

#2
கானகத்தே சுற்றும் நாளிலும் நெஞ்சில் கலக்கம் இலாது செய்வான் பெரும்
சேனைத் தலை நின்று போர்செய்யும் போதினில் தேர் நடத்திக் கொடுப்பான் என்றன்
ஊனை வருத்திடும் நோய் வரும் போதினில் உற்ற மருந்து சொல்வான் நெஞ்சம்
ஈனக் கவலைகள் எய்திடும் போதில் இதம் சொல்லி மாற்றிடுவான்

#3
பிழைக்கும் வழி சொல்லவேண்டும் என்றால் ஒரு பேச்சினிலே சொல்லுவான்
உழைக்கும் வழி வினை ஆளும் வழி பயன் உண்ணும் வழி உரைப்பான்
அழைக்கும் பொழுதினில் போக்குச்சொல்லாமல் அரைநொடிக்குள் வருவான்
மழைக்குக் குடை பசி நேரத்து உணவு என்றன் வாழ்வினுக்கு எங்கள் கண்ணன்

#4
கேட்டபொழுதில் பொருள் கொடுப்பான் சொல்லும் கேலி பொறுத்திடுவான் எனை
ஆட்டங்கள் காட்டியும் பாட்டுக்கள் பாடியும் ஆறுதல்செய்திடுவான் என்றன்
நாட்டத்தில் கொண்ட குறிப்பினை இஃது என்று நான் சொல்லும் முன் உணர்வான் அன்பர்
கூட்டத்திலே இந்தக் கண்ணனைப் போல் அன்பு கொண்டவர் வேறு உளரோ

#5
உள்ளத்திலே கருவம்கொண்ட போதினில் ஓங்கி அடித்திடுவான் நெஞ்சில்
கள்ளத்தைக் கொண்டு ஒரு வார்த்தை சொன்னால் அங்கு காறி உமிழ்ந்திடுவான் சிறு
பள்ளத்திலே நெடுநாள் அழுகும் கெட்ட பாசியை எற்றிவிடும் பெரு
வெள்ளத்தைப் போல் அருள் வார்த்தைகள் சொல்லி மெலிவு தவிர்த்திடுவான்

#6
சின்னக் குழந்தைகள் போல் விளையாடிச் சிரித்துக் களித்திடுவான் நல்ல
வன்ன மகளிர் வசப்படவே பல மாயங்கள் சூழ்ந்திடுவான் அவன்
சொன்னபடி நடவாவிடிலோ மிகத் தொல்லை இழைத்திடுவான் கண்ணன்
தன்னை இழந்துவிடில் ஐயனே பின் சகத்தினில் வாழ்வதிலேன்

#7
கோபத்திலே ஒரு சொல்லில் சிரித்துக் குலுங்கிடச்செய்திடுவான் மன
தாபத்திலே ஒன்று செய்து மகிழ்ச்சி தழைத்திடச் செய்திடுவான் பெரும்
ஆபத்தினில் வந்து பக்கத்திலே நின்று அதனை விலக்கிடுவான் சுடர்த்
தீபத்திலே விழும் பூச்சிகள் போல் வரும் தீமைகள் கொன்றிடுவான்

#8
உண்மை தவறி நடப்பவர்தம்மை உதைத்து நசுக்கிடுவான் அருள்
வண்மையினால் அவன் மாத்திரம் பொய்கள் மலைமலையா உரைப்பான் நல்ல
பெண்மைக் குணமுடையான் சில நேரத்தில் பித்தர் குணமுடையான் மிகத்
தண்மைக் குணமுடையான் சில நேரம் தழலின் குணமுடையான்

#9
கொல்லும் கொலைக்கு அஞ்சிடாத மறவர் குணம் மிகத் தான் உடையான் கண்ணன்
சொல்லும் மொழிகள் குழந்தைகள் போல் ஒரு சூது அறியாது சொல்வான் என்றும்
நல்லவருக்கு ஒரு தீங்கு நண்ணாது நயமுறக் காத்திடுவான் கண்ணன்
அல்லவருக்கு விடத்தினில் நோயில் அழலினிலும் கொடியான்

#10
காதல் விளைய மயக்கிடும் பாட்டினில் கண் மகிழ் சித்திரத்தில் பகை
மோதும் படைத்தொழில் யாவினுமே திறம் முற்றிய பண்டிதன் காண் உயர்
வேதம் உணர்ந்த முனிவர் உணர்வினில் மேவு பரம்பொருள் காண் நல்ல
கீதை உரைத்து எனை இன்புறச்செய்தவன் கீர்த்திகள் வாழ்த்திடுவேன்

@2 கண்ணன் என் தாய்
**(நொண்டிச் சிந்து)

#1
உண்ணஉண்ணத் தெவிட்டாத அம்மை உயிர் எனும் முலையினில் உணர்வு எனும் பால்
வண்ணமுறவைத்து எனக்கே என்றன் வாயினில் கொண்டு ஊட்டும் ஓர் வண்மையுடையாள்
கண்ணன் எனும் பெயருடையாள் என்னைக் கட்டி நிறை வான் எனும் தன் கையில் அணைத்து
மண் எனும் தன் மடியில் வைத்தே பல மாயமுறும் கதை சொல்லி மனம் களிப்பாள்

#2
இன்பம் எனச் சில கதைகள் எனக்கு ஏற்றம் என்றும் வெற்றி என்றும் சில கதைகள்
துன்பம் எனச் சில கதைகள் கெட்ட தோல்வி என்றும் வீழ்ச்சி என்றும் சில கதைகள்
என் பருவம் என்றன் விருப்பம் எனும் இவற்றினுக்கு இணங்க என் உளம் அறிந்தே
அன்பொடு அவள் சொல்லி வருவாள் அதில் அற்புதம் உண்டாய்ப் பரவசமடைவேன்

#3
விந்தைவிந்தையாக எனக்கே பல விதவிதத் தோற்றங்கள் காட்டுவிப்பாள்
சந்திரன் என்று ஒரு பொம்மை அதில் தண் அமுதம் போல ஒளி பரந்து ஒழுகும்
மந்தைமந்தையா மேகம் பல வண்ணமுறும் பொம்மை அது மழை பொழியும்
முந்த ஒரு சூரியன் உண்டு அதன் முகத்து ஒளி கூறுதற்கு ஒர் மொழி இலையே

#4
வானத்து மீன்கள் உண்டு சிறு மணிகளைப் போல் மின்னி நிறைந்திருக்கும்
நானத்தைக் கணக்கிடவே மனம் நாடி மிக முயல்கினும் கூடுவதில்லை
கானத்து மலைகள் உண்டு எந்தக் காலமும் ஒர் இடம்விட்டு நகர்வதில்லை
மோனத்திலே இருக்கும் ஒரு மொழி உரையாது விளையாட வரும் காண்

#5
நல்லநல்ல நதிகள் உண்டு அவை நாடெங்கும் ஓடி விளையாடி வரும் காண்
மெல்லமெல்லப் போய் அவைதாம் விழும் விரி கடல் பொம்மை அது மிகப் பெரிதாம்
எல்லை அதில் காணுவதில்லை அலை எற்றி நுரை கக்கி ஒரு பாட்டு இசைக்கும்
ஒல்லெனும் அப் பாட்டினிலே அம்மை ஓம் எனும் பெயர் என்றும் ஒலித்திடும் காண்

#6
சோலைகள் காவினங்கள் அங்கு சூழ்தரும் பல நிற மணி மலர்கள்
சாலவும் இனியனவாய் அங்கு தருக்களில் தூங்கிடும் கனி வகைகள்
ஞாலம் முற்றிலும் நிறைந்தே மிக நயம்தரு பொம்மைகள் எனக்கெனவே
கோலமும் சுவையும் உற அவள் கோடி பல கோடிகள் குவித்துவைத்தாள்

#7
தின்றிடப் பண்டங்களும் செவி தெவிட்டறக் கேட்க நல் பாட்டுகளும்
ஒன்றுறப் பழகுதற்கே அறிவுடைய மெய்த் தோழரும் அவள் கொடுத்தாள்
கொன்றிடும் என இனிதாய் இன்பக் கொடு நெருப்பாய் அனல் சுவை அமுதாய்
நன்று இயல் காதலுக்கே இந்த நாரியர்தமை எனைச் சூழவைத்தாள்

#8
இறகுடைப் பறவைகளும் நிலம் திரிந்திடும் விலங்குகள் ஊர்வனகள்
அறை கடல் நிறைந்திடவே எண்ணில் அமைந்திடற்கு அரிய பல்வகைப்படவே
சுறவுகள் மீன் வகைகள் எனத் தோழர்கள் பலரும் இங்கு எனக்கு அளித்தாள்
நிறைவுற இன்பம் வைத்தாள் அதை நினைக்கவும் முழுதிலும் கூடுதில்லை

#9
சாத்திரம் கோடி வைத்தாள் அவைதம்மினும் உயர்ந்ததோர் ஞானம் வைத்தாள்
மீத்திடும் பொழுதினிலே நான் வேடிக்கை உறக் கண்டு நகைப்பதற்கே
கோத்த பொய் வேதங்களும் மதக் கொலைகளும் அரசர்தம் கூத்துக்களும்
மூத்தவர் பொய் நடையும் இன மூடர்தம் கவலையும் அவள் புனைந்தாள்

#10
வேண்டிய கொடுத்திடுவாள் அவை விரும்பும் முன் கொடுத்திட விரைந்திடுவாள்
ஆண்டு அருள்புரிந்திடுவாள் அண்ணன் அருச்சுனன் போல் எனை ஆக்கிடுவாள்
யாண்டும் எக்காலத்தினும் அவள் இன் அருள் பாடும் நல் தொழில் புரிவேன்
நீண்டதோர் புகழ் வாழ்வும் பிற நிகரறு பெருமையும் அவள் கொடுப்பாள்

@3 கண்ணன் என் தந்தை
**(நொண்டிச் சிந்து)
**பிரதான ரஸம் – அற்புதம்

#1
பூமிக்கு எனை அனுப்பினான் அந்தப் புது மண்டலத்தில் என் தம்பிகள் உண்டு
நேமித்த நெறிப்படியே இந்த நெடுவெளி எங்கணும் நித்தம் உருண்டே
போம் இத் தரைகளில் எல்லாம் மனம் போல இருந்து ஆளுபவர் எங்கள் இனத்தார்
சாமி இவற்றினுக்கெல்லாம் எங்கள் தந்தை அவன் சரிதைகள் சிறிது உரைப்பேன்

#2
செவ்வத்திற்கு ஓர் குறைவு இல்லை எந்தை சேமித்துவைத்த பொன்னுக்கு அளவு ஒன்று இல்லை
கல்வியில் மிகச் சிறந்தோன் அவன் கவிதையின் இனிமை ஓர் கணக்கில் இல்லை
பல் வகை மாண்பினிடையே கொஞ்சம் பயித்தியம் அடிக்கடி தோன்றுவது உண்டு
நல்வழி செல்லுபவரை மனம் நையும் வரை சோதனை செய் நடத்தை உண்டு

#3
நாவு துணிகுவதில்லை உண்மை நாமத்தை வெளிப்பட உரைப்பதற்கே
யாவரும் தெரிந்திடவே எங்கள் ஈசன் என்றும் கண்ணன் என்றும் சொல்லுவதுண்டு
மூவகைப் பெயர் புனைந்தே அவன் முகம் அறியாதவர் சண்டைகள் செய்வார்
தேவர் குலத்தவன் என்றே அவன் செய்தி தெரியாதவர் சிலர் உரைப்பார்

#4
பிறந்தது மறக்குலத்தில் அவன் பேதமற வளர்ந்ததும் இடைக்குலத்தில்
சிறந்தது பார்ப்பனருள்ளே சில செட்டி மக்களொடு மிகப் பழக்கம் உண்டு
நிறம்தனில் கருமை கொண்டான் அவன் நேயமுறக் களிப்பது பொன் நிறப் பெண்கள்
துறந்த நடைகள் உடையான் உங்கள் சூனியப் பொய்ச் சாத்திரங்கள் கண்டு நகைப்பான்

#5
ஏழைகளைத் தோழமைகொள்வான் செல்வம் ஏறியார்தமைக் கண்டு சீறிவிழுவான்
தாழ வரும் துன்பமதிலும் நெஞ்சத் தளர்ச்சிகொள்ளாதவர்க்குச் செல்வம் அளிப்பான்
நாழிகைக்கு ஒர் புத்தியுடையான் ஒரு நாள் இருந்தபடி மற்றொர் நாளினில் இல்லை
பாழிடத்தை நாடியிருப்பான் பல பாட்டினிலும் கதையிலும் நேரம் அழிப்பான்

#6
இன்பத்தை இனிது எனவும் துன்பம் இனிது இல்லை என்றும் அவன் எண்ணுவதில்லை
அன்பு மிகவும் உடையான் தெளிந்த அறிவினில் உயிர்க் குலம் ஏற்றமுறவே
வன்புகள் பல புரிவான் ஒரு மந்திரி உண்டு எந்தைக்கு விதி என்பவன்
முன்பு விதித்ததனையே பின்பு முறைப்படி அறிந்து உண்ண மூட்டிவிடுவான்

#7
வேதங்கள் கோத்துவைத்தான் அந்த வேதங்கள் மனிதர்தம் மொழியில் இல்லை
வேதங்கள் என்று புவியோர் சொல்லும் வெறும் கதைத் திரளில் அவ் வேதம் இல்லை
வேதங்கள் என்றவற்றுள்ளே அவன் வேதத்தில் சிலசில கலந்ததுண்டு
வேதங்களன்றி ஒன்று இல்லை இந்த மேதினி மாந்தர் சொலும் வார்த்தைகள் எல்லாம்

#8
நாலு குலங்கள் அமைத்தான் அதை நாசமுறப் புரிந்தனர் மூட மனிதர்
சீலம் அறிவு கருமம் இவை சிறந்தவர் குலத்தினில் சிறந்தவராம்
மேலவர் கீழவர் என்றே வெறும் வேடத்தில் பிறப்பினில் விதிப்பனவாம்
போலிச் சுவடியை எல்லாம் இன்று பொசுக்கிவிட்டால் எவர்க்கும் நன்மையுண்டு என்பான்

#9
வயது முதிர்ந்துவிடினும் எந்தை வாலிபக்களை என்றும் மாறுவதில்லை
துயர் இல்லை மூப்பும் இல்லை என்றும் சோர்வு இல்லை நோய் ஒன்றும் தொடுவதில்லை
பயம் இல்லை பரிவு ஒன்று இல்லை எவர் பக்கமும் நின்று எதிர்ப்பக்கம் வாட்டுவதில்லை
நயம் மிகத் தெரிந்தவன் காண் தனி நடுநின்று விதிச் செயல் கண்டு மகிழ்வான்

#10
துன்பத்தில் நொந்து வருவோர்தம்மைத் தூவென்று இகழ்ந்து சொல்லி அன்பு கனிவான்
அன்பினைக் கைக்கொள் என்பான் துன்பம் அத்தனையும் அப்பொழுது தீர்ந்திடும் என்பான்
என்பு உடைபட்ட பொழுதும் நெஞ்சில் ஏக்கமுறப் பொறுப்பவர்தம்மை உகப்பான்
இன்பத்தை எண்ணுபவர்க்கே என்றும் இன்பம் மிகத் தருவதில் இன்பமுடையான்

@4 கண்ணன் என் சேவகன்

#1
கூலி மிகக் கேட்பார் கொடுத்ததெலாம் தாம் மறப்பார்
வேலை மிக வைத்திருந்தால் வீட்டிலே தங்கிடுவார்
ஏனடா நீ நேற்றைக்கு இங்கு வரவில்லை என்றால்
பானையிலே தேள் இருந்து பல்லால் கடித்தது என்பார்
வீட்டிலே பெண்டாட்டி மேல் பூதம் வந்தது என்பார் 5
பாட்டியார் செத்துவிட்ட பன்னிரண்டாம் நாள் என்பார்
ஓயாமல் பொய் உரைப்பார் ஒன்று உரைக்க வேறு செய்வார்
தாயாதியோடு தனியிடத்தே பேசிடுவார்
உள்வீட்டுச் செய்தி எல்லாம் ஊர் அம்பலத்து உரைப்பார்
எள் வீட்டில் இல்லை என்றால் எங்கும் முரசறைவார் 10
சேவகரால் பட்ட சிரமம் மிக உண்டு கண்டீர்
சேவகர் இல்லாவிடிலோ செய்கை நடக்கவில்லை
இங்கு இதனால் யானும் இடர் மிகுந்து வாடுகையில்
எங்கிருந்தோ வந்தான் இடைச்சாதி நான் என்றான்
மாடு கன்று மேய்த்திடுவேன் மக்களை நான் காத்திடுவேன் 15
வீடு பெருக்கி விளக்கேற்றி வைத்திடுவேன்
சொன்னபடி கேட்பேன் துணிமணிகள் காத்திடுவேன்
சின்னக் குழந்தைக்குச் சிங்காரப் பாட்டு இசைத்தே
ஆட்டங்கள் காட்டி அழாதபடி பார்த்திடுவேன்
காட்டுவழி ஆனாலும் கள்ளர் பயம் ஆனாலும் 20
இரவில் பகலிலே எந்நேரம் ஆனாலும்
சிரமத்தைப் பார்ப்பதில்லை தேவாணர்தம்முடனே
சுற்றுவேன் தங்களுக்கு ஓர் துன்பம் உறாமல் காப்பேன்
கற்ற வித்தை ஏதும் இல்லை காட்டு மனிதன் ஐயே
ஆன பொழுதும் கோலடி குத்துப்போர் மற்போர் 25
நான் அறிவேன் சற்றும் நயவஞ்சனை புரியேன்
என்று பல சொல்லி நின்றான் ஏது பெயர் சொல் என்றேன்
ஒன்றுமில்லை கண்ணன் என்பார் ஊரிலுள்ளோர் என்னை என்றான்
கட்டுறுதியுள்ள உடல் கண்ணிலே நல்ல குணம்
ஒட்டுறவே நன்றா உரைத்திடும் சொல் ஈங்கு இவற்றால் 30
தக்கவன் என்று உள்ளத்தே சார்ந்த மகிழ்ச்சியுடன்
மிக்க உரை பல சொல்லி விருது பல சாற்றுகிறாய்
கூலி என்ன கேட்கின்றாய் கூறுக என்றேன் ஐயனே
தாலிகட்டும் பெண்டாட்டி சந்ததிகள் ஏதும் இல்லை
நான் ஓர் தனியாள் நரைதிரை தோன்றாவிடினும் 35
ஆன வயதிற்கு அளவில்லை தேவாணர்
ஆதரித்தால் போதும் அடியேனை நெஞ்சில் உள்ள
காதல் பெரிது எனக்குக் காசு பெரிதில்லை என்றான்
பண்டைக் காலத்துப் பயித்தியத்தில் ஒன்று எனவே
கண்டு மிகவும் களிப்புடனே நான் அவனை 40
ஆளாகக் கொண்டுவிட்டேன் அன்று முதற்கொண்டு
நாளாகநாளாக நம்மிடத்தே கண்ணனுக்குப்
பற்று மிகுந்துவரல் பார்க்கின்றேன் கண்ணனால்
பெற்றுவரும் நன்மை எல்லாம் பேசி முடியாது
கண்ணை இமை இரண்டும் காப்பது போல் என் குடும்பம் 45
வண்ணமுறக் காக்கின்றான் வாய்முணுத்தல் கண்டறியேன்
வீதி பெருக்குகிறான் வீடு சுத்தமாக்குகிறான்
தாதியர் செய் குற்றம் எல்லாம் தட்டி அடக்குகிறான்
மக்களுக்கு வாத்தி வளர்ப்புத்தாய் வைத்தியனாய்
ஒக்க நயம் காட்டுகிறான் ஒன்றும் குறைவின்றிப் 50
பண்டம் எல்லாம் சேர்த்துவைத்துப் பால் வாங்கி மோர் வாங்கிப்
பெண்டுகளைத் தாய் போல் பிரியமுற ஆதரித்து
நண்பனாய் மந்திரியாய் நல்லாசிரியனுமாய்
பண்பிலே தெய்வமாய்ப் பார்வையிலே சேவகனாய்
எங்கிருந்தோ வந்தான் இடைச்சாதி என்று சொன்னான் 55
இங்கு இவனை யான் பெறவே என்ன தவம் செய்துவிட்டேன்
கண்ணன் எனது அகத்தே கால்வைத்த நாள் முதலாய்
எண்ணம் விசாரம் எதுவும் அவன் பொறுப்பாய்ச்
செல்வம் இளமாண்பு சீர் சிறப்பு நற்கீர்த்தி
கல்வி அறிவு கவிதை சிவயோகம் 60
தெளிவே வடிவாம் சிவஞானம் என்றும்
ஒளி சேர் நலம் அனைத்தும் ஓங்கி வருகின்றன காண்
கண்ணனை நான் ஆட்கொண்டேன் கண்கொண்டேன் கண்கொண்டேன்
கண்ணன் எனை ஆட்கொள்ளக் காரணமும் உள்ளனவே

@5 கண்ணன் என் அரசன்

#1
பகைமை முற்றி முதிர்ந்திடும் மட்டிலும் பார்த்திருப்பதல்லால் ஒன்றும் செய்திடான்
நகைபுரிந்து பொறுத்துப்பொறுத்து ஐயோ நாள்கள் மாதங்கள் ஆண்டுகள் போக்குவான்

#2
கண்ணன் வென்று பகைமை அழிந்து நாம் கண்ணில் காண்பது அரிது எனத் தோன்றுமே
எண்ணமிட்டு எண்ணமிட்டுச் சலித்து நாம் இழந்த நாட்கள் யுகம் எனப் போகுமே

#3
படைகள் சேர்த்தல் பரிசனம் சேர்த்திடல் பணம் உண்டாக்கல் எதுவும் புரிந்திடான்
இடையன் வீரமிலாதவன் அஞ்சினோன் என்றவர் சொலும் ஏச்சிற்கு நாணிலான்

#4
கொல்லப் பூதம் அனுப்பிடும் மாமனே கோல் உயர்த்து உலகு ஆண்டு களித்திட
முல்லை மென்னகை மாதர்க்கும் பாட்டிற்கும் மோகமுற்றுப் பொழுதுகள் போக்குவான்

#5
வான நீர்க்கு வருந்தும் பயிர் என மாந்தர் மற்று இவண் போர்க்குத் தவிக்கவும்
தானம் கீர்த்தனை தாளங்கள் கூத்துகள் தனிமை வேய்ங்குழல் என்று இவை போற்றுவான்

#6
காலினைக் கையினால் பற்றிக்கொண்டு நாம் கதி எமக்கு ஒன்று காட்டுவை என்றிட்டால்
நாலில் ஒன்று பலித்திடும் காண் என்பான் நாமச்சொல்லின் பொருள் எங்கு உணர்வதே

#7
நாம் அவன் வலி நம்பியிருக்கவும் நாணம் இன்றிப் பதுங்கி வளருவான்
தீமைதன்னை விலக்கவும் செய்குவான் சிறுமைகொண்டு ஒளித்து ஓடவும் செய்குவான்

#8
தந்திரங்கள் பயிலவும் செய்குவான் சவுரியங்கள் பழகவும் செய்குவான்
மந்திரத் திறனும் பல காட்டுவான் வலிமை இன்றிச் சிறுமையில் வாழ்குவான்

#9
காலம் வந்து கைகூடும் அப்போதில் ஓர் கணத்திலே புதிதாக விளங்குவான்
ஆலகால விடத்தினைப் போலவே அகிலம் முற்றும் அசைந்திடச் சீறுவான்

#10
வேரும் வேரடி மண்ணும் இலாமலே வெந்துபோகப் பகைமை பொசுக்குவான்
பாரும் வானமும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் பட்ட துன்பங்கள் கணத்திடை மாற்றுவான்

#11
சக்கரத்தை எடுப்பது ஒருகணம் தருமம் பாரில் தழைத்தல் மறுகணம்
இக்கணத்தில் இடைக்கணம் ஒன்று உண்டோ இதனுள்ளே பகை மாய்த்திட வல்லவன் காண்

#12
கண்ணன் எங்கள் அரசன் புகழினைக் கவிதைகொண்டு எந்தக் காலமும் போற்றுவேன்
திண்ணை வாயில் பெருக்க வந்தேன் எனைத் தேசம் போற்றத் தன் மந்திரி ஆக்கினான்

#13
நித்தச் சோற்றினுக்கு ஏவல்செய வந்தேன் நிகரிலாப் பெரும் செல்வம் உதவினான்
வித்தை நன்கு கல்லாதவன் என்னுள்ளே வேத நுட்பம் விளங்கிடச் செய்திட்டான்

#14
கண்ணன் எம்பெருமான் அருள் வாழ்கவே கலி அழிந்து புவித்தலம் வாழ்கவே
அண்ணல் இன் அருள் நாடிய நாடுதான் அவலம் நீங்கிப் புகழில் உயர்கவே

@6 கண்ணன் என் சீடன்
**(ஆசிரியப்பா)

#1
யானேயாகி என்னலால் பிறவாய்
யானும் அவையுமாய் இரண்டினும் வேறாய்
யாதோ பொருளாம் மாயக் கண்ணன்
என்னிலும் அறிவினில் குறைந்தவன் போலவும்
என்னைத் துணைக்கொண்டு என்னுடைய முயற்சியால் 5
என் நடை பழகலால் என் மொழி கேட்டலால்
மேம்பாடு எய்த வேண்டினோன் போலவும்
யான் சொலும் கவிதை என் மதி அளவை
இவற்றினைப் பெருமை இலங்கின என்று
கருதுவான் போலவும் கண்ணக் கள்வன் 10
சீடனா வந்து எனைச் சேர்ந்தவன் தெய்வமே
பேதையேன் அவ் வலைப்பின்னலின் வீழ்ந்து
பட்டன தொல்லை பல பெரும் பாரதம்
உளத்தினை வென்றிடேன் உலகினை வெல்லவும்
தான் அகம் சுடாதேன் பிறர்தமைத் தான் எனும் 15
சிறுமையின் அகற்றிச் சிவத்திலே நிறுத்தவும்
தன்னுள்ளே தெளிவும் சலிப்பிலா மகிழ்ச்சியும்
உற்றிடேன் இந்தச் சகத்திலே உள்ள
மாந்தர்க்கு உற்ற துயர் எலாம் மாற்றி
இன்பத்து இருத்தவும் எண்ணிய பிழைக்கு எனைத் 20
தண்டனை புரிந்திடத் தான் உளம்கொண்டு
மாயக் கண்ணன் வலிந்து எனைச் சார்ந்து
புகழ்ச்சிகள் கூறியும் புலமையை வியந்தும்
பலவகையால் அகப் பற்றுறச் செய்தான்
வெறும் வாய் மெல்லும் கிழவிக்கு இஃது ஓர் 25
அவலாய் மூண்டது யானும் அங்கு அவனை
உயர்நிலைப்படுத்தலில் ஊக்கம் மிக்கவனாய்
இன்னது செய்திடேல் இவரொடு பழகேல்
இவ்வகை மொழிந்திடேல் இனையன விரும்பேல்
இன்னது கற்றிடேல் இன்ன நூல் கற்பாய் 30
இன்னவர் உறவுகொள் இன்னவை விரும்புவாய்
எனப் பல தருமம் எடுத்தெடுத்து ஓதி
ஓய்விலாது அவனோடு உயிர்விடலானேன்
கதையிலே கணவன் சொல்லினுக்கு எல்லாம்
எதிர்செயும் மனைவி போல் இவனும் நான் காட்டும் 35
நெறியினுக்கு எல்லாம் நேரெதிர் நெறியே
நடப்பான் ஆயினன் நானிலத்தவர்தம்
மதிப்பையும் புகழுறு வாழ்வையும் புகழையும்
தெய்வமாக் கொண்ட சிறுமதி உடையேன்
கண்ணனாம் சீடன் யான் காட்டிய வழி எலாம் 40
விலகியே நடக்கும் விநோதம் இங்கு அன்றியும்
உலகினர் வெறுப்புறும் ஒழுக்கம் அத்தனையும்
தலையாக்கொண்டு சார்பு எலாம் பழிச்சொலும்
இகழும் மிக்கவனாய் என் மனம் வருந்த
நடந்திடல் கண்டேன் நாட்பட நாட்படக் 45
கண்ணனும் தனது கழிபடு நடையில்
மிஞ்சுவான் ஆகி வீதியில் பெரியோர்
கிழவியர் எல்லாம் கிறுக்கன் என்று இவனை
இகழ்ச்சியோடு இரக்கமுற்று ஏளனம்புரியும்
நிலையும் வந்திட்டான் நெஞ்சிலே எனக்குத் 50
தோன்றிய வருத்தம் சொல்லிடப்படாது
முத்தன் ஆக்கிட நான் முயன்றதோர் இளைஞன்
பித்தன் என்று உலகினர் பேசிய பேச்சு என்
நெஞ்சினை அறுத்தது நீதிகள் பலவும்
தந்திரம் பலவும் சாத்திரம் பலவும் 55
சொல்லி நான் கண்ணனைத் தொளைத்திடலாயினேன்
தேவநிலையிலே சேர்த்திடாவிடினும்
மானுடன் தவறி மடிவுறா வண்ணம்
கண்ணனை நானும் காத்திட விரும்பித்
தீ எனக் கொதித்துச் சினமொழி உரைத்தும் 60
சிரித்து உரை கூறியும் செள்ளென விழுந்தும்
கேலிகள் பேசிக் கிளறியும் இன்னும்
எத்தனை வகையிலோ என் வழிக்கு அவனைக்
கொணர்ந்திட முயன்றேன் கொள்பயன் ஒன்று இலை
கண்ணன் பித்தனாய்க் காட்டாள் ஆகி 65
எவ்வகைத் தொழிலிலும் எண்ணம் அற்றவனாய்
எவ்வகைப் பயனிலும் கருத்து இழந்தவனாய்
குரங்காய்க் கரடியாய்க் கொம்புடைப் பிசாசாய்
யாதோ பொருளாய் எங்ஙனோ நின்றான்
இதனால் 70
அகந்தையும் மமதையும் ஆயிரம் புண்ணுற
யான் கடும் சினமுற்று எவ்வகையானும்
கண்ணனை நேருறக் கண்டே தீர்ப்பேன்
எனப் பெரும் தாபம் எய்தினேன் ஆகி
எவ்வாறேனும் இவனை ஓர் தொழிலில் 75
ஓரிடம்தன்னில் ஒரு வழி வலிய
நிறுத்துவோமாயின் நேருற்றிடுவான்
என்று உளத்து எண்ணி இசைந்திடும் சமயம்
காத்திருந்திட்டேன் ஒருநாள் கண்ணனைத்
தனியே எனது வீட்டினில் கொண்டு 80
மகனே என்பால் வரம்பிலா நேசமும்
அன்பும் நீ உடையை அதனை யான் நம்பி
நின்னிடம் ஒன்று கேட்பேன் நீ அது
செய்திடல் வேண்டும் சேர்க்கையின்படியே
மாந்தர்தம் செயல் எலாம் வகுப்புறல் கண்டாய் 85
சாத்திர நாட்டமும் தருக்கமும் கவிதையில்
மெய்ப்பொருள் ஆய்வதில் மிஞ்சிய விழைவும்
கொண்டோர்தமையே அருகினில் கொண்டு
பொருளினுக்கு அலையும் நேரம் போக
மிஞ்சிய பொழுது எலாம் அவருடன் மேவி 90
இருந்திடலாகுமேல் எனக்கு நன்று உண்டாம்
பொழுதெலாம் என்னுடன் போக்கிட விரும்பும்
அறிவுடை மகன் இங்கு உனையலால் அறிந்திடேன்
ஆதலால்
என் பயன் கருதி எனக்கு ஒரு துணையாய் 95
என்னுடன் சில நாள் இருந்திட நின்னை
வேண்டி நிற்கின்றேன் வேண்டுதல் மறுத்தே
என்னை நீ துன்பம் எய்துவித்திடாமே
இவ் உரைக்கு இணங்குவாய் என்றேன் கண்ணனும்
அங்ஙனே புரிவேன் ஆயின் நின்னிடத்தே 100
தொழில் இலாது யாங்ஙனம் சோம்பரில் இருப்பது
காரியம் ஒன்று காட்டுவையாயின்
இருப்பேன் என்றான் இவனுடை இயல்பையும்
திறனையும் கருதி என் செய்யுளை எல்லாம்
நல்லதோர் பிரதியில் நாள்தொறும் எழுதிக் 105
கொடுத்திடும் தொழிலினைக் கொள்ளுதி என்றேன்
நன்று எனக் கூறி ஓர் நாழிகை இருந்தான்
செல்வேன் என்றான் சினத்தோடு நானும்
பழங்கதை எழுதிய பகுதி ஒன்றினை அவன்
கையினில் கொடுத்துக் கவினுற இதனை 110
எழுதுக என்றேன் இணங்குவான் போன்று அதைக்
கையிலே கொண்டு கணப்பொழுது இருந்தான்
செல்வேன் என்றான் சினம் தீயாகி நான்
ஏதடா சொன்ன சொல் அழித்து உரைக்கின்றாய்
பித்தன் என்று உன்னை உலகினர் சொல்வது 115
பிழை இலை போலும் என்றேன் அதற்கு
நாளை வந்து இவ் வினை நடத்துவேன் என்றான்
இத் தொழில் இங்கே இப்பொழுது எடுத்துச்
செய்கின்றனையா செய்குவதில்லையா
ஓர் உரை சொல் என்று உறுமினேன் கண்ணனும் 120
இல்லை என்று ஒரு சொல் இமைக்கும் முன் கூறினான்
வெடுக்கெனச் சினத் தீ வெள்ளமாய்ப் பாய்ந்திடக்
கண் சிவந்து இதழ்கள் துடித்திடக் கனன்று நான்
சீச்சி பேயே சிறிது போழ்தேனும்
இனி என் முகத்தின் எதிர்நின்றிடாதே 125
என்றும் இவ் உலகில் என்னிடத்து இனி நீ
போந்திடல் வேண்டா போ போ போ என்று
இடியுறச் சொன்னேன் கண்ணனும் எழுந்து
செல்குவன் ஆயினன் விழிநீர் சேர்ந்திட
மகனே போகுதி வாழ்க நீ நின்னைத் 130
தேவர் காத்திடுக நின்றனைச் செம்மை
செய்திடக் கருதி ஏதேதோ செய்தேன்
தோற்றுவிட்டேனடா சூழ்ச்சிகள் அறிந்தேன்
மறந்து இனி வாராய் செல்லுதி வாழி நீ
எனத் துயர் நீங்கி அமைதியோடு இசைத்தேன் 135
சென்றனன் கண்ணன் திரும்பி ஓர்கணத்தே
எங்கிருந்தோ நல் எழுதுகோல் கொணர்ந்தான்
காட்டிய பகுதியைக் கவினுறு வரைந்தான்
ஐயனே நின் வழி அனைத்தையும் கொள்வேன்
தொழில் பல புரிவேன் துன்பம் இங்கு என்றும் 140
இனி நினக்கு என்னால் எய்திடாது எனப் பல
நல்ல சொல் உரைத்து நகைத்தனன் மறைந்தான்
மறைந்ததோர் கண்ணன் மறுகணத்து என்றன்
நெஞ்சிலே தோன்றி நிகழ்த்துவான் ஆயினன்
மகனே ஒன்றை ஆக்குதல் மாற்றுதல் 145
அழித்திடல் எல்லாம் நின் செயல் அன்று காண்
தோற்றேன் என நீ உரைத்திடும் பொழுதிலே
வென்றாய் உலகினில் வேண்டிய தொழில் எலாம்
ஆசையும் தாபமும் அகற்றியே புரிந்து
வாழ்க நீ என்றான் வாழ்க மற்று அவனே 150

@7 கண்ணன் எனது சற்குரு
**புன்னாகவராளி – திஸ்ர ஜாதி – ஏகதாளம்
**ரஸங்கள் : அற்புதம், பக்தி

#1
சாத்திரங்கள் பல தேடினேன் அங்கு சங்கை இல்லாதன சங்கையாம் பழம்
கோத்திரங்கள் சொல்லும் மூடர்தம் பொய்மைக் கூடையில் உண்மை கிடைக்குமோ நெஞ்சில்
மாத்திரம் எந்த வகையிலும் சக மாயம் உணர்ந்திடல் வேண்டுமே என்னும்
ஆத்திரம் நின்றது அதனிடை நித்தம் ஆயிரம் தொல்லைகள் சூழ்ந்தன

#2
நாடு முழுதிலும் சுற்றி நான் பல நாள்கள் அலைந்திடும் போதினில் நிறைந்து
ஓடும் யமுனைக் கரையிலே தடி ஊன்றிச் சென்றார் ஓர் கிழவனார் ஒளி
கூடு முகமும் தெளிவுதான் குடிகொண்ட விழியும் சடைகளும் வெள்ளைத்
தாடியும் கண்டு வணங்கியே பல சங்கதி பேசி வருகையில்

#3
என் உளத்து ஆசை அறிந்தவர் மிக இன்புற்று உரைத்திடலாயினர் தம்பி
நின் உளத்திற்குத் தகுந்தவன் சுடர் நித்திய மோனத்து இருப்பவன் உயர்
மன்னர் குலத்தில் பிறந்தவன் வட மா மதுரைப்பதி ஆள்கின்றான் கண்ணன்
தன்னைச் சரண் என்று போவையேல் அவன் சத்தியம் கூறுவன் என்றனர்

#4
மா மதுரைப்பதி சென்று நான் அங்கு வாழ்கின்ற கண்ணனைப் போற்றியே என்றன்
நாமமும் ஊரும் கருத்துமே சொல்லி நன்மை தருக என வேண்டினன் அவன்
காமனைப் போன்ற வடிவமும் இளம்காளையர் நட்பும் பழக்கமும் கெட்ட
பூமியைக் காக்கும் தொழிலிலே எந்தப்போதும் செலுத்திடும் சிந்தையும்

#5
ஆடலும் பாடலும் கண்டு நான் முன்னர் ஆற்றங்கரையினில் கண்டதோர் முனி
வேடம் தரித்த கிழவரைக் கொல்லவேண்டும் என்று உள்ளத்தில் எண்ணினேன் சிறு
நாடு புரந்திடும் மன்னவன் கண்ணன் நாளும் கவலையில் மூழ்கினோன் தவப்
பாடுபட்டோர்க்கும் விளங்கிடா உண்மை பார்த்திவன் எங்ஙனம் கூறுவான்

#6
என்று கருதி இருந்திட்டேன் பின்னர் என்னைத் தனியிடம் கொண்டுபோய் நினை
நன்று மருவுக மைந்தனே பரஞானம் உரைத்திடக் கேட்பை நீ நெஞ்சில்
ஒன்றும் கவலை இல்லாமலே சிந்தை ஊன்ற நிறுத்திக் களிப்புற்றே தன்னை
வென்று மறந்திடும் போழ்தினில் அங்கு விண்ணை அளக்கும் அறிவுதான்

#7
சந்திரன் சோதி உடையதாம் அது சத்திய நித்திய வஸ்துவாம் அதைச்
சிந்திக்கும் போதினில் வந்துதான் நினைச் சேர்ந்து தழுவி அருள்செயும் அதன்
மந்திரத்தால் இவ் உலகு எலாம் வந்த மாயக் களிப் பெரும் கூத்துக் காண் இதைச்
சந்ததம் பொய் என்று உரைத்திடும் மடச் சாத்திரம் பொய் என்று தள்ளடா

#8
ஆதித் தனிப்பொருள் ஆகும் ஓர் கடல் ஆரும் குமிழி உயிர்களாம் அந்தச்
சோதி அறிவு என்னும் ஞாயிறுதன்னைச் சூழ்ந்த கதிர்கள் உயிர்களாம் இங்கு
மீதிப் பொருள்கள் எவையுமே அதன் மேனியில் தோன்றிடும் வண்ணங்கள் வண்ண
நீதி அறிந்து இன்பம் எய்தியே ஒரு நேர்மைத் தொழிலில் இயங்குவார்

#9
சித்தத்திலே சிவம் நாடுவார் இங்கு சேர்ந்து களித்து உலகு ஆளுவார் நல்ல
மத்த மத வெம் களிறு போல் நடை வாய்ந்து இறுமாந்து திரிகுவார் இங்கு
நித்தம் நிகழ்வது அனைத்துமே எந்தை நீண்ட திருவருளால் வரும் இன்பம்
சுத்த சுகம் தனி ஆநந்தம் எனச் சூழ்ந்து கவலைகள் தள்ளியே

#10
சோதி அறிவில் விளங்கவும் உயர் சூழ்ச்சி மதியில் விளங்கவும் அற
நீதி முறை வழுவாமலே எந்தநேரமும் பூமித் தொழில் செய்து கலை
ஓதிப் பொருளியல் கண்டதாம் பிறர் உற்றிடும் தொல்லைகள் மாற்றியே இன்பம்
மோதி விழிக்கும் விழியினார் பெண்மை மோகத்தில் செல்வத்தில் கீர்த்தியில்

#11
ஆடுதல் பாடுதல் சித்திரம் கவி ஆதி இனைய கலைகளில் உள்ளம்
ஈடுபட்டு என்றும் நடப்பவர் பிறர் ஈன நிலை கண்டு துள்ளுவார் அவர்
நாடும் பொருள்கள் அனைத்தையும் சில நாளினில் எய்தப்பெறுகுவார் அவர்
காடு புதரில் வளரினும் தெய்வக் காவனம் என்று அதைப் போற்றலாம்

#12
ஞானியர்தம் இயல் கூறினேன் அந்த ஞானம் விரைவினில் எய்துவாய் எனத்
தேனில் இனிய குரலிலே கண்ணன் செப்பவும் உண்மை நிலை கண்டேன் பண்டை
ஈன மனிதக் கனவு எலாம் எங்ஙன் ஏகி மறைந்தது கண்டிலேன் அறி
வான தனிச் சுடர் நான் கண்டேன் அதன் ஆடல் உலகு என நான் கண்டேன்

#13

@8 கண்ணம்மா என் குழந்தை
**(பராசக்தியைக் குழந்தையாகக் கண்டு சொல்லிய பாட்டு)
**ராகம் – பைரவி : தாளம் – ரூபகம்
**ஸ ஸ ஸ ஸா ஸா பபப
** தநீத பதப பா
**பபப பதப பமா கரிஸா
** ரிகம ரிகரி ஸா
**என்ற ஸ்வர வரிசைகளை மாதிரியாக வைத்துக் கொண்டு
** மனோபாவப்படி மாற்றிப் பாடுக

#1
சின்னஞ்சிறு கிளியே கண்ணம்மா செல்வக் களஞ்சியமே
என்னைக் கலி தீர்த்தே உலகில் ஏற்றம் புரிய வந்தாய்

#2
பிள்ளைக்கனி அமுதே கண்ணம்மா பேசும் பொன் சித்திரமே
அள்ளி அணைத்திடவே என் முன்னே ஆடி வரும் தேனே

#3
ஓடி வருகையிலே கண்ணம்மா உள்ளம் குளிருதடீ
ஆடித் திரிதல் கண்டால் உன்னைப் போய் ஆவி தழுவுதடீ

#4
உச்சிதனை முகந்தால் கருவம் ஓங்கி வளருதடீ
மெச்சி உனை ஊரார் புகழ்ந்தால் மேனி சிலிர்க்குதடீ

#5
கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் உள்ளம்தான் கள் வெறி கொள்ளுதடீ
உன்னைத் தழுவிடிலோ கண்ணம்மா உன்மத்தமாகுதடீ

#6
சற்று உன் முகம் சிவந்தால் மனது சஞ்சலமாகுதடீ
நெற்றி சுருங்கக் கண்டால் எனக்கு நெஞ்சம் பதைக்குதடீ

#7
உன் கண்ணில் நீர் வழிந்தால் என் நெஞ்சில் உதிரம் கொட்டுதடீ
என் கண்ணில் பாவை அன்றோ கண்ணம்மா என் உயிர் நின்னது அன்றோ

#8
சொல்லும் மழலையிலே கண்ணம்மா துன்பங்கள் தீர்த்திடுவாய்
முல்லைச் சிரிப்பாலே எனது மூர்க்கம் தவிர்த்திடுவாய்

#9
இன்பக் கதைகள் எல்லாம் உன்னைப் போல் ஏடுகள் சொல்வது உண்டோ
அன்பு தருவதிலே உனை நேர் ஆகும் ஓர் தெய்வம் உண்டோ

#10
மார்பில் அணிவதற்கே உன்னைப் போல் வைர மணிகள் உண்டோ
சீர்பெற்று வாழ்வதற்கே உன்னைப் போல் செல்வம் பிறிதும் உண்டோ

@9 கண்ணன் என் விளையாட்டுப் பிள்ளை
**கேதாரம் – கண்டஜாதி – ஏகதாளம்
**ரஸங்கள் : அற்புதம், சிருங்காரம்

#1
தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளை கண்ணன்
தெருவிலே பெண்களுக்கு ஓயாத தொல்லை

#2
தின்னப் பழம் கொண்டு தருவான் பாதி தின்கின்ற போதிலே தட்டிப் பறிப்பான்
என் அப்பன் என் ஐயன் என்றால் அதனை எச்சிற்படுத்திக் கடித்துக் கொடுப்பான்

#3
தேன் ஒத்த பண்டங்கள் கொண்டு என்ன செய்தாலும் எட்டாத உயரத்தில் வைப்பான்
மான் ஒத்த பெண்ணடி என்பான் சற்று மனம் மகிழும் நேரத்திலே கிள்ளிவிடுவான்

#4
அழகுள்ள மலர் கொண்டுவந்தே என்னை அழஅழச் செய்து பின் கண்ணை மூடிக்கொள்
குழலிலே சூட்டுவேன் என்பான் என்னைக் குருடாக்கி மலரினைத் தோழிக்கு வைப்பான்

#5
பின்னலைப் பின் நின்று இழுப்பான் தலை பின்னே திரும்பும் முன்னே சென்று மறைவான்
வன்னப் புதுச் சேலைதனிலே புழுதி வாரிச் சொரிந்தே வருத்திக் குலைப்பான்

#6
புல்லாங்குழல் கொண்டு வருவான் அமுது பொங்கித் ததும்பும் நல் கீதம் படிப்பான்
கள்ளால் மயங்குவது போலே அதைக் கண் மூடி வாய் திறந்தே கேட்டிருப்போம்

#7
அங்காந்திருக்கும் வாய்தனிலே கண்ணன் ஆறேழு கட்டெறும்பைப் போட்டுவிடுவான்
எங்காகிலும் பார்த்தது உண்டோ கண்ணன் எங்களைச் செய்கின்ற வேடிக்கை ஒன்றோ

#8
விளையாட வா என்று அழைப்பான் வீட்டில் வேலை என்றால் அதைக் கேளாது இழுப்பான்
இளையாரொடு ஆடிக் குதிப்பான் எம்மை இடையில் பிரிந்துபோய் வீட்டிலே சொல்வான்

#9
அம்மைக்கு நல்லவன் கண்டீர் மூளி அத்தைக்கு நல்லவன் தந்தைக்கும் அஃதே
எம்மைத் துயர்செய்யும் பெரியோர் வீட்டில் யாவர்க்கும் நல்லவன் போலே நடப்பான்

#10
கோளுக்கு மிகவும் சமர்த்தன் பொய்ம்மை சூத்திரம் பழி சொலக் கூசாச் சழக்கன்
ஆளுக்கு இசைந்தபடி பேசித் தெருவில் அத்தனை பெண்களையும் ஆகாதடிப்பான்

@10 கண்ணன் என் காதலன் – 1
**செஞ்சுருட்டி – திஸ்ர ஏக தாளம் : சிருங்கார ரஸம்

#1
தூண்டில் புழுவினைப் போல் வெளியே சுடர் விளக்கினைப் போல்
நீண்ட பொழுதாக எனது நெஞ்சம் துடித்ததடீ
கூண்டுக்கிளியினைப் போல் தனிமைகொண்டு மிகவும் நொந்தேன்
வேண்டும் பொருளை எல்லாம் மனது வெறுத்துவிட்டதடீ

#2
பாயின் மிசை நானும் தனியே படுத்திருக்கையிலே
தாயினைக் கண்டாலும் சகியே சலிப்பு வந்ததடீ
வாயினில் வந்தது எல்லாம் சகியே வளர்த்துப் பேசிடுவீர்
நோயினைப் போல் அஞ்சினேன் சகியே நுங்கள் உறவை எல்லாம்

#3
உணவு செல்லவில்லை சகியே உறக்கம்கொள்ளவில்லை
மணம் விரும்பவில்லை சகியே மலர் பிடிக்கவில்லை
குணம் உறுதி இல்லை எதிலும் குழப்பம் வந்ததடீ
கணமும் உள்ளத்திலே சுகமே காணக் கிடைத்ததில்லை

#4
பாலும் கசந்ததடீ சகியே படுக்கை நொந்ததடீ
கோலக் கிளி மொழியும் செவியில் குத்தலெடுத்ததடீ
நாலு வயித்தியரும் இனிமேல் நம்புதற்கில்லை என்றார்
பாலத்துச் சோசியனும் கிரகம் படுத்தும் என்றுவிட்டான்

#5
கனவு கண்டதிலே ஒருநாள் கண்ணுக்குத் தோன்றாமல்
இனம் விளங்கவில்லை எவனோ என் அகம் தொட்டுவிட்டான்
வினவக் கண் விழித்தேன் சகியே மேனி மறைந்துவிட்டான்
மனதில் மட்டிலுமே புதிதோர் மகிழ்ச்சி கண்டதடீ

#6
உச்சி குளிர்ந்ததடீ சகியே உடம்பு நேராச்சு
மச்சிலும் வீடும் எல்லாம் முன்னைப் போல் மனத்துக்கு ஒத்ததடீ
இச்சை பிறந்ததடீ எதிலும் இன்பம் விளைந்ததடீ
அச்சம் ஒழிந்ததடீ சகியே அழகு வந்ததடீ

#7
எண்ணும் பொழுதில் எல்லாம் அவன் கை இட்ட இடத்தினிலே
தண்ணென்று இருந்ததடீ புதிதோர் சாந்தி பிறந்ததடீ
எண்ணியெண்ணிப் பார்த்தேன் அவன்தான் யார் எனச் சிந்தைசெய்தேன்
கண்ணன் திருவுருவம் அங்ஙனே கண்ணின் முன் நின்றதடீ

@11 கண்ணன் என் காதலன் – 2
**உறக்கமும் விழிப்பும்
**நாதநாமக்கிரியை – ஆதி தாளம்
**ரஸங்கள் : பீபத்ஸம், சிருங்காரம்

#1
நேரம் மிகுந்தது இன்னும் நித்திரை இன்றி உங்கள் நினைப்புத் தெரியவில்லை கூத்தடிக்கிறீர்
சோரன் உறங்கிவிழும் நள்ளிரவில் என்ன தூளிபடுகுதடி இவ்விடத்திலே
ஊரை எழுப்பிவிட நிச்சயங்கொண்டீர் அன்னை ஒருத்தி உண்டு என்பதையும் மறந்துவிட்டீர்
சாரம் மிகுந்தது என்று வார்த்தை சொல்கிறீர் மிகச் சலிப்புத் தருகுதடி சகிப் பெண்களே

#2
நானும் பல தினங்கள் பொறுத்திருந்தேன் இது நாளுக்குநாள் அதிகமாகிவிட்டதே
கூனன் ஒருவன் வந்து இ நாணி பின்னலைக் கொண்டை மலர் சிதற நின்று இழுத்ததும்
ஆனை மதம்பிடித்து இவ் வஞ்சி அம்மையின் அருகினில் ஓட இவள் மூர்ச்சையுற்றதும்
பானையில் வெண்ணெய் முற்றும் தின்றுவிட்டதால் பாங்கி உரோகிணிக்கு நோவுகண்டதும்

#3
பத்தினியாளை ஒரு பண்ணை வெளியில் பத்துச் சிறுவர் வந்து முத்தமிட்டதும்
நத்தி மகளினுக்கு ஓர் சோதிடன் வந்து நாற்பது அரசர் தம்மை வாக்களித்ததும்
கொத்துக் கனல் விழி அக் கோவினிப் பெண்ணைக் கொங்கத்து மூளி கண்டு கொக்கரித்ததும்
வித்தைப் பெயருடைய வீணியவளும் மேற்குத்திசை மொழிகள் கற்று வந்ததும்

#4
எத்தனை பொய்களடி என்ன கதைகள் என்னை உறக்கம் இன்றி இன்னல் செய்கிறீர்
சத்தமிடும் குழல்கள் வீணைகள் எல்லாம் தாளங்களோடு கட்டி மூடிவைத்து அங்கே
மெத்த வெளிச்சம் இன்றி ஒற்றை விளக்கை மேற்குச் சுவர் அருகில் வைத்ததன் பின்னர்
நித்திரை கொள்ள எனைத் தனியில் விட்டே நீங்கள் எல்லோரும் உங்கள் வீடு செல்லுவீர்

#5
**(பாங்கியர் போன பின்பு தனியிருந்து சொல்லுதல்)

#6
கண்கள் உறங்க ஒரு காரணம் உண்டோ கண்ணனை இன்று இரவு காண்பதன் முன்னே
பெண்கள் எல்லோரும் அவர் வீடு சென்றிட்டார் பிரியம் மிகுந்த கண்ணன் காத்திருக்கின்றான்
வெண்கல வாணிகரின் வீதி முனையில் வேலிப் புறத்தில் எனைக் காணடி என்றான்
கண்கள் உறங்கல் எனும் காரியம் உண்டோ கண்ணனைக் கை இரண்டும் கட்டல் இன்றியே

@12 கண்ணன் என் காதலன் – 3
**(காட்டிலே தேடுதல்)
**ஹிந்துஸ்தானி தோடி – ஆதி தாளம்
**ரஸங்கள் : பயாநகம், அற்புதம்

#0
திக்குத் தெரியாத காட்டில் உனைத்
தேடித்தேடி இளைத்தேனே

#1
மிக்க நலமுடைய மரங்கள் பல விந்தைச் சுவையுடைய கனிகள் எந்தப்
பக்கத்தையும் மறைக்கும் வரைகள் அங்கு பாடி நகர்ந்து வரும் நதிகள்

#2
நெஞ்சில் கனல் மணக்கும் பூக்கள் எங்கும் நீளக் கிடக்கும் இலைக் கடல்கள் மதி
வஞ்சித்திடும் அகழிச் சுனைகள் முட்கள் மண்டித் துயர்கொடுக்கும் புதர்கள்

#3
ஆசை பெற விழிக்கும் மான்கள் உள்ளம் அஞ்சக் குரல் பழகும் புலிகள் நல்ல
நேசக் கவிதை சொல்லும் பறவை அங்கு நீண்டே படுத்திருக்கும் பாம்பு

#4
தன்னிச்சை கொண்டு அலையும் சிங்கம் அதன் சத்தத்தினில் கலங்கும் யானை அதன்
முன் நின்று ஓடும் இளமான்கள் இவை முட்டாது அயல் பதுங்கும் தவளை

#5
கால் கை சோர்ந்து விழலானேன் இரு கண்ணும் துயில் படரலானேன் ஒரு
வேல் கைக் கொண்டு கொலை வேடன் உள்ளம் வெட்கம் கொண்டு ஒழிய விழித்தான்

#6
பெண்ணே உனது அழகைக் கண்டு மனம் பித்தம்கொள்ளுது என்று நகைத்தான் அடி
கண்ணே எனது இரு கண்மணியே உனைக் கட்டித் தழுவ மனம்கொண்டேன்

#7
சோர்ந்தே படுத்திருக்கலாமோ நல்ல துண்டக் கறி சமைத்துத் தின்போம் சுவை
தேர்ந்தே கனிகள் கொண்டு தருவேன் நல்ல தேம் கள் உண்டு இனிது களிப்போம்

#8
என்றே கொடிய விழி வேடன் உயிர் இற்றுப்போக விழித்து உரைத்தான் தனி
நின்றே இரு கரமும் குவித்து அந்த நீசன் முன்னர் இவை சொல்வேன்

#9
அண்ணா உனது அடியில் வீழ்வேன் எனை அஞ்சக் கொடுமை சொல்ல வேண்டா பிறன்
கண்ணாலஞ்செய்துவிட்ட பெண்ணை உன்றன் கண்ணால் பார்த்திடவும் தகுமோ

#10
ஏடீ சாத்திரங்கள் வேண்டேன் நினது இன்பம் வேண்டுமடி கனியே நின்றன்
மோடி கிறுக்குதடி தலையை நல்ல மொந்தைப் பழைய கள்ளைப் போலே

#11
காதால் இந்த உரை கேட்டேன் அட கண்ணா என்று அலறி வீழ்ந்தேன் மிகப்
போதாகவில்லை இதற்குள்ளே என்றன் போதம் தெளிய நினைக் கண்டேன்

#12
கண்ணா வேடன் எங்கு போனான் உனைக் கண்டே அலறி விழுந்தானோ மணி
வண்ணா எனது அபயக் குரலில் எனை வாழ்விக்க வந்த அருள் வாழி

@13 கண்ணன் என் காதலன் – 4
**(பாங்கியைத் தூது விடுத்தல்)
**தங்கப் பாட்டு மெட்டு
**ரஸங்கள் சிருங்காரம் ரெளத்ரம்

#1
கண்ணன் மனநிலையைத் தங்கமே தங்கம் அடி தங்கமே தங்கம்
கண்டுவர வேணுமடி தங்கமே தங்கம்
எண்ணம் உரைத்துவிடில் தங்கமே தங்கம் பின்னர்
ஏதெனிலும் செய்வமடி தங்கமே தங்கம்

#2
கன்னிகையாய் இருந்து தங்கமே நாங்கள்
காலம் கழிப்பமடி தங்கமே தங்கம்
அன்னிய மன்னர் மக்கள் பூமியில் உண்டாம் என்னும்
அதனையும் சொல்லிடடி தங்கமே தங்கம்

#3
சொன்ன மொழி தவறும் மன்னவனுக்கே எங்கும்
தோழமை இல்லையடி தங்கமே தங்கம்
என்ன பிழைகள் இங்கு கண்டிருக்கின்றான் அவை
யாவும் தெளிவுபெறக் கேட்டுவிடடீ

#4
மையல் கொடுத்துவிட்டுத் தங்கமே தங்கம் தலை
மறைந்து திரிபவர்க்கு மானமும் உண்டோ
பொய்யை உருவம் எனக் கொண்டவன் என்றே கிழப்
பொன்னி உரைத்தது உண்டு தங்கமே தங்கம்

#5
ஆற்றங்கரையதனில் முன்னம் ஒருநாள் எனை
அழைத்துத் தனியிடத்தில் பேசியது எல்லாம்
தூற்றி நகர் முரசு சாற்றுவன் என்றே
சொல்லி வருவையடி தங்கமே தங்கம்

#6
சோரமிழைத்து இடையர் பெண்களுடனே அவன்
சூழ்ச்சித் திறமை பல காட்டுவது எல்லாம்
வீர மறக்குலத்து மாதரிடத்தே
வேண்டியதில்லை என்று சொல்லிவிடடீ

#7
பெண் என்று பூமிதனில் பிறந்துவிட்டால் மிகப்
பீழை இருக்குதடி தங்கமே தங்கம்
பண் ஒன்று வேய்ங்குழலில் ஊதி வந்திட்டான் அதைப்
பற்றி மறக்குதில்லை பஞ்சை உள்ளமே

#8
நேர முழுதிலும் அப் பாவிதன்னையே உள்ளம்
நினைத்து மறுகுதடி தங்கமே தங்கம்
தீர ஒரு சொல் இன்று கேட்டு வந்திட்டால் பின்பு
தெய்வம் இருக்குதடி தங்கமே தங்கம்

@14 கண்ணன் என் காதலன் – 5
**(பிரிவாற்றாமை – பாங்கியைத் தூது விடுத்தல்)
**ராகம் – பிலஹரி

#1
ஆசை முகம் மறந்து போச்சே இதை ஆரிடம் சொல்வேனடி தோழி
நேசம் மறக்கவில்லை நெஞ்சம் எனில் நினைவு முகம் மறக்கலாமோ

#2
கண்ணில் தெரியுது ஒரு தோற்றம் அதில் கண்ணன் அழகு முழுது இல்லை
நண்ணும் முக வடிவு காணில் அந்த நல்ல மலர்ச் சிரிப்பைக் காணோம்

#3
ஓய்வும் ஒழிதலும் இல்லாமல் அவன் உறவை நினைத்திருக்கும் உள்ளம்
வாயும் உரைப்பது உண்டு கண்டாய் அந்த மாயன் புகழினை எப்போதும்

#4
கண்கள் புரிந்துவிட்ட பாவம் உயிர்க் கண்ணன் உரு மறக்கலாச்சு
பெண்கள் இனத்தில் இது போலே ஒரு பேதையை முன்பு கண்டது உண்டோ

#5
தேனை மறந்திருக்கும் வண்டும் ஒளிச் சிறப்பை மறந்துவிட்ட பூவும்
வானை மறந்திருக்கும் பயிரும் இந்த வையம் முழுதும் இல்லை தோழி

#6
கண்ணன் முகம் மறந்து போனால் இந்தக் கண்கள் இருந்து பயன் உண்டோ
வண்ணப் படமும் இல்லை கண்டாய் இனி வாழும் வழி என்னடி தோழி

@15 கண்ணன் என் காந்தன்
**வராளி – திஸ்ர ஏகதாளம்
**ரஸம் – சிருங்காரம்

#1
கனிகள் கொண்டுதரும் கண்ணன் கற்கண்டு போல் இனிதாய்
பனிசெய் சந்தனமும் பின்னும் பல்வகை அத்தர்களும்
குனியும் வாள் முகத்தான் கண்ணன் குலவி நெற்றியிலே
இனிய பொட்டிடவே வண்ணம் இயன்ற சவ்வாதும்

#2
கொண்டை முடிப்பதற்கே மணம் கூடு தயிலங்களும்
வண்டு விழியினுக்கே கண்ணன் மையும் கொண்டுதரும்
தண்டைப் பதங்களுக்கே செம்மை சார்ந்து செம்பஞ்சு தரும்
பெண்டிர்தமக்கு எல்லாம் கண்ணன் பேசரும் தெய்வமடீ

#3
குங்குமம் கொண்டுவரும் கண்ணன் குழைந்து மார்பு எழுத
சங்கை இலாத பணம் தந்தே தழுவி மையல் செய்யும்
பங்கம் ஒன்று இல்லாமல் முகம் பார்த்திருந்தால் போதும்
மங்களம் ஆகுமடீ பின் ஓர் வருத்தம் இல்லையடீ

@16 கண்ணம்மா என் காதலி -1
**(காட்சி வியப்பு)
**செஞ்சுருட்டி – ஏகதாளம்
**ரஸங்கள் – சிருங்காரம், அற்புதம்

#1
சுட்டும் விழிச்சுடர்தான் கண்ணம்மா சூரிய சந்திரரோ
வட்டக் கரிய வி